نه در کاخ‌های باشکوه زندگی کردی و نه هرگز در پناهگاه‌های بسته و دور از مردم جای گرفتی؛ و حالا هم، بعد از عمری مجاهدت و سال‌ها تحملِ زخم‌زبان‌های بی‌رحم و تند، رفتی و باز هم هیچ تجللی در انتظارت نبود. نه بارگاهی خواستی و نه ضریحی باشکوهی برافراشتند... ‌ تنها چیزی که از این دنیا خواستی، یک قبر ساده است؛ تکه‌ای خاک و یک پرچم که بر روی آن در باد می‌رقصد و قصه‌ی تو را روایت می‌کند. ‌ همین‌گونه زندگی کردی و همین‌گونه رفتی؛ به غایت ساده‌زیستی کردی و در نهایت، با همان سادگی و تواضعی که در هر نفس داشتی، ساده رفتی... ✍🏻 ابوالفضل گلستانی –تحریریه بهانش #روایت_وداع 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ 💠 «کتاب خواندن امروز در ایران یک واجب دینی است.» 🎙️ #فاطمه_رایگانی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌 دیپلماسیِ نوشتن ✍🏻 #رهبر_نویسندگان 📔 خون دلی که لعل شد بخشی از خاطرات خودنوشت رهبر شهید انقلاب در زمان تبعید… 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

آنچه از دست رفت، امانت الهی بود؛ گرفتن انتقامش، ادای تکلیف است! ✍🏻 پردیس قاسمیان –تحریریه بهانش #روایت_وداع 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📻 مجموعه پادکست «#روایت_بدرقه مقتدر مظلوم» قسمت اول: قرار ناتمام قصه از یک قرار ناتمام شروع شد؛ قصه‌ی دکتر حسینی و موکب‌الزهرا… 🏥🕊️ نویسنده و گوینده: ریحانه مروتی –تحریریه بهانش #پادپخش 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 خمینی یاور خامنه‌ای ▪️ چرا سخنرانی «سید علی خمینی» در مجلس ترحیم رهبر شهید انقلاب مهم است؟ سال‌ها به سنت رهبر شهید انقلاب، مراسم ترحیم مراجع و علمای برجستۀ دین در حرم حضرت معصومه(س) بَرپا می‌شد. این مجلس فخیم تحقیقاً به عنوان مجلس ترحیم اصلی امام شهید شناخته می‌شود که از سوی رهبر انقلاب بَرپا شد و به تبع جایگاه بانی آن، انتخاب سخنران و محتوای آن، بیش از هر مجلس دیگری واجد معنا و پیام بود. حالا «خمینیِ جوان»، در مراسمی که منسوب به «خامنه‌ای جوان» است منبر می‌رود تا از «خامنه‌ای شهید» بگوید. سید علی خمینی، در فضای حوزوی قم و در برابر علما و فقها می‌تواست به ابعاد علمی، فقهی و صفات شخصیتی رهبر شهید بپردازد. موضوعاتی که به ذائقۀ این صحنه نزدیکی بیش‌تری داشت. اما او موضوع دیگری را برمی‌گزیند. روح غالب سخنان او، از ابتدا تا انتها، بر یک محور استوار بود؛ خون‌خواهی و انتقام. سایر فرازهای سخنرانی نیز در امتداد همین مطالبه معنا پیدا می‌کرد. خمینیِ جوان، محکم و استوار و با لحنی که تداعی‌گر خمینی کبیر است اصولی را گوش‌زد می‌کند که یادآور صدای رسای اسلام و «مکتب امام» است: «مذاکره مذاکره صلح نیست... مگر می‌شود امام حسین(ع) با یزید صلح کند؟ مگر می‌شود ما با آمریکای جنایت‌کار صلح کنیم؟ اصلاً هویت ما سازش‌ناپذیری با استکبار است... هر کسی بخواهد مذاکره کند برای اینکه به صلح با آمریکا برسد، این خائن است... کسی که پیام دوستی به آمریکا برساند، دهانش خبیث و نجس است... این نمی‌شود که ما در آن زمانی که چشم‌های کثیف و مشت‌های کثیف دشمنان به دنبال از بین بردن جمهوری اسلامی‌ست به این مردم تکیه کنیم و بعد وقتی که آب‌ها از آسیاب می‌افتد بگوییم این‌ها تندند، اینها افراطی هستند». او به روشنی با اهل استکبار و استقبال‌کننده از استکبار مرزگذاری می‌کند و اصول مکتب خمینی کبیر را یادآور می‌شود. این صحنه چه طور ممکن شده؟ چه چیزی این صحنه را بَرپا کرده است؟ به نظر دو چیز به هم رسیده‌اند. ممکن است مردم انقلابی ما گاهی گمان کنند صدایشان به جایی نمی‌رسد. اما این سخنرانی گواه آن است که این صدا به گوش «سید علی خمینی» رسیده است و حالا کلام او انعکاس صدای مردم انقلابی است. دادخواهی، خون‌خواهی و دشمنی با استکبار و آمریکا، پیش از آنکه از پشت تریبون مجلس برخاسته باشد، در میان مردم شکل گرفته بود. در روزهای تشییع و سوگواری، آنچه بیش از هر شعار و مطالبۀ دیگری به چشم می‌آمد، تأکید مردم بر خون‌خواهی و انتقام بود. در مقابل نیز تلاش‌هایی برای کم‌رنگ‌کردن این مطالبه در فضای رسمی دیده می‌شد. با این حال، سخنران مهم‌ترین مجلس ترحیم رهبر شهید انقلاب، ترجیح داد همین مطالبه را بازتاب دهد. البته او می‌توانست چنین انتخابی نداشته باشد. حتی اگر صدای مردم به گوش او رسیده باشد دلیلی ندارد که حتماً انتخاب او انعکاس این صدا باشد. اگر او پذیرای این صدا شده، نشان از فضیلت اوست. او ایمان خود به مردم را از خمینی کبیر به ارث برده است. او نسبت به مردم انقلابی‌ تواضع دارد. بر سر آن‌ها فریاد نمی‌زند، خود را عاقلی بالاتر از مردم که باید آن‌ها را کنترل کند نمی‌داند، او به حقانیت منویات مردم انقلابی ایمان دارد، آن‌ها را صاحب حق و صاحب انقلاب می‌داند و بر همین مبنا حتی محتوای بیانات خود را براساس منویات و مطالبات مردمِ مبعوث‌شده تنظیم می‌کند. از همین روست که این مجلس و این سخنرانی به شدت متواضعانه برگزار شد. یکی از نقدهای جدی به بخشی از نخبگان انقلابی، شکل‌گیری نگاهی فخورانه و از بالا به پایین نسبت به مردم است. گویی مردم صرفاً باید شنونده و پیرو باشند. گویی مردم انقلابی زمینۀ طغیانگری دارند و اگر این‌ها کنترل نکنند، مردم انقلابی طغیان می‌کنند، این رذیلت است و به گناه ختم ‌می‌شود. در مقابل ایمان به مردم انقلابی که فضیلت است و به خیر می انجامد. نگاه از بالا به مردم در حالی که مردم انقلابی از آن‌ها جلوترند، از آن‌ها بصیرترند، از آن‌ها اراده‌ورزترند، از آن‌ها اهل قیام‌ترند، بیش از حد نارواست. مردم انقلابی، خود یکی از مهم‌ترین عوامل شکل‌دهنده به مسیر تحولات بوده‌اند. این دو به هم رسیده‌اند: «صدای مردم مجاهد» و «صدای عالِمِ انقلابی»؛ عالمی که از اصول اسلام و مکتب خمینی کبیر می‌گوید. از این رو آرایش این صحنه حائز اهمیت است. همین انتخاب است که عنوان «خمینی؛ یاور خامنه‌ای» را معنا می‌کند؛ یاری‌ای که نه در تعارفات سیاسی، بلکه در هم‌صدایی با مردمی جلوه یافت که خود را پاسدار راه و آرمان رهبرشان می‌دانند. ✍🏻 روح‌الله شمسی کوشکی #یادداشت_مهمان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

#ریل 🛤️ او به راستی رهبرِ ما بود. رهبر نویسندگان، رهبر نظامیان، رهبر معلمان، رهبر کارگران، رهبر ورزش‌کاران و… 🎙️ #محمدرضا_زائری 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔖 ما در «بهانش» علاوه بر اصل نویسندگی، به فلسفه ادبیات و تاریخ اندیشهٔ ادبیات نیز نظر داریم. برای شروع، بررسی «رمان‌های تربیتی» را با هشتگ #جستجوی_شخصیت پی گرفتیم که می‌توانید با کلیک روی هر تیتر، به بخش مربوطه منتقل شوید: 📁 تأملی پیرامون رمان‌های تربیتی 📌 سپس مروری بر مقالۀ «رمان تربیتی و داستان‌های بریتانیایی قرن نوزدهم» نوشته ریچارد سالمون داشتیم که در سه بخش تقدیم نگاه شما شد: 🗂 بخش اول 🗂 بخش دوم 🗂 بخش سوم اینک، به سراغ بازخوانی رمان «آرزوهای بزرگ» دیکنز و عینک «ادوارد سعید» رفته‌ایم. آنچه در فرستهٔ بعدی خواهید خواند، گزارشی از بخش اول این پرونده است. 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔰 ادوارد سعید و نگاهی متفاوت به «آرزوهای بزرگ» 👤 ادوارد سعید در معرفی خود می‌گفت: من همیشه با یک تضاد زندگی کرده‌ام، نام کوچکم ادوارد است که یک نام مسیحی و اروپایی است؛ و نام خانوادگی‌ام سعید که از جهان عربی-اسلامی آمده! و درست نمی‌دانم که من که هستم. او اهل فلسطین بود، پیش از آنکه توسط یهودیان اشغال شود. زندگی او نیز مثل بسیاری از آوارگان فلسطینی پرفراز و نشیب طی شد اما در نیمه دوم قرن بیستم و در آمریکا، او از بزرگترین متفکرین و نظریه پردازان اندیشه پسااستعماری بود؛ به گفتۀ خودش، عمرش را صرف هنر و ادبیات کرده بود و درباره آنها می‌اندیشید و درس می‌داد و می‌نوشت. 👓 ادوارد سعید با عینک یک انسان شرقی/استعمارشده (که البته بین خودمان بماند، این عینکی است که ما هم باید بر چشم بزنیم!) نظری متفاوت درباره رمان آرزوهای بزرگ دارد. نگاهی که شاید وقتی آن را بشنویم و بخوانیم، برای ما نیز تکان دهنده باشد! او که نقد پسااستعماری را در تاریخ مطالعات ادبی بنا نهاد و باب کرد، در کتاب فرهنگ و امپریالیسم به خوبی آثار قرن نوزدهمی انگلستان را به بوته نقد موشکافانۀ خود کشیده است. ✍🏻 #سیدزهیر_غنایی –تحریریه بهانش اینک در چند مطلب کوتاه مروری بر گفتار ادوارد سعید درباره رمان آرزوهای بزرگ👇 🗂 #جستجوی_شخصیت 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh