سورة المباركة البقره آية 189 يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْأَهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَوَاقِيتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِأَن تَأْتُوا الْبُيُوتَ مِن ظُهُورِهَا وَلَٰكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقَىٰ وَأْتُوا الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَاتَّقُوا اللَّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ ترجمه: ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﻫﻠﺎﻝ ﻫﺎﻱ ﻣﺎﻩ ﻣﻰ ﭘﺮﺳﻨﺪ ، ﺑﮕﻮ : ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺍﻭﻗﺎﺕ [ ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻣﻮﺭ ﺩﻧﻴﺎﻳﻲ ﻭ ﻧﻈﺎم ﺯﻧﺪﮔﻲ ] ﻣﺮﺩم ﻭ [ ﺗﻌﻴﻴﻦ ﺯﻣﺎﻥ ﻣﺮﺍﺳﻢ ] ﺣﺞ ﺍﺳﺖ . ﻭ ﻧﻴﻜﻲ ﺁﻥ ﻧﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻳﺪ ، [ ﭼﻨﺎﻥ ﻛﻪ ﺍﻋﺮﺍﺏ ﺟﺎﻫﻠﻲ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺍﺣﺮﺍم ﺣﺞ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺩﻳﻮﺍﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺧﻮﺩ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﻰ ﺷﺪﻧﺪ ﻧﻪ ﺍﺯ ﺩﺭ ﻭﺭﻭﺩﻱ ] ﺑﻠﻜﻪ ﻧﻴﻜﻲ [ ﺭﻭﺵ ﻭ ﻣﻨﺶِ ] ﻛﺴﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ [ ﺍﺯ ﻫﺮ ﮔﻨﺎﻩ ﻭ ﻣﻌﺼﻴﺘﻲ ]ﻣﻰ ﭘﺮﻫﻴﺰﺩ . ﻭ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺩﺭﻫﺎﻱ ﺁﻧﻬﺎ ﻭﺍﺭﺩ ﺷﻮﻳﺪ ; ﻭ ﺍﺯ ﺧﺪﺍ ﭘﺮﻭﺍ ﻛﻨﻴﺪ ﺗﺎ ﺭﺳﺘﮕﺎﺭ ﺷﻮﻳﺪ .(١٨٩) تفسیر: امام عسکری (علیه السلام) محمّدبن‌طاووس در کتاب الاقبال آورده است: در اوّلین روز ماه رمضان که مردم، در شکّ و یقین، به سر می‌بردند [که آیا اوّل ماه نو شده یا نه]، نزد امام حسن عسکری (علیه السلام) رفتم. چون نگاه حضرت به من افتاد، فرمود: «آیا دوست داری که قاعده‌ای به تو بگویم تا به‌وسیله‌ی آن، فرارسیدن ماه رمضان را تشخیص دهی و در آن شک نکنی»؟ عرض کردم: «آری ای مولای من! با گفتن آن، بر من منّت بگذارید». حضرت فرمود: «ابتدا باید اوّل ماه محرّم را بدانی. پس اگر بدانی که اوّلین روز ماه محرم، چه روزی است، دیگر در تشخیص اوّلین روز ماه رمضان شک نمی‌کنی». عرض کردم: «چگونه تشخیص هلال ماه محرم، مرا از تشخیص هلال ماه رمضان، بی‌نیاز می‌سازد»؟ حضرت پاسخ داد: «تشخیص هلال ماه محرّم تو را به تشخیص هلال ماه رمضان، رهنمون می‌سازد و بدین‌وسیله، دیگر نیازی به تشخیص هلال ماه رمضان نداری». عرض کردم: «مولای من! کیفیّت این قاعده را برایم شرح دهید». حضرت فرمود: «ابتدا اوّلین روز ماه محرم را در نظر می‌گیری؛ اگر اوّلین روز محرم، یکشنبه بود، عدد یک و اگر دوشنبه بود، عدد دو و اگر سه‌شنبه بود، عدد سه و اگر چهارشنبه بود، عدد چهار و اگر پنجشنبه بود، عدد پنج و اگر جمعه بود، عدد شش و اگر شنبه بود، عدد هفت را در نظر بگیر و به‌خاطر بسپار و [آن را] به عدد ائمّه (علیهم السلام) که دوازده است، بیفزا؛ سپس هر عددی که به دست آمد را هفت‌تا هفت‌تا کم کن و ببین که چه عددی باقی می‌ماند. اگر عدد هفت به دست آمد، اوّلین روز ماه رمضان، شنبه و اگر عدد شش به دست آمد، اوّلین روز ماه رمضان، جمعه و اگر عدد پنج به دست آمد، اوّلین روز ماه رمضان، پنجشنبه و اگر عدد چهار به دست آمد، اوّلین روز ماه رمضان، چهارشنبه و اگر عدد سه به دست آمد، اوّلین روز ماه رمضان، سه‌شنبه و اگر عدد دو به دست آمد، اوّلین روز ماه رمضان دوشنبه و اگر عدد یک به دست آمد، اوّلین روز ماه رمضان یکشنبه است. پس این‌گونه حساب می‌کنی و ان‌شاءالله، آن صحیح خواهد بود». تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۲، ص۸ إقبال الأعمال، ج۱، ص۱۴/ البرهان

سوره زمر آیه ۳ أَلا لِلهِ الدِّينُ الْخالِصُ وَ الَّذينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِياءَ ما نَعْبُدُهُمْ إِلاَّ لِيُقَرِّبُونا إِلَى اللهِ زُلْفى إِنَّ اللهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ في ما هُمْ فيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللهَ لا يَهْدي مَنْ هُوَ كاذِبٌ كَفَّارٌ ترجمه آگاه باشيد كه دين خالص از آن خداست، و آن‌ها كه غير خدا را اولياى خود قرار دادند، [و مى‌گفتند]: اين‌ها را نمى‌پرستيم مگر به خاطر اينكه ما را به خداوند نزديك كنند. خدا [روز قيامت] ميان آنان در آنچه اختلاف داشتند داورى مى‌كند؛ خداوند آن كس را كه دروغگو و ناسپاس است هرگز هدايت نخواهد كرد. تفسیر: آگاه باشید که دین خالص از آن خداست امیرالمومنین فرمودند -مهدی (عج) آن فراخوان خالص به سوی خدا، از ما است که خداوند به واسطه‌ی او حجّت و دلیل قطعی خود را آشکار خواهد کرد و نعمت واسعه‌ی خود را کامل خواهد کرد لطف و کرامت سرشارش را به او عطا می‌کند؛ هرکس به او چنگ زند [و از آن تبعیّت کند] حکمت خدا را گرفته که خداوند از سر رحمت خود به او بخشیده خداوند در آن روز غیر از دین حق را نمی‌پذیرد و دین خالص، از آن خداست و در آن روز (روز ظهور امام زمان (عج)) است که این آیه تأویل خواهد شد. تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۱۷۶ بحارالأنوار، ج۵۳، ص۸۵ #آیات_قرآن_امام_زمان_عج @baghimandeekhoda

سوره زمر آیه ۶ خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها وَ أَنْزَلَ لَكُمْ مِنَ الْأَنْعامِ ثَمانِيَةَ أَزْواجٍ يَخْلُقُكُمْ في بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ خَلْقاً مِنْ بَعْدِ خَلْقٍ في ظُلُماتٍ ثَلاثٍ ذلِكُمُ اللهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ فَأَنَّى تُصْرَفُونَ ترجمه او شما را از يك انسان آفريد، و همسرش را از جنس او خلق كرد و براى شما هشت زوج از چهارپايان آفريد؛ او شما را در شكم مادرانتان در ميان تاريكى‌هاى سه‌گانه آفرينشى بعد از آفرينش ديگر مى‌بخشد. اين است خداوند، پروردگار شما كه حكومت از آن اوست؛ هيچ معبودى جز او نيست؛ پس چگونه منحرف مى‌شويد؟! تفسیر امام صادق (علیه السلام)- نوح کشتی را در مدّت یکصد سال ساخت، سپس خداوند متعال به او فرمان داد تا از هشت جفت حیوان حلال گوشتی که آدم از بهشت بیرون آورده بود، از هر نوع دو جفت سوار بر کشتی کند تا رزق فرزندان نوح در زمین از آن‌ها فراهم شود، همان‌گونه که برای فرزندان آدم فراهم شده بود؛ چرا که زمین و هرچه بر آن بود، به جز آنچه همراه نوح در کشتی بود، غرق می‌شد. پس نوح از آن هشت جفتی که خداوند فرمود، سوار بر کشتی کرد. و خداوند فرمود: وَ أَنْزَلَ لَکُمْ مِنَ الْأَنْعامِ ثَمانِیَةَ أَزْواجٍ. ابوجریر قمی گوید: از امام کاظم (علیه السلام) پرسیدم: «نطفه در رحم اگر سقط شود، چه مقدار دیه دارد و اگر [در مراحل رشد بعدی سقط شود یعنی] درحالتی‌که جنین، خون بسته شده یا پاره‌گوشتی شده یا به‌صورت مخلوقی که در رحم جای گرفته است، شده باشد، دیه‌ی آن چقدر است»؟ فرمود: «در شکم مادرش به‌دنبال هم به‌صورت جدیدی تکامل می‌یابد و آفریده می‌شود؛ چهل روز نطفه است، چهل روز خون بسته، چهل روز پاره‌گوشتی جویده شده؛ آن زمانی که یک نطفه است، دیه‌اش چهل دینار است و دیه‌ی خون بسته شده، شصت دینار، دیه‌ی پاره‌ی گوشت جویده شده، هشتاد دینار و وقتی به استخوان جنین، گوشت رویید دیه‌اش صد دینار است، خدا فرموده: آن را آفرینش تازه‌ای دادیم پس بزرگ است خدایی که بهترین آفرینندگان است. (مؤمنون/۱۴) [و پس از آنکه روح در او دمیده شد] اگر مرد است دیه‌ی مرد دارد و اگر زن است دیه زن. تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۱۸۴ وسایل الشیعه، ج۲۹، ص۳۱۷/ نورالثقلین @baghimandeekhoda

سوره زمر آیه ۹ أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ساجِداً وَ قائِماً يَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَ يَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّهِ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذينَ لا يَعْلَمُونَ إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الْأَلْبابِ ترجمه آيا كسى كه در ساعات شب درحال سجده و قيام به عبادت مشغول است و از عذاب آخرت مى‌ترسد و به رحمت پروردگارش اميدوار است؟! بگو: «آيا كسانى كه مى‌دانند باكسانى كه نمى‌دانند يكسانند؟! تنها خردمندان متذكّر مى‌شوند». تفسیر زراره گوید: از امام باقر (علیه السلام) درباره: آنَاءَ اللَّیْلِ سَاجِدًا وَ قَائِمًا یَحْذَرُ الْآخِرَةَ وَ یَرْجُو رَحْمَةَ رَبِّهِ پرسیدم، ایشان فرمود: «یعنی نماز شب». * از امام حسن عسکری (علیه السلام) روایت شده است: «به امام هادی (علیه السلام) خبر دادند که یکی از فقهای شیعه‌ی او، با یکی از ناصبی‌ها دشمنان اهل بیت بحث و مناقشه کرده و با برهان خویش، دهان او را بسته و باعث رسوایی او شده است. پس آن فقیه شیعه بر امام هادی (علیه السلام) وارد شد و در صدر مجلسش، اریکه‌ی بزرگی قرار داشت و امام بیرون از اریکه نشسته بود و در مقابلش مردمی از علویّون و بنی‌هاشم نشسته بودند. امام آنقدر آن فقیه را بالا برد تا او را در صدر مجلس و روی آن اریکه نشانده و خود نیز نزد او رفت و نشست. این امر بر بزرگان حاضر در جلسه گران آمد. علویّون امام را سرزش نکردند و امام را بزرگ‌تر از آن می‌دانستند که بخواهند او را سرزنش کنند امّا بزرگ هاشمی‌ها به او گفت: «ای فرزند رسول خدا (صلی الله علیه و آله)! این چنین فردی از عوام را بر سادات بنی‌هاشم یعنی فرزندان ابوطالب (و فرزندان عبّاس [عموهای پیامبر (صلی الله علیه و آله)] ترجیح می‌دهی»؟ امام فرمود: «... آیا خداوند نفرمود: هَل یَسْتَوی الذِینَ یَعْلمُونَ و الّذِینَ لا یَعْلمُونَ پس چگونه هنگامی‌که او را برتری می‌دهم مرا انکار می‌کنید، و حال آنکه او کسی است که خدا او را بالا برده است؟! اقدام این فرد در خاموش‌کردن فلان ناصبی از طریق برهان‌هایی که خدا به او آموخته است، برای او از هر شرافت فامیلی و خانوادگی بالاتر است». تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۱۸۸ بحارالأنوار، ج۲، ص ۱۳/ الاحتجاج، ج۲، ص۴۵۴/ الامام العسکری، ص۳۵۱/ نورالثقلین ص۱۸۶ الکافی، ج۳، ص۴۴۴ #آیات_قرآن_ولایت @baghimandeekhoda

سوره زمر آیه ۱۸ الَّذينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِكَ الَّذينَ هَداهُمُ اللهُ وَ أُولئِكَ هُمْ أُولُوا الْأَلْبابِ ترجمه: همان كسانى كه سخنان را مى‌شنوند و از نيكوترين آن‌ها پيروى مى‌كنند؛ آنان كسانى هستند كه خدا هدايتشان كرده، و آن‌ها خردمندانند. تفسیر امام صادق (علیه السلام) هر پرچمی که پیش از قیام قائم برافراشته شود، صاحبش طاغوتی است که به‌جای خداوند عزّوجلّ پرستیده می‌شود. الکافی، ج۸، ص۲۹۵/ البرهان امیرالمؤمنین در وصیّتش به فرزندش محمّدبن‌حنفیّه فرمود: «فرزند عزیزم آنچه را نمی‌دانی مگوی، بلکه همگی آنچه را که می‌دانی نیز مگوی، زیرا خدای تعالی بر کلّیه‌ی اعضاء تو وظایف و واجباتی را مقرّر و مفروض داشته است که در روز قیامت به‌وسیله‌ی آن‌ها بر تو احتجاج می‌کند، و از آن‌ها سؤال می‌نماید. و آن اعضاء را تذکّر داده، موعظه کرده، برحذر داشته، تأدیب نموده و آن‌ها را بیهوده رها نکرده است ... خداوند هر عضو از اعضای تو را موظّف به انجام کار خاصّی کرده و در آیات قرآن بر آن تاکید کرده؛ بر گوش واجب کرده که به آنچه معصیت خداوند است گوش ندهد و فرموده: فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِکَ الَّذِینَ هَداهُمُ اللهُ وَ أُولئِکَ هُمْ أُولُوا الْأَلْباب ... این، همان چیزی است که خداوند برگوش واجب فرموده و این کار، از وظایف و اعمال گوش است. من لایحضره الفقیه، ج۲، ص۶۲۶/ وسایل الشیعهًْ، ج۱۵، ص۱۶۸ امام صادق علیه السلام فرمود: «آنان کسانی هستند که به امر خاندان محمّد (صلی الله علیه و آله) گردن نهادند و چون حرف‌های آنان (ائمّه) را شنیدند، چیزی بر آن نیافزودند و چیزی از آن نکاستند و آن را همان‌طور که شنیدند، نقل کردند». ص۲۱۰ الکافی، ج۱، ص۳۹۱ امام باقر (علیه السلام) و امام صادق (علیه السلام)- شما (شیعیان) هستید که از پرستش طاغوت اجتناب ورزیدید؛ هرکس ستمگری را اطاعت کند او را پرستیده است. تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۲۱۲ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۵۰۲/ نورالثقلین در تحف العقول آمده است: روزی گروهی از شیعیان خدمت امام باقر (علیه السلام) رسیدند. امام آن‌ها را پند و اندرز داد و از خدا ترسانید؛ ولی ایشان سرگرم خود بودند و سخنان امام (علیه السلام) را به بازیچه می‌گرفتند. امام باقر (علیه السلام) خشمگین شد. مدّتی سر به زیر افکند سپس سر برداشته فرمود: «اگر مقداری از سخنان من در یکی از شما اثر واقعی خود را بگذارد از ناراحتی می‌میرد، ای مجسّمه‌های بدون روح و ای مگس‌های بدون چراغ، شما همانند چوب‌های تراشیده شده هستید که بر دیوار تکیه داده شده و همچون بت‌های تراشیده شده هستید. مگر طلا را از سنگ استخراج نمی‌کنید؟ مگر روشنایی را از نور درخشان نمی‌گیرید؟ مگر مروارید را از دریا خارج نمی‌کنید؟ سخن پاک را از هرکه می‌گوید بگیرید گرچه خود او عمل به آن نکند خداوند در این آیه می‌فرماید: الَّذِینَ یَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَیَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ أُولئِکَ الَّذِینَ هَداهُمُ اللهُ». #آیات_قرآن_ولایت @baghimandeekhoda

آیه ۱۹ - سوره زمر آیه أَ فَمَنْ حَقَّ عَلَيْهِ كَلِمَةُ الْعَذابِ أَ فَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِي النَّارِ ترجمه آيا تو مى‌توانى كسى را كه فرمان عذاب درباره‌ی او قطعى شده رهايى بخشى؟! آيا تو مى‌توانى كسى را كه در درون آتش است برگيرى و نجات دهى؟! تفسیر هنگامی‌که امام حسن (علیه السلام) به ابن‌ملجم که لعنت خدا بر او باد نگاه کرد، به او فرمود: «وای بر تو ای لعنت شده! ای دشمن خدا! تو قاتل امیرالمؤمنین هستی و ما را به عزای امام مسلمانان نشاندی، آیا پاداش او این بود؟ او تو را پناه داد و به خودش نزدیک کرد و تو را بر دیگران برتری‌هایی داد آیا او برای تو بد امامی بود که او را با این پاداش، مجازات کردی، ای بدبخت»! [ابن ملجم] هیچ سخنی نگفت بلکه چشمانش گریان شد. امام حسن (علیه السلام) خود را روی (جسم نیمه جان) پدرش انداخت و درحالی‌که او را می‌بوسید به او عرض کرد: «ای پدر جان! این شخص قاتل توست که خداوند ما را بر او قادر ساخته است». ولی علی (علیه السلام) خواب بود و جواب او را نداد و [امام حسن (علیه السلام)] دوست نداشت او را از خوابش بیدار کند. به سمت ابن‌ملجم برگشت و به او فرمود: «ای دشمن خدا! آیا این بود پاداش او از جانب تو؛ او تو را پناه داد و به خودش نزدیک کرد و تو را بر دیگران [در نزد خودش] برتری داد. آیا بد امامی بود که او را با این پاداش مجازات کردی ای بدبخت‌ترینِ بدبختان»!؟ آن ملعون به او گفت: «ای ابا محمّد! آیا تو می‌توانی کسی را که درون آتش است برگیری و بیرون آوری»؟ .... [علی (علیه السلام)] ساعتی را خوابید. سپس چشمانش را باز کرد درحالی‌که می‌فرمود: «ای فرشتگان مرا نزد پروردگارم ببرید». امام حسن (علیه السلام) به او عرض کرد: «این شخص دشمن خدا و دشمن تو، ابن ملجم، است که خداوند ما را بر او قادر ساخته است و اکنون نزد شماست». امیرالمؤمنین چشمانش را باز کرد و به او نگاه کرد درحالی‌که کتف‌هایش بسته و شمشیرش در گردنش آویزان بود. با حالت ضعف و صدای شکسته (ضعیف) و حالت رأفت و رحمت، به او فرمود: «فلانی! کار بزرگ و خطای بسیار زشتی مرتکب شدی. آیا بد امامی بودم برای تو که مرا به این جزا مجازات کردی؟ آیا من نسبت به تو دلسوز نبودم و تو را بر دیگران برتری ندادم؟ به تو نیکی کردم و فراوان به تو عطا کردم. آیا به من درباره‌ی تو چنین‌وچنان گفته نشد ولی من راه را برای تو باز کردم و به تو عطا کردم و حال آنکه می‌دانستم قاتل من ناگزیر تو هستی ولی با آن کار، امید داشتم که از طرف خداوند تعالی بر تو غلبه شود، شاید که از گمراهیت برگردی، ای پست! ولی شقاوت و بدبختی بر تو چیره شد و مرا کُشتی ای بدبخت‌ترینِ بدبخت‌ها»! اشک‌های ابن ملجم که خداوند تعالی او را لعنت کند جاری شد و گفت: «ای امیرالمؤمنین ! أَ‌فَأَنْتَ تُنْقِذُ مَنْ فِی النَّار. [علی (علیه السلام)] به او فرمود: «راست گفتی». تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۲۱۲ بحارالأنوار، ج۴۲، ص۲۸۴ #آیات_قرآن_ولایت @baghimandeekhoda

أَ فَمَنْ شَرَحَ اللهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلامِ فَهُوَ عَلى نُورٍ مِنْ رَبِّهِ فَوَيْلٌ لِلْقاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ مِنْ ذِكْرِ اللهِ أُولئِكَ في ضَلالٍ مُبينٍ [22] آيا كسى كه خدا سينه‌اش را براى اسلام گشاده است و بر فراز نور الهى قرار گرفته [همچون كوردلان گمراه است]؟! واى بر آنان كه قلب‌هايى سخت در برابر ذكر خدا دارند! آن‌ها در گمراهى آشكارى هستند. علی‌بن‌ابراهیم ( أَفَمَن شَرَحَ اللهُ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ فَهُوَ عَلَی نُورٍ مِّن رَّبِّهِ این آیه درباره‌ی امیرمؤمنان حضرت علی (علیه السلام) نازل شد. پیامبر (صلی الله علیه و آله)- ای پسر مسعود! آیا کسی که خدا سینه‌اش را برای اسلام گشاده است و بر فراز نور الهی قرار گرفته [همچون کوردلان گمراه است]؟! زیرا که نور هرگاه در دل پیدا شود دل باز می‌شود. گفته شد: «ای رسول خدا ! آیا برای این نور نشانه‌ای هست»؟ فرمود: «آری! دوری از سرای فریبنده و برگشت به‌سوی خانه‌ی جاویدان و مهیّاشدن برای مردن پیش از آنکه از دست رود، پس هرکس در دنیا پارسا شود آرزویش کوتاه می‌شود و دنیا را برای دنیاطلبان وامی‌گذارد». تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۲۱۸ بحارالأنوار، ج۷۴، ص۹۴/ روضهًْ الواعظین، ج۲، ص۴۴۸؛ و «الفوت... لأهلها» محذوف #آیات_قرآن_ولایت @baghimandeekhoda

آیه ۲۳ سوره زمر اللهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَديثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِيَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلينُ جُلُودُهُمْ وَ قُلُوبُهُمْ إِلى ذِكْرِ اللهِ ذلِكَ هُدَى اللهِ يَهْدي بِهِ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ ترجمه خداوند بهترين سخن را نازل كرده، كتابى كه آياتش همانند يكديگر است؛ آياتى مكرّر دارد كه از شنيدن آياتش لرزه بر اندام كسانى كه از پروردگارشان مى‌ترسند مى‌افتد؛ سپس برون و درونشان نرم و متوجّه ذكر خدا مى‌شود؛ اين هدايت الهى است كه هركس را بخواهد با آن راهنمايى مى‌كند؛ و هركس را خداوند گمراه سازد، هيچ راهنمايى براى او نخواهد بود. تفسیر الباقر (علیه السلام)- إِنَّ حَدِیثَنَا صَعْبٌ مُسْتَصْعَبٌ ذَکْوَانُ أَجْرَدُ لَا یَحْتَمِلُهُ مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِیٌّ مُرْسَلٌ وَ لَا عَبْدٌ امْتَحَنَ اللَّهُ قَلْبَهُ لِلْإِیمَانِ أَمَّا الصَّعْبُ فَهُوَ الَّذِی لَمْ یُرْکَبْ بَعْدُ وَ أَمَّا الْمُسْتَصْعَبُ فَهُوَ الَّذِی یَهْرُبُ مِنْهُ إِذَا رَأَی وَ أَمَّا الذَّکْوَانُ فَهُوَ ذَکَاءُ الْمُؤْمِنِینَ وَ أَمَّا الْأَجْرَدُ فَهُوَ الَّذِی لَا یَتَعَلَّقُ بِهِ شَیْءٌ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ لَا مِنْ خَلْفِهِ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ اللهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِیثِ فَأَحْسَنُ الْحَدِیثِ حَدِیثُنَا لَا یَحْتَمِلُ أَحَدٌ مِنَ الْخَلَائِقِ أَمْرَهُ بِکَمَالِهِ حَتَّی یَحُدَّهُ لِأَنَّ مَنْ حَدَّ شَیْئاً فَهُوَ أَکْبَرُ مِنْهُ. امام باقر (علیه السلام) فرمود سخن ما مشکل و دشوار است و کلام ما شیوا و پاکیزه و باطراوت است که تحمل نمیکند مگر فرشته‌ی مقرّب و پیامبر مرسل و مؤمنی که خداوند قلبش را از لحاظ قدرت ایمانش سنجیده باشد،(توانایی تحمّل پذیرش و فهم آن را ندارد). معنای «صعب» (مشکل) آن است که فراتر از آن چیزی نباشد و «مستعصب» (دشوار) آن است که آنقدر شگفت‌آور است که با دیدن آن، از آن بگریزند، «ذکوان» (شیوا) اشاره به هوش و ذکاوت مؤمن دارد [که کلام ما زیرکانه است] و «اجرد» (باطراوت) اشاره به چیزی دارد که مستقل است و به قبل و بعد خود وابسته نیست که اشاره به همان کلام الهی است که فرمود: اللهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الحَدِیثِ که [منظور از] بهترین سخن، سخن ما است که احدی از مخلوقات، آن را به‌صورت تمام و کمال نمی‌تواند تحمّل کند (به دوش بکشد) مگر اینکه آن را حدّ بزند [و بخشی از آن را بشناسد] و اگر کسی بتواند به چیزی حدّ بزند، معنایش آن است که آن چیز بزرگتر از آن حدّ نیز بوده [و او نتوانسته آن را درک کند]. تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۲۱۸ بحارالأنوار، ج۲، ص۱۹۴/ بصایرالدرجات، ص۲۴ #آیات_قرآن_ولایت @baghimandeekhoda

آیه ۲۹ سوره زمر ضَرَبَ اللهُ مَثَلاً رَجُلاً فيهِ شُرَكاءُ مُتَشاكِسُونَ وَ رَجُلاً سَلَماً لِرَجُلٍ هَلْ يَسْتَوِيانِ مَثَلاً الْحَمْدُ لِلهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْلَمُونَ ترجمه: خداوند مثالى زده است: مردى را كه مملوك شريكانى است كه درباره‌ی او پيوسته با هم نزاع دارند، و مردى كه تنها تسليم يك نفر است؛ آيا اين دو يكسانند؟! حمد و ستايش مخصوص خداست، ولى بيشتر آنان نمى‌دانند. تفسیر امام باقر (علیه السلام)- در کلام خداوند عزّوجلّ ضَرَبَ اللهُ مَثَلًا رَّجُلًا فِیهِ شُرَکَاء مُتَشَاکِسُونَ وَرَجُلًا سَلَمًا منظور از «رجل» اوّل علی (علیه السلام) است «رجل» دوم پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) است [یعنی علی (علیه السلام) تسلیم یک نفر شده که همان پیامبر (صلی الله علیه و آله) است] و شُرَکَاء مُتَشَاکِسُونَ یعنی کسانی که اختلاف دارند، حال آنکه یاران علی (علیه السلام) [و شیعیان] بر ولایت او هم‌رأی می‌باشند [پس منظور از متشاکسون غیر از آنان هستند]. تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۲۲۲ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۵۰۴/ تأویل الآیات الظاهرهًْ، ص۵۰۵؛ «بتفاوت»/ البرهان #آیات_قرآن_ولایت @baghimandeekhoda

آیه ۳۳ سوره زمر وَ الَّذي جاءَ بِالصِّدْقِ وَ صَدَّقَ بِهِ أُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ ترجمه امّا كسى كه سخن راست بياورد و كسى كه آن را تصديق كند، آنان پرهيزگارانند. تفسیر باقر (علیه السلام)- منظور از وَ الَّذِی جاءَ بِالصِّدْقِ رسول خدا (صلی الله علیه و آله) است و منظور از وَ صَدَّقَ بِهِ امیرالمؤمنین، علی‌بن‌ابی‌طالب است. تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۲۲۸ الإفصاح، ص۱۶۶/ کشف الغمهًْ، ج۱، ص۳۲۴ #آیات_قرآن_ولایت @baghimandeekhoda

آیه ۳۶ - سوره زمر أَ لَيْسَ اللهُ بِكافٍ عَبْدَهُ وَ يُخَوِّفُونَكَ بِالَّذينَ مِنْ دُونِهِ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللهُ فَما لَهُ مِنْ هادٍ ترجمه آيا خداوند براى بنده‌اش كافى نيست؟! ولى آن‌ها تو را از غير او مى‌ترسانند. [آن‌ها گمراهند] و هر‌كس را خداوند گمراه كند، هيچ راهنمايى براى او نخواهد بود! تفسیر علیّ‌بن‌ابراهیم ( أَلَیْسَ اللهُ بِکَافٍ عَبْدَهُ وَ یُخَوِّفُونَکَ بِالَّذِینَ مِن دُونِهِ؛ یعنی [منافقان] به تو می‌گویند: ای محمّد (صلی الله علیه و آله)! از ما درباره‌ی پذیرش امر ولایت علی (علیه السلام) درگذر و تو را از اینکه در صورت اصرار بر پذیرش ولایت علی (علیه السلام) ممکن است به کفّار ملحق شده و اسلام را رها کنند، می‌ترسانند». * امام صادق (علیه السلام)- به خداوند سوگند! اگر اهل آسمان‌ها و زمین اجتماع کنند تا بنده‌ای را که خداوند خواسته او را گمراه نماید، هدایت کنند، توانایی پیدا نخواهند کرد و اگر اهل آسمان‌ها و زمین اجتماع کنند تا بنده‌ای را که خداوند خواسته تا هدایت کند گمراه کنند، نخواهند توانست از مردم دست باز دارید و نگویید این برادرم و یا پسر عمویم و یا همسایه‌ام می‌باشد، خداوند هرگاه اراده کند به بنده‌ای خیری برساند روحش را پاک می‌کند، او دراین‌هنگام هر کار نیکی را می‌شناسد و از هر منکری دست باز می‌دارد، و بعد کلمه‌ای به او القاء می‌کند که همه‌ی امور را تدبیر می‌کند. تفسیر اهل بیت علیهم السلام ج۱۳، ص۲۳۰ الکافی، ج۱، ص۱۶۵/ بحارالأنوار، ج۵، ص۲۰۳/ نورالثقلین #آیات_قرآن_ولایت @baghimandeekhoda

📜 با روزها دشمنی نکنید تا آن‌ها با شما دشمنی نورزند سید ابن طاووس (ره) در کتاب «جمال الاسبوع» فرموده است: ابن بابویه با ذکر سند از صَقر بن ابی دُلَف روایت کرده: زمانی که متوکل عباسی حضرت امام هادی(علیه‌السلام) را به شهر [سامرای کنونی] آورد و نزد دربان خود (زراقی) حبس کرد، روزی برای خبر گرفتن از احوال آن حضرت نزد زراقی رفتم. گفت: چه کاری داری؟ گفتم: برای دیدن شما آمده‌ام. ساعتی باهم نشستیم و از هر دری سخن گفتیم تا زمانی که مردم را پراکنده کرد و مجلس خلوت شد، باز از من پرسید: برای چه پیش من آمده‌ای؟ من به همان صورت اوّل پاسخ گفتم، ولی او گفت: گویا آمده‌ای که خبری از مولای خود، امام هادی(علیه‌السلام) بگیری؟ من ترسیدم، گفتم: مولای من متوکل خلیفه است، گفت: ساکت شو که مولای تو بر حقّ است و من نیز هم‌عقیده توام. گفتم: الْحَمْدُ لِلّٰه؛ سپس گفت: آیا می‌خواهی به زیارت آن حضرت بروی؟ گفتم: آری. گفت: اندکی بنشین تا پیک از نزد آن حضرت بیرون آید، من نشستم تا زمانی که پیک پیام‌آورنده بیرون شد، پس‌ازآن پسرکی را مأموریت داد تا مرا نزد آن حضرت ببرد. وقتی به خدمت آن جناب رسیدم، دیدم بر روی حصیری نشسته و در برابرشان قبری آماده کرده‌اند! به وجود مبارکشان سلام کردم، سلامم را پاسخ داد، سپس دستور داد بنشینم، فرمود: برای چه آمده‌ای؟ گفتم: برای خبر گرفتن از حالات شما آمده‌ام، آنگاه به خاطر دیدن آن قبر گریه کردم. حضرت فرمود: گریه نکن که در این زمان از سوی ایشان آسیبی به من نمی‌رسد، گفتم: الْحَمْدُ لِلّٰه؛ سپس گفتم: ای سرور من، حدیثی از رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) روایت شده است که من معنی آن را نمی‌فهمم، فرمود آن حدیث کدام است؟ عرض کردم: «لا تُعادُوا الْأَیّامَ فَتُعادِیکُمْ؛ با روزها دشمنی نکنید تا آن‌ها با شما دشمنی نورزند». فرمود: مراد از روزها تا زمانی که آسمان‌ها و زمین برپاست، ما هستیم. 💠شنبه: نام رسول خداست؛ 💠یکشنبه:امیرالمؤمنین(علیه‌السلام)؛ 💠دوشنبه: حسن و حسین(علیهماالسلام)؛ 💠سه‌شنبه: علی بن الحسین و محمّد بن علی و جعفر بن محمّد (علیهم‌السلام)؛ 💠چهارشنبه: موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمّد بن علی(علیهم‌السلام) و من؛ 💠پنجشنبه: فرزندم حسن(علیه‌السلام)؛ 💠جمعه: فرزند فرزندم که اهل حق گرداگردش جمع می‌شوند. این است معنی ایام، پس در دنیا با ایشان دشمنی مکنید که در آخرت با شما دشمنی خواهند کرد. آنگاه فرمود: با من خداحافظی کن و برو که بر تو ایمن نیستم و می‌ترسم آزاری به تو رسد. منبع: مفاتیح الجنان مهمانی و پناهندگی به اهل بیت علیهم السلام در ایام هفته و چه نیکوست هر روز صبح با خواندن این زیارات خود را مهمان و در پناه اهلبیت علیهم السلام قرار دهیم.