🚬 یه نخ سیگار ابالفضلی بخش ۳/۳ مردِ هیبتی دل محکمی دارد. وسط روضه، آن جاهایی که هر آدمی آرزو می‌کند کاش بمیرد و دیگر جمله‌ی بعدی روضه خوان را نشنود، سبد بدست می‌دود توی آشپزخانه و تندتر برمی‌گردد دنبال کاری دیگر. دل گُنده است دیگر. شاید هم گوش نمی‌کند و سرش گرم کار است. شب نهم روضه خوان از فرات گفت و حضرت عباس. مردِ هیبتی سرش را از در برده بود بیرون و نگاه می‌کرد. صدای جمعیت بلند شد. زن‌ها ضجه می‌زدند و مردها فریاد. روضه خوان رسیده بود به تیر و بازو و چشم... مرد هیبتی در را باز کرد. حسین رسید بالای سر عباس، روی دو زانو نشست. مرد هیبتی دست هایش را بالا برد. دو بار سینه زد، محکم، کلافه بود انگار. روضه خوان داد زد: انکسر ظهری و انقطع رجائی. مرد هیبتی دست توی جیب کرد. سیگار و فندکش را بیرون آورد. توی پیاده رو قدم زد و روشنش کرد. یحتمل داشت آرزو می‌کرد بمیرد و خط‌های بعدیِ بعد از عباس نباشد. ✍🏻 زینب جلالی –تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩 #خیمه_های_برافراشته 🎬 شب دهم؛ عصر تنهاییِ خدا ◼️ آسمان روی زمین افتاده است. شمشیرها به استراحت رفته‌اند و نیزه‌ها دهان باز کرده‌اند. گودال... خنجرِ کُند... و خورشیدی که از مشرقِ نیزه طلوع می‌کند. 🔗 مشاهده با کیفیت بالاتر #روضه_نوشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🚩 این کارزار تمام نشدنی است... #امام‌شهید_خامنه‌ای 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌توصیه مرحوم علامه مصباح در ايام سوگوارى سيدالشهداء (علیه‌السلام)، مخصوصا از روز عاشورا تا روز اربعين، اين چهل روز را زيارت عاشورا بخوانيد و در روز اربعين زيارت اربعين بخوانيد. 🗓 ۱۳۷۸/۰۳/۱۵ #نویسنده_متعهد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📷 توصیه شهیدنوید صفری به زیارت عاشورا 🔻«زیارت عالی و پرفیض زیارت عاشورا را بخوانید از طرف من و به ارباب ابراز ارادت کنید. حتما هرکجا باشم خود را در کنار شما خواهم رساند. آه که تمام حسرتم این است که چقدر دیر فهمیدم زیارت عاشورا چیست و حیف که فقط روزی یک مرتبه نصیبم نشد... 🔺و بدانید هرکه چهل روز عاشورا بخواند و ثواب آن را هدیه بفرستد، حتماً تمام تلاش خود را به اذن خدا خواهم کرد تا حاجت او را بگیرم و اگر نه در آخرت برای او جبران کنم. حتی یک عاشورا هم قیامت میکند با روضه ارباب از زبان مادر و خواهرش. ان‌شاءالله که شرمنده شما نباشم.» 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 تنهاییِ مطلق در دشتِ غم ‌ او نگاهی به اهل حرم کرد و در آن لحظه‌ی هولناک و تکان‌دهنده، دیگر نه ابالفضل بود و نه علی‌اکبر و نه قاسم؛ حبیب و زهیر هم رفته بودند. او بود و زنان اهل حرم، و خدای عالم در همین نزدیکی نگاه می‌کرد و مردان نامحرم و سفاک در پشت سرش ایستاده بودند. در آن حال، دلش گرفت و زندگی دیگر برای او هیچ رغبتی نداشت. در آن لحظه، یاد روزی افتادم که مادرش رفت و پدرش گوشه‌ای نشسته بود و با اندوهی عمیق زمزمه می‌کرد: «بعد از فاطمه‌ی من، تف بر این دنیا». او حالا، بعد از چندین دهه، حال پدرش را درک کرد، آسمان را نگاه کرد و با لب‌های لرزان گفت: «می‌بینی بابا؟ حالا من هم شبیه تو شدم.» ‌ بغض کرد و زیرلب زمزمه کرد: «یا رب، اهل حرم را به تو می‌سپرم؛ مواظب پسرکم باشد که در خیمه مریض افتاده است، مبادا با او کاری داشته باشند». چندباری میوه‌ی دلش شمشیر کشید تا بیاید و به کمک پدرش برسد، اما نتوانست و پدر با مهربانی از او خواهش کرد که برود داخل. همان زمان، همه دور حسین جمع شدند؛ بار آخر بود او را می‌دیدند، بار آخر بود بوی او را می‌شنیدند و صدای محزونش را می‌شنفتند. بار آخر بود که قلبی در مولا می‌تپید و سری بر روی بدن داشت. صدای گریه‌ی زنان، عرش خدا را می‌لرزاند. حسین باید می‌رفت و خدا می‌دانست او قرار است نامش در تاریخ جاودانه باشد و حسینش به این مقام افتخار می‌کرد. ملائک با اشک، حسین را راهی کردند و او رفت. ‌ رفتن او، جان‌بخش تمام عالم و آدم بود. خون او باید جاری می‌شد تا عده‌ای بفهمند زندگی چنان ارزش ماندن ندارد و زندگی تمامش پوچ است. او رفت تا به دیگران بگوید چه انسان‌های شقی در زمین زندگی می‌کنند؛ بگوید و نشان بدهد که برای کشتن او، وضو و روزه گرفتند تا راضی خدا شوند، ولی در حقیقت خدا را شهید کردند. او رفت تا دین باطل را برای عده‌ای نشان دهد. حسین آمد به میدان، اما هیچ‌کس نبود که با او وداع کند؛ از مردان و یارانش کسی نبود بگوید: «من نگاهت می‌کنم، چه خوب و مردانه جنگیدی». جنگید و تیر زدند؛ تمام تیرهای کینه و عقده را بر بدن پاک او فرود آوردند. شمشیرهای حسرت و بغضِ جمل و احد و خیبر و بدر را بر بدن مبارکش نشاندند. اسم علی را بلند می‌گفتند و اهل کوفه فریاد می‌زدند: «انا نقتلک بغضا لابیک!» (ما تو را از روی کینه به پدرت می‌کشیم!). ‌ حسین رفت و تا جایی، دشمنِ سرسخت اهل‌بیت روی سینه‌ی حسین نشست؛ سینه‌ای که محرم اسرار حق بود و محل رفت و آمد فرشته‌ها، سینه‌ای که پر از عشق خدا بود. می‌خواستند گلویی را ببرند که صدای تلاوت قرآن از آن بیرون می‌آمد؛ صدایی که لرز بر اندام خلیفه‌ی فاسد زمان، مثلی لا یبایع مثل یزید می‌انداخت. یزیدی که از ترس خاموش شدن آن صدا، دستور کشتن چه مرد پاکی را داد! مردی که می‌خواستند دیگر صدایش نباشد، اما این قلب نبود که به صدا جان می‌داد، روح حسین بود که در تشت طلا جلوی یزید قرآن می‌خواند و یزید را رسوا کرد. در همین ساعت بود که بریدند و سر را بین خودشان چرخاندند، کف زدند و شادی کردند؛ به شکرانه‌اش هزار مسجد دادند و هلهله کردند و روز عاشورا را روز شادی و خنده و روز برکت نهادند. ‌ همین ساعت بود که زینب فهمید دیگر برادری ندارد و تمام کاروان روی دوش اوست. نقش او تازه شروع شده بود؛ نقشی که سال‌ها تمرینش کرده بود و حالا باورش نمی‌شد که موقع اجرایش است. سال‌ها در پس برادر بود و او حالا باید می‌رفت میان نامحرم‌ها. حالا زینب بود و سر بریده و زنان کاروان و مردان حریص و بی‌شرف. زینب بود و چشم‌های برادر که از بالا نگاه می‌کرد و برای آرامش قلب خواهرش قرآن می‌خواند. او بود و او بود و حالا هم او هست و هست و هست. ✍🏻 ابوالفضل گلستانی –تحریریه بهانش #روایت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ اللهم ارزقنی شفاعة الحسین یوم الورود 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 کلیشه‌های نقد داستان در بسیاری از نشست‌ها و کارگاه‌های داستان‌نویسی، هنگام نقد یک اثر، سه گزاره تقریباً به‌طور خودکار تکرار می‌شود؛ گویی منتقد چارچوبی آماده در ذهن دارد و متن را، هرچه که باشد، در آن قالب می‌ریزد. این سه جمله را احتمالاً بسیاری از ما بارها شنیده‌ایم: قصه دیر شروع شده ریتم کند است شخصیت‌ها درنیامده‌اند در مورد گزاره نخست، یعنی «قصه دیر شروع شده»، به‌نظر می‌رسد منشأ آن را باید در آموزه‌های رایج فیلمنامه‌نویسی جست‌وجو کرد. آنجا تأکید می‌شود که گره اصلی داستان باید در همان آغاز فیلم یا در دقایق ابتدایی آن شکل بگیرد تا مخاطب سریعاً درگیر روایت شود. اما پرسش این است: آیا چنین الگویی را می‌توان بی‌واسطه به ادبیات داستانی تعمیم داد؟ در بسیاری از رمان‌های مهم جهان، اتفاق اصلی نه در صفحات آغازین، بلکه در روندی تدریجی و گاه بسیار دیرتر شکل می‌گیرد. در «بیگانه» آلبر کامو، روایت با خبری ساده و سرد آغاز می‌شود: مرگ مادر. اما آنچه هسته اصلی بحران داستان را شکل می‌دهد، در مسیر بعدی روایت به‌تدریج روشن می‌شود. در «تهوع» ژان پل سارتر نیز خبری از یک گره دراماتیک فوری نیست؛ در «آئورا»ی کارلوس فوئنتس، «شازده احتجاب» گلشیری، «همسایه‌ها»ی احمد محمود یا «سووشون» سیمین دانشور نیز هم. این آثار بیشتر به‌تدریج فضای روایت و جهان داستانی خود را بنا می‌کنند. بنابراین شاید بهتر باشد به‌جای این حکم کلی که «قصه دیر شروع شده»، از خود بپرسیم: آیا این شیوه آغاز با منطق روایت آن سازگار است یا نه؟ گزاره دوم، یعنی «ریتم کند است»، اغلب حتی از این هم مبهم‌تر مطرح می‌شود. در بسیاری از نقدها، این جمله بدون اشاره به صحنه‌ای مشخص یا نمونه‌ای دقیق بیان می‌شود. حال آن‌که ریتم در روایت مفهومی پیچیده است که به عواملی چون طول صحنه‌ها، میزان توصیف، تغییر زاویه دید، توزیع اطلاعات و حتی ساختار جمله‌ها مربوط می‌شود. بدون اشاره به این عناصر، گفتن اینکه «ریتم کند است» بیشتر به یک احساس کلی شبیه است تا یک تحلیل. گزاره سوم نیز از همین جنس است:د «شخصیت‌ها درنیامده‌اند.» این جمله نیز اگر بدون توضیح دقیق مطرح شود، عملاً معنای روشنی ندارد. آیا منظور این است که شخصیت نمودار تحول ندارد؟ یا کنش‌هایش باورپذیر نیست؟ یا زبان و رفتار او با جهان داستان هماهنگ نیست؟ بدون روشن‌شدن این نکات، چنین داوری‌ای بیشتر شبیه یک برچسب است تا نقد. از قضا اگر بخواهیم با همین معیار کلی قضاوت کنیم، می‌توانیم آن را به‌دلخواه درباره بسیاری از شخصیت‌های مشهور ادبیات جهان نیز به کار ببریم؛ مثلاً می‌توان گفت مرسو در «بیگانه» شخصیتی است که «درنیامده»، زیرا واکنش‌های عاطفی متعارفی ندارد؛ یا گرگور سامسا در «مسخ» کافکا چندان «پرداخته» نیست، چون گذشته و زندگی درونی او به‌تفصیل شرح داده نمی‌شود. حتی می‌توان درباره شخصیت‌هایی مانند ژوزف کا. در «محاکمه»، راسکولنیکف در «جنایت و مکافات» یا آنا کارنینا نیز چنین احکامی صادر کرد! ✍🏻 تیمور آقامحمدی #کارگاه_نویسندگی #نقد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌«شدن‌ها»، تنها با شکستن سدِ «نمی‌شود‌ها» در زندگی جاری می‌شوند. ✍🏻 #پردیس_قاسمیان –تحریریه بهانش #کوتاه_نوشت 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 چالش‌های پیش‌روی ولایت، رهبری و امت در گام دوم انقلاب ▫️ورود انقلاب اسلامی به دهه‌های جدید حیات خود، فرصت‌ها و در عین حال چالش‌های تازه‌ای را پیش روی منظومه ولایت، رهبری و امت قرار داده است. اگر در سال‌های نخست انقلاب، مهم‌ترین تهدیدها ماهیتی سخت و امنیتی داشتند، امروز بخش قابل توجهی از چالش‌ها در حوزه‌های فرهنگی، شناختی، رسانه‌ای و اجتماعی شکل گرفته‌اند. از این رو، حفظ پویایی انقلاب نیازمند بازخوانی مستمر نقش هر یک از ارکان این منظومه است. ▫️نخستین چالش، مسئله «جنگ روایت‌ها» است. در عصر رسانه‌های نوین، افکار عمومی بیش از هر زمان دیگری تحت تأثیر جریان‌های خبری و شبکه‌های ارتباطی قرار دارد. در چنین فضایی، تبیین صحیح جایگاه ولایت و رهبری و همچنین نقش امت، دیگر صرفاً یک وظیفه سیاسی نیست، بلکه ضرورتی فرهنگی و تمدنی محسوب می‌شود. هر اندازه روایت انقلاب از سوی نیروهای مؤمن و آگاه ضعیف‌تر باشد، امکان تحریف واقعیت‌ها و ایجاد شکاف‌های ذهنی در جامعه افزایش می‌یابد. ▫️چالش دوم، کاهش مشارکت اجتماعی و احساس مسئولیت جمعی است. انقلاب اسلامی زمانی می‌تواند مسیر پیشرفت خود را ادامه دهد که مردم همچنان خود را بازیگران اصلی این حرکت بدانند. گسترش فردگرایی، بی‌تفاوتی اجتماعی و فاصله گرفتن از مسائل عمومی، از جمله آسیب‌هایی است که می‌تواند سرمایه اجتماعی انقلاب را تضعیف کند. ▫️از سوی دیگر، رهبری در گام دوم انقلاب با مأموریتی فراتر از حفظ وضع موجود روبه‌رو است. امروز مسئله اصلی، ساختن الگوهای جدید حکمرانی، پیشرفت علمی، عدالت اجتماعی و تمدن‌سازی است. تحقق این اهداف بدون حضور نسل جوان، نخبگان و مشارکت فعال امت امکان‌پذیر نخواهد بود. ▫️نتیجه آنکه آینده انقلاب اسلامی در گرو تقویت هم‌زمان سه عنصر ولایت، رهبری و امت است. هرچه شناخت جامعه از مبانی انقلاب عمیق‌تر، اعتماد عمومی مستحکم‌تر و مشارکت اجتماعی گسترده‌تر باشد، ظرفیت کشور برای عبور از چالش‌ها و دستیابی به آرمان‌های بلند خود افزایش خواهد یافت. گام دوم انقلاب بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازآفرینی این پیوند راهبردی و تبدیل آن به سرمایه‌ای برای آینده ایران و جهان اسلام است. ✍🏻 #رضا_واوسری –تحریریه بهانش #یادداشت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh