♦️ خاک بر سرِ…! مرگ بر عراقچی؟ مرگ بر قالی‌فروشِ خائن؟ اصلاً آمریکا در هرمز داشت لِه می‌شد؟ بسیار خب؛ همه‌اش قبول. غرب‌زده هم داریم؟ بله، کم هم نداریم. کسانی که به مقاومت و منویات رهبری باور ندارند؟ حتما هستند. اصلاً بگذارید پا را جلوتر بگذاریم: بعضی‌ها فاسقِ فاجرند. دل‌تان خنک شد؟ حالا یک سؤال ساده: می‌دانید این دو کلمه سنگین – فاسق و فاجر – را چه کسی درباره چه کسی گفته؟ امام خمینی. نسبت به آقای منتظری! همان پیر طریقی که اگر یک واژه از دهانش بیرون می‌آمد، سال‌ها می‌شد درباره‌اش فکر کرد. اگر پی ماجرا را بگیرید، امام شهیدمان ابتدای درس خارج فقه، در ۲۰ شهریور ۷۳، عبارتی دارند که بعید نیست بی‌ربط به همین سنخ آدم‌ها نباشد. می‌فرماید: «اگر کسی اعلم و افقه هم باشد، اما نتواند بفهمد و ببیند که نظام اسلامی امروز در ایران چگونه بر مبنای حق قیام کرده و چگونه نظام جاهلیِ مبتنی بر گناه و فسق و فجور و ظلم را کنار زده – و امروز هم همه نظام‌های مبتنی بر فسق و فجور، از شیطان بزرگ آمریکا تا اعوان و انصارش، با این نظام می‌جنگند – و بعد با آنها هم‌صدا شود و برایشان خوراک درست کند و از تحریک آنها هم خوشحال شود، خاک بر سر آن عالمِ اعلم و افقه!» تعبیر تندی است. خاک بر سر! بعد هم اضافه می‌کنند: «اگر از نظر فقاهت هم بالا باشد، باز آن علم، علم نیست؛ جهل است. نور نیست؛ ظلمت است. اگر نور بود، اول خود صاحبش را هدایت می‌کرد.» تا اینجا معمولاً خواننده کیف می‌کند از صراحت کلام امام. اما یک لحظه صبر کنید. شاید باید جمله را کمی برگردانیم سمت خودمان: خاک بر سرِ ما. چرا؟ چون آقاجان یک معیار روشن داده است: هم‌صدایی با دشمن و خوراک‌رسانی به او. حالا سؤال ساده‌تر: بزرگ‌ترین پروژه رسانه‌ای دشمن در این سال‌ها چیست؟ فقط تخریب انسجام است؟ یا نابودیِ یکپارچگی؟ نه، هیچ‌کدام. نااُمید کردن! کافی است چند ساعت با جوان‌ها بنشینید. دشمن آن‌قدر در گوش‌شان خوانده که آینده‌ای برای ایران نمی‌بینند. همین جوان‌هایی که بزرگ‌ترین سرمایه و انرژی این کشورند، حالا از آینده همین کشور مأیوس‌اند. مقابل این عملیات چه باید کرد؟ از انسجام چیزی نمی‌گویم؛ چون همین امروز هم نص صریح بیانات رهبری دارد زیر پا گذاشته می‌شود. هرکس ساز خودش را می‌زند و خیال می‌کند با بلندتر زدن، انقلابی‌تر شده است. اما یک خط روایی روشن در سخنان سال‌های اخیر رهبر شهید وجود داشت: امید. بارها و بارها. آن‌قدر که حتی در سخنرانی نوروز ۱۴۰۲ فرمودند بعضی‌ها مرا متهم می‌کنند به خودفریبی! اما امیدآفرینی یعنی ندیدن ضعف‌ها؟ نه! ضعف هست؟ بسیار. هزاران ضعف. اما حرکت رو به جلو بدون امید اصلاً راه نمی‌افتد. جامعه بی‌امید، حتی اگر امکانات هم داشته باشد، از درون می‌ریزد. ما دستاورد داشته‌ایم؟ بله. ضعف هم داریم؟ حتماً. اما مسئله این است: نباید با دشمن هم‌صدا شد و در پازلی بازی کرد که او طراحی کرده است. انگار هنوز یک سؤال را جدی از خودمان نپرسیده‌ایم: ما واقعاً به حرف‌های رهبر شهیدمان باور داریم؟ یا دقیق‌تر بگویم: ما هم مثل آقا امید داریم و جدی کار می‌کنیم؟ یا فقط بلدیم غُر بزنیم؟! ✍🏻 محمدحسین نجفی –تحریریه بهانش #یادداشت_اختصاصی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ 🩸حُـــــســـــــ💔ــــــیــــــــن🩸 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩 #خیمه_های_برافراشته / شب اول ◾️محرم از کوچه‌های غم‌زده کوفه آغاز می‌شود؛ از آنجا که مسلم بن عقیل(ع)، در میان عهدهای شکسته و دل‌های مردد، غربت کربلا را پیش از عاشورا به تصویر کشید… 🖋 نویسنده: محمدحسین نجفی 🎬 کارگردان: محمدصالح ترکمنی 🎙️ اجرا: محمدرضا نصیری 🎞 تصویر و تدوین: محمدجواد بیرامی ❖ تهیه در رسانۀ حوزه #روضه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌مروری بر مقالۀ «رمان تربیتی و داستان‌های بریتانیایی قرن نوزدهم» نوشته ریچارد سالمون بخش سوم 🔻اشاره به برخی شباهت‌ها و تفاوت‌های شاگردی و دوران کارآموزی میان ویلهلم مایستر و آرزوهای بزرگ (پیپ) در ویلهلم مایستر شاگردی و کارآموزی، تعبیری مجازی برای دورۀ وسیعی از یادگیری است که تنها با محدودیت‌های زمانی جوانی مشخص شده، اما در رمان دیکنز، مانند دیگر داستان‌های واقع‌گرای عصر ویکتوریایی، کارآموزی قهرمان یک تجربه اجتماعی ملموس است که در یک سیستم کاملا مشخص طبقاتی و تقسیم کار قرار دارد و به هیچ عنوان تعبیری مجازی نیست! دیکنز (هم در آرزوهای بزرگ، هم در دیوید کاپرفیلد که رمان تربیتی دیگری از اوست) گسست دردناک بین کارآموزی و آرمان فرهنگی را آشکار می‌کند. کارآموزی که در بافت سنتی انگلستان به عنوان شکلی از کار اجباری تجربه می‌شد و آرمان فرهنگی که موفقیت و جایگاه اجتماعی ویژه‌ای برآمده از ثروت بود، چندان با هم نمی‌خواند! از طرف دیگر همانطور که ویلهلم مایستر از راه پدر جدا شد و حکمت‌اندوزیِ او (دوران کارآموزی ویلهلم مایستر را به یاد بیاوریم!) پیشرفت آهسته و قابل پیش‌بینی به سوی کار پدرش (تجارتِ بورژوازی) نبود، (بلکه از طریق سفر و ماجراجویی و پرسه زنی و گم شدن محقق شد،) پیپ نیز در آرزوهای بزرگش، خیلی زود از روال معمول زندگیِ شاگردی‌اش نزد جو در آهنگری خسته می‌شود و می‌خواهد یک آقا (جنتلمن) باشد…(جالب این است که هر دوی آنها این گریز از گذشته را اگرچه اجتناب ناپذیر، ولی بسیار زیان‌آور تجربه می‌کنند!) ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش 🗂 #جستجوی_شخصیت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌جنگ میدانی با امام حسین (ع) بود؛ جنگ ادراکی با حضرت زینب(س)! جنگ میدانی با حاجی زاده‌ها بود، ادراکی با کیست؟ ✍🏻 #رضا_صانعی‌پور –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌از نو مؤمن شدن احتمالاً بسیاری از ما لحظه‌ای را که بذر ایمان در دل‌مان کاشته شد، به یاد نمی‌آوریم. من نیز نخستین جرقه‌های آن را در خاطر ندارم. پدر و مادرم بی‌هیاهو و با مهربانی، این بذر را در جانم نشاندند و سال‌ها با مهر و عطوفت، آن را آبیاری کردند. امروز که به گذشته می‌نگرم، مسیر رشد این نهال را در قلب و روحم به‌خوبی می‌بینم. تا حدود پانزده‌سالگی، ایمانی موروثی و مقلدانه داشتم؛ ایمانی که بیش از آنکه حاصل انتخاب من باشد، میراثی بود از نسلی به نسل دیگر. در قفسِ امنِ عادت‌ها می‌زیستم، بی‌آنکه بالِ تجربه و اندیشه را به آسمانِ پرسش بگشایم. هرچه آموخته بودم، تکرار می‌کردم؛ بی‌آنکه از خود بپرسم «چرا؟». اما جوانی، دورانِ طوفان‌های پرشور است. در آن سال‌ها آرام‌آرام به وادی تعصب قدم گذاشتم؛ جایی که هیاهوی جدل، صدای گفت‌وگو را خاموش می‌کرد و یقین‌های عجولانه، مجال پرسیدن را می‌گرفت. چنان در حصار داوری‌های خشک گرفتار بودم که گاه حتی آسان‌گیری‌ها و مجوزهای دینی را نشانه سستی و اباحی‌گری می‌پنداشتم. آنگاه در میانه راه زندگی، خداوند انسانی را بر سر راهم قرار داد؛ طلبه‌ای دلسوز که نه با تحکم، بلکه با صبر و مهربانی، شاخه‌های زائد ایمانم را هرس کرد. او به من آموخت که ایمان را باید دید، نه فقط شنید؛ باید فهمید، نه صرفاً تکرار کرد. آرام‌آرام ایمانی آگاهانه در وجودم شکوفا شد؛ ایمانی که از دل پرسش‌ها سر برآورد، از شک‌های صادقانه عبور کرد و در جست‌وجوی حقیقت به انتخابی دوباره رسید. این ایمان شاید دیرتر به دست آمد، اما استوارتر ماند. میوه درختی بود که ریشه در تعقل داشت و سایه‌اش آرامش‌ می‌بخشید. به گفته‌ی بزرگان دینی، در نگاه اسلام نیز ارزشمندترین ایمان، همین است؛ ایمانی که با بصیرت در جان انسان ریشه می‌دواند، نه با جبر. ایمانی که از آگاهی زاده می‌شود، نه از تقلید و نه از تعصب؛ ایمانی که انسان هر روز آن را از نو و با اختیار خویش برمی‌گزیند. ✍🏻 #لیلا_خدایار –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ منو بسپار منو بسپار منو بسپار به گذشته…! 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩 #خیمه_های_برافراشته 🎬 شب دوم؛ میعادگاه بی‌بازگشت قرن‌ها گذشته است، اما زمین هنوز طعم آن «نه» بزرگ را زیر دندان دارد. «مِثلی لا یُبایعُ مِثلَ یزید...» 🎙️ #محمدرضا_نصیری ✍🏻 #محمدحسین_نجفی –هیئت تحریریه بهانش ◀️ دریافت با کیفیت بالاتر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 کتابخوانی بدون مرز ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 🗓 ۱۴۰۲/۰۲/۲۴ 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh