🔰 برای زنده نگه‌داشتن اندیشه رهبر شهید، باید از فرد به فرهنگ و از واقعه به منطق برسیم 🎙 گفت‌وگو با حجت الاسلام والمسلمین دكتر #محمدحسین_كشوری كارشناس مذهبی 📌ماندگاری اندیشه رهبر شهید پس از شهادت ایشان و نقش كتاب، شعر، خاطره‌نگاری، مستندسازی و هنر در انتقال این میراث فكری به نسل‌های آینده #رادیو_فرهنگ 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📽 #ببینید حیات خلوت با 👤 استاد #یوسفعلی_میرشکاک (نویسنده، شاعر و منتقد ادبی) 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

⁉️ روی پای شاه افتاد و کفش او را بوسید! 🔸 یک وقت عدّه‌ای از آقایانِ ادبا به این‌جا آمده بودند؛ و من خاطره‌ای را که به یادم آمده بود، برایشان تعریف کردم. مضمون حرفم این بود که گفتم: «من، بزرگِ این اساتید و هنرمندان جبهه‌ی مقابل را دیدم که روی پای شاه افتاد و کفش او را بوسید!» این را که می‌گویم «دیدم»، نه این‌که خودم به عینه دیده باشم؛ بلکه در زمان ما و علی مرئی و مسمع ما واقع شد. 🔹 آری؛ به مناسبتی، اساتید و رؤسای دانشکده‌های آن روزگار، در صفِ سلام ایستاده بوده‌اند که آن فرد، با آن همه تحقیق و کتاب و اسم و رسم، روی پای شاه افتاد. مدّتی از این رسوایی گذشته بود که یک روز به او گفتم: «استاد! این چه کاری بود شما کردید!؟ این مردک بی‌سواد کیست که روی پایش افتادید!؟» گفت: «هیبتِ سلطانی، مرا گرفت!» این عذرش بود! 🔸 به آن آقایانِ ادبا گفتم: «عناصر جبهه‌ی غیر خودی، کسانی هستند که رئیسشان چنان فردی بود. آن وقت شما می‌خواهید من که دلباخته‌ی انقلابم، برای کسی که در مقابل آن بت، آن‌طور جبهه بر زمین می‌سایید - بتی که ما آن را با دست خودمان شکستیم - اندک ارزش و حرمتی قائل باشم!؟ معلوم است که قائل نیستم!» 🔹 هنرمندان جبهه‌ی خودی که مرعوب عناصر جبهه‌ی غیرخودی می‌شدند، غالباً نمی‌دانستند آنها کی‌اند و چه کاره‌اند. نمی‌دانستند آنها همان کسانی هستند که منّت کشی می‌کردند و پول می‌گرفتند، تا بتوانند به فلان قهوه‌خانه‌ی روشنفکری بروند و تا ساعت دویِ بامداد، عرق بخورند! 🗓️ بیانات در دیدار هنرمندان و مسئولان فرهنگی ۱۳۷۳/۴/۲۲ #رهبر_نویسندگان #نویسنده_متعهد 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

‌ 📌صد داستان محبوب مسعود فراستی ۱۸- کافکا: مسخ/ لاوک سوار/ نامه به پدر. ۱۹- اشتاین بک: موش ها و آدم ها/ خوشه های خشم/ مروارید. ۲۰- موپاسان: بل أمی(دوست زیبا). ۲۱-زولا: ژرمینال. ۲۲- سروانتس: دن کیشوت. ۲۳- اسکاروایلد: تصویر دوریان گری. ۲۴- لسکوف: هنرمند چهره پرداز. ۲۵- یوسا: گفتگو در کاتدرال. ۲۶- دانته: کمدی الهی. ۲۷- هومر: ایلیاد و ادیسه. ۲۸-آیسخولوس: پرونته در زنجیر. ۲۹- سوفوکلس: آنتیگونه/ ادیپ شهریار. ۳۰- اوریپیروس: الکترا/ مدئا. ادامه دارد... ✍🏻 #مسعود_فراستی #معرفی_کتاب 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻آمریکا نظامی نمی‌آورد اینجا؛ آمریکا نویسنده می‌آورد اینجا! آمریکا نظامی نمی‌فرستد، بدتر از نظامی می‌فرستد. از آمریکا هیچ نترسید از این توطئه‌هایش بترسید. 🎙️ #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌فرم‌زدگی و فاصله‌گرفتن از اندیشه در مقطعی از فضای داستان‌نویسی ما، بحث «فرم» به موضوعی پررنگ تبدیل شد. در بسیاری از محافل ادبی درباره اهمیت فرم سخن گفته می‌شد و گاه چنین برداشت می‌شد که در داستان، همیشه «چگونه گفتن» مهم‌تر از «چه گفتن» است. آشنایی با نظریات فرمالیست‌های روس مانند شکلوفسکی و یاکوبسن بی‌تردید برای فهم ساختار ادبیات اهمیت دارد. با این حال در فضای آموزشی ما گاهی این نظریه‌ها به شکلی ساده‌شده و حتی توأم با سوءبرداشت منتقل می‌شد. نتیجه آن بود که توجه بسیاری از نویسندگان بیش از حد بر شگردها و تکنیک‌ها متمرکز شد. مشکل آن‌جا خودش را نشان می‌داد که روزبه‌روز نحیف‌تر می‌شدیم و چشم‌مان فقط پی شگردها و تکنیک‌ها می‌رفت. در دوره‌ای داستان‌هایی که چیزی برای گفتن نداشتند و از هیچ آغاز می‌شدند و به هیچ ختم می‌شدند، برایم جذابیتی غریب داشتند؛ یک ابزورد واقعی. من یکی که زمانی شیفته داستان‌کوتاه «نَقل قهوه» بیژن بیجاری بودم؛ داستانی که عملاً جز زبان‌آوری‌های شگفت، چیز دیگری در چنته نداشت، تکرار ملال. البته به نظر می‌رسد در سال‌های اخیر داستان فارسی تا حدی از این مرحله عبور کرده و توجه به جهان فکری و تجربه اجتماعی در آثار بیشتر شده. با این حال فضای ادبی هر دوره ممکن است به افراط‌های تازه‌ای نیز دچار شود. تاریخ ادبیات نشان داده که چنین نوسان‌هایی معمولاً گذرا هستند، اما اثرات باقی‌مانده از آن‌ها گاه سال‌ها در حافظه ادبی باقی می‌ماند. ✍🏻 تیمور آقامحمدی #راهنمای_نویسندگی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh