#ریل 🛤️ منو بسپار منو بسپار منو بسپار به گذشته…! 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩 #خیمه_های_برافراشته 🎬 شب دوم؛ میعادگاه بی‌بازگشت قرن‌ها گذشته است، اما زمین هنوز طعم آن «نه» بزرگ را زیر دندان دارد. «مِثلی لا یُبایعُ مِثلَ یزید...» 🎙️ #محمدرضا_نصیری ✍🏻 #محمدحسین_نجفی –هیئت تحریریه بهانش ◀️ دریافت با کیفیت بالاتر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 کتابخوانی بدون مرز ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 🗓 ۱۴۰۲/۰۲/۲۴ 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌در هیئتی که از خون سیدعلی گفته نشود، از خون حسین گفتن، نمایشی و دکوری‌ست... ✍🏻 #مهدی_ایزدی –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 در خبرها آمده است: نتانیاهو جلسه‌ی اضطراری امروز را برای بررسی چالش جداسازی جبهه‌های ایران و لبنان برگزار می‌کند! هر وقت واشنگتن و تل‌آویو راهشان از هم جدا شد، آن وقت می‌شود از جدایی تهران و بیروت حرف زد! ✍🏻 زهرا ابراهیمی –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩 #خیمه_های_برافراشته 🎬 مرثیه‌ای برای پروانه‌ی زیر آوار رقیه... تجسم تمام غربتِ تاریخ است. پروانه‌ای که بال‌های کوچکش، زیر بارِ این‌همه داغ، شکسته است. ◀️ مشاهده با کیفت بالاتر 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🎯 گزارش‌هایی از جهان پساسواد 📌 «ادبیات» در همه‌جای جهان در حال انقراض است 🔴 ما در دوره‌ای بی‌سابقه از افول چیزی زندگی می‌کنیم که ماریان وولف آن را «سواد عمیق» می‌نامد. نمودهای این فاجعه را همه‌جا می‌توان دید، اما شاید در هیچ‌جا به اندازۀ سنتِ فرهنگیِ «ادبیات» واضح نباشد. دیگر انکارش بی‌فایده است: «ادبیات» با شتاب دارد به هنری فراموش‌شده تبدیل می‌شود. وقتی فیلیپ راث در سال ۲۰۰۹ گفت رمان به‌زودی به دغدغه‌ای «فرقه‌ای» بدل خواهد شد، خیلی‌ها مخالف بودند. اما در این سال‌ها وضعیت ادبیات چنان اسفبار بوده که اندیشیدن به افول آن دیگر حتی نومیدکننده نیست، فقط خشم‌آور و ملال‌انگیز است. 🔴 نشریۀ «بافلر» برای به‌دست دادن چشم‌اندازی وسیع‌تر از این بحرانِ فرهنگی، از نویسندگانی از کشورهای مختلف جهان خواسته است تا گزارش‌هایی از وضعیت پساسواد در سرزمین مادری‌شان بنویسند. این گزارش‌ها هم امیدوارکننده نیستند، اما خواندن آن‌ها، این روزها که نمایشگاه کتاب، کم‌جان‌تر از همیشه و به صورت مجازی در حال برگزاری است، خالی از لطف نیست. کتاب، خواندن و ادبیات در همه‌جای جهان در حال پس‌رفت است، پس زنده‌باد کتاب، خواندن و ادبیات. 🔴 ژانگ یورِن، چین: شکل اصلی ادبیات در چین امروز، «رمان اینترنتی» است. نویسندگان جوان با استفاده از برنامکی که گفتار را به متن تبدیل می‌کند، داستان‌هایشان را آنلاین منتشر می‌کنند. خیلی وقت‌ها اساساً «نوشتن» در کار نیست. واژگان و ساختار جمله‌ها بسیار ساده است، چون به محض اینکه خواننده گیر کند، متن را رها می‌کند. بنابراین نویسندگان به‌جای صناعات ادبی یا توصیفات پیچیده، از کلیشه‌ها استفاده می‌کنند تا خواننده مجبور نباشد مغزش را به کار بیندازد. 🔴 رمانِ اینترنتی به‌صورت دنباله‌دار منتشر می‌شود و بخش‌های جدید هر روز عرضه می‌شوند. خوانندگان هر روز تصمیم می‌گیرند که آیا محتوا به‌ اندازۀ کافی هیجان‌انگیز بوده که به خواندن ادامه دهند یا نه، اهمیتی نمی‌دهند اگر داستان پر از تناقض باشد یا اصلاً خط روایی مشخصی نداشته باشد. با چنین وضعی، نویسندگان بیشتر به ارائه‌دهندگان خدمات شبیه شده‌اند. آن‌ها مجبورند با شتاب به ذائقۀ «مشتریان» خدمت کنند؛ مثلاً هیچ اتفاق ناراحت‌کننده‌ای نباید بیفتد، هیچ شخصیتی حق ندارد تصمیم غیراخلاقی بگیرد. هیچ‌چیز جز کلیشه مجاز نیست. 🔴 جو گیبسن، اسپانیا: فرهنگِ امروز اسپانیا، فرهنگ خواندن‌های سریع است: پیام‌ها، زیرنویس‌ها، تیترها، کپشن‌ها، ایمیل‌ها، نوتیفیکیشن‌ها و پست‌های شبکه‌های اجتماعی. متن‌هایی که هر لحظه پیش چشمان ما ظاهر می‌شوند ما را احاطه کرده‌اند، و ما تنها از خلال همین متن‌ها جهان را می‌فهمیم. اما این حجم هولناکِ نوشته، ناگزیر، اخلاق و سلیقۀ زبانی و طرز اندیشیدنمان را نیز قالب‌ریزی می‌کند. ما به خواندنِ سریع عادت کرده‌ایم. به چشم‌دواندن، به اسکن‌کردن، به جست‌وجوی «نکتۀ اصلی» در میان پاراگراف‌های فشرده. دیگر تحملِ ابهام را نداریم. 🔴 وقتی در چنین فرهنگی کتاب می‌نویسی، انگار داری در کنار اتوبانی شلوغ نجوا می‌کنی. سرعت و شتابِ جابه‌جایی اطلاعات چنان بالاست که ادبیات -که ذاتاً کند است- در حاشیۀ این سروصدا محو می‌شود. کتاب دیگر «رویداد» نیست؛ کالاهایی دیگر آن را بلعیده‌اند. زمانی مردم پیش از خواب رمان می‌خواندند؛ حالا قبل از خواب «نوتیفیکیشن‌ها را پاک می‌کنند». خواننده‌ای که هزاران صفحۀ گوناگون در روز «می‌بیند»، اما تقریباً هیچ‌یک را «نمی‌خواند» چگونه می‌تواند با چیزی مانند ادبیات دشوار ارتباط برقرار کند؟ 🔴 کیم هی‌سون، کرۀ جنوبی: در کشور من، کرۀ جنوبی، ادبیات باید آسان باشد، بدون استثنا. خواننده باید معنی را فوراً درک کند، وگرنه کتاب فروش نمی‌کند. خوانده نمی‌شود. شعر نیز باید ساده باشد. خواننده باید با یک نگاه مقصود شاعر را دریابد وگرنه عصبانی می‌شود. خوانندگان خود را معیار همه‌چیز می‌دانند، ملاک هر تفسیر. شایستگی هر اثر با میزان دشواری‌اش تعیین می‌شود. آمار فروش نیز از همین منطق پیروی می‌کند. 🔴 مانند پاسخ‌دادن به درخواست یک جراح برای رتبه‌بندی درد از یک تا ده، خوانندگان کره‌ای می‌گویند هر نمره‌ای بالاتر از پنج، متن را از ادبیات به ابزار شکنجه تبدیل می‌کند. خوانندگان کره‌ای چیزی در محدودۀ یک تا سه را ترجیح می‌دهند. درعین‌حال، نرخ خودکشی در کره بسیار بالاست. من معتقدم ریشۀ این بحرانْ نبودِ سوادِ سلامتِ روان در میان دانش‌آموزان، والدین و مدارس است. وقتی جوانان چنین سوادی ندارند، نمی‌توانند وضعیت ذهنی خود را تشخیص دهند و کمک نمی‌خواهند. نتیجه؟ همه‌‌چیز با هم غرق می‌شود. 🖋 آنچه خواندید برگرفته از مطلب «گزارش‌هایی از جهان پساسواد» است که در شمارۀ ۳۷ مجلۀ ترجمان منتشر شده است. 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌جنگ پایان ندارد بخش ۱/۳ با نگاهی دقیق و عمیق به تاریخ 48 ساله‌ی انقلاب اسلامی و جریانات متعدد و مختلف در این دوره و جنگ‌های تحمیل شده به ایران انقلابی، درمی‌یابیم جنگ هیچ‌گاه خاتمه نیافته، بلکه چون انرژی برخاسته از کفر و باطل، از گونه‌ای به گونه‌ای دیگر تبدیل شده‌است. دشمن تا بن دندان مسلح به شناخت قواعد فکری و اعتقادی حاکم بر این حرکت، پازل مبارزه برای نابودی آن را چیده و در هر برهه‌ای، از قطعه‌ای رونمایی کرده‌است؛ بلافاصله پس از پیروزی انقلاب، متوسل به ترور صاحبان فکر و ایدئولوژی انقلاب شده و پس از آن، گزینه‌ی نظامی را برگ برنده‌ی خود دیده‌ است. مترسکی را به پشتوانه‌ی قدرت‌های شرق و غرب به مقابله فرستاده و پس از هشت سال فهمیدند ایران اسلامی انقلابی، فرسنگ‌ها با ایران مستعمره‌ی روس و انگلیس‌ فاصله دارد. بعد از آن به انواع بخت‌آزمایی‌ها، بخت شوم خود را آزمودند، جورچین براندازی را تکه‌تکه چیدند، اقتصاد را با تحریم‌های متعدد بین‌المللی نشانه رفتند، فرهنگ را با رواج بی‌فرهنگی، در رسانه‌ها به شبیخون‌ها متلاطم کردند و خواستند جوان و نوجوان را با آندلس‌سازی‌، ضد مذهب و عقیده بار آورند. پا بر گرده‌ی علم گذاشته و به هزار ترفند، ربایش مغزها و ترور دانشمندان، نخواستند که پرچم علم در دست ایران به اهتزاز درآید و به نام بورسیه‌ و پذیرش در آکادمی‌ها، تربیت سیاسیون را به عهده‌گرفتند و سر میز دانشگاه و مدرسه، به محتوای نامطلوب و علم منسوخ‌شده و سواد حداقلی و انباشت اطلاعات غیر کاربردی، افراد را به استعمار فکری کشاندند تا سیاست‌مدارانی با تفکر غرب‌زده و در دل، مبهوت هیمنه‌ی غرب تربیت کنند. زمان تغییر می‌یافت اما خصومت طاغوت با جریان نوشکفته اما به بار نشسته‌ی حق، تغییری نمی‌کرد و هر بار به بها و بهانه‌ای آتش جنگ را شعله‌ور می‌ساخت. ✍🏻 #سعیده_اجتهادی –تحریریه بهانش #سلسله_یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌جنگ پایان ندارد بخش ۲/۳ اگر جامعه با تمامی آحاد خود، به بصیرتی برای شناخت حربه‌های دشمن دست یابد و بداند باطل جز به خاموشی نور حق رضایت نمی‌دهد و هربار به ریسمانی چنگ می‌اندازد، خواهد فهمید پشت ساخت هر فیلم جذاب، اتاق فکری پویا از شیاطین انسی نشسته و دست آن دارد که حق را به اضمحلال بکشاند. آن‌هایی که دشمن قسم خورده‌ی اسلام انقلابی‌اند، تغذیه را دست می‌گیرند، طب را پرورش می‌دهند، ادبیات را به سربازی فرا می‌خوانند، هنر را به دست‌نشاندگی می‌کشانند تا به مقصود باطل خود برسند و اگر جامعه‌ای این را عمیقا بداند، خود را در تمامی ساحات رشد می‌دهد تا بتواند در تمامی جبهه‌ها نقش‌آفرینی کند و این رشد فکری، در خانه و مدرسه و دانشگاه است که باید رقم بخورد. در کشوری که خط مقدم مبارزه با طاغوت است‌، رسانه باید سربازی کند، هنر باید به میدان بیاید، ادبیات باید علَم‌داری کند، علم باید پشتیبان باشد و ثروت باید در مسیر تحقق آرمان‌ها خرج شود و سیاست باید زبان رسای مبارزه باشد. جوان در نظام اسلامی باید بداند ازدواجش نقطه‌ای است برای نقش‌آفرینی در میدان مبارزه، پس باید در روندی مجاهدانه طی شود. نوجوان ایرانی باید بداند در خط مقدم مبارزه با استکبار، پشت میز علم‌آموزی، صحنه‌ی پیکار اوست، بانوی تراز اسلامی باید بداند نقش و وظیفه‌اش همان‌قدر مهم و حیاتی و تاثیرگذار است که نقش یک مرد مبارز و نقطه‌ی آغاز همه‌ی این‌ها، تربیتی است برخاسته از دل خانه، مدرسه، حوزه و دانشگاه. ✍🏻 #سعیده_اجتهادی –تحریریه بهانش #سلسله_یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌جنگ پایان ندارد بخش ۳/۳ برای نابودی کامل استکبار باید فهمید: روز آغاز دیپلماسی، روز پایان جنگ نیست، روز پایان جنگ، روز بازگشایی نهادهای علمی-پژوهشی نیست. باید دانست به تاکید قرآن کریم" وَ جَعَلنا لِکُلِ نَبِیٍ عَدُواً شَیاطینَ الِانسِ وَ الجِنّ"؛ که تا هرگاه نور حقی هست، آتش عداوت باطل شعله‌ور است و جامعه‌ای به سر منزل مقصود می‌رسد و می‌توان آن را ابرقدرت نامید که تمامی مردم آن، به شناختی صحیح از دشمن همیشه در حال مبارزه رسیده باشد و در جهت اعتلای خود چنان بکوشد که گویی رزمنده‌ای در میانه‌ی میدان مبارزه در شب نبرد. از جایی به بعد باید در مدرسه و دانشگاه و رسانه، گفتمان مبارزه‌ی دائمی را ایجاد کرد و گسترش داد تا هرکس در حیطه‌ی کاری خود، نقش صحیح خود را یافته و به میدان بیاید؛ همان میدان‌داری و بعثتی که امام خامنه‌ای در تمام سال‌های حیات خود، مردم را به آن فراخوانده و مسئولین را به فراهم‌کردن زمینه‌هایش توصیه می‌نمودند و در آخر با خون پاک خود مسیر این بعثت را هموار نمودند. هر کس به واقع خون‌خواه امام خویش است باید که مبارزه را نه جزء، بلکه کل زندگی خود بداند که خداوند در قرآن فرمود:" جاهِدوُا بِاَموالِکُم وَ اَنفُسِکُم فی سَبیلِ‌الله ذلِکُم خَیرٌ لَکُم اِن کُنتُم تَعلَموُن"؛ که آن‌که دانای به حقایق است با نفس و مال خود در راه حق جهاد می‌کند و جامعه‌ای به لحظه‌ی موعود می‌رسد که بداند آرمان‌خواهی جز به تلاش مستمر و جهاد شبانه‌روزی محقق نخواهد شد و آرمان حقیقی همان اسلام است که جمهوری اسلامی ایران مصداق خیمه‌ی برپا شده‌اش. ✍🏻 #سعیده_اجتهادی –تحریریه بهانش #سلسله_یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh