‌ 📌صد داستان محبوب مسعود فراستی ۱۸- کافکا: مسخ/ لاوک سوار/ نامه به پدر. ۱۹- اشتاین بک: موش ها و آدم ها/ خوشه های خشم/ مروارید. ۲۰- موپاسان: بل أمی(دوست زیبا). ۲۱-زولا: ژرمینال. ۲۲- سروانتس: دن کیشوت. ۲۳- اسکاروایلد: تصویر دوریان گری. ۲۴- لسکوف: هنرمند چهره پرداز. ۲۵- یوسا: گفتگو در کاتدرال. ۲۶- دانته: کمدی الهی. ۲۷- هومر: ایلیاد و ادیسه. ۲۸-آیسخولوس: پرونته در زنجیر. ۲۹- سوفوکلس: آنتیگونه/ ادیپ شهریار. ۳۰- اوریپیروس: الکترا/ مدئا. ادامه دارد... ✍🏻 #مسعود_فراستی #معرفی_کتاب 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🔻آمریکا نظامی نمی‌آورد اینجا؛ آمریکا نویسنده می‌آورد اینجا! آمریکا نظامی نمی‌فرستد، بدتر از نظامی می‌فرستد. از آمریکا هیچ نترسید از این توطئه‌هایش بترسید. 🎙️ #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📌فرم‌زدگی و فاصله‌گرفتن از اندیشه در مقطعی از فضای داستان‌نویسی ما، بحث «فرم» به موضوعی پررنگ تبدیل شد. در بسیاری از محافل ادبی درباره اهمیت فرم سخن گفته می‌شد و گاه چنین برداشت می‌شد که در داستان، همیشه «چگونه گفتن» مهم‌تر از «چه گفتن» است. آشنایی با نظریات فرمالیست‌های روس مانند شکلوفسکی و یاکوبسن بی‌تردید برای فهم ساختار ادبیات اهمیت دارد. با این حال در فضای آموزشی ما گاهی این نظریه‌ها به شکلی ساده‌شده و حتی توأم با سوءبرداشت منتقل می‌شد. نتیجه آن بود که توجه بسیاری از نویسندگان بیش از حد بر شگردها و تکنیک‌ها متمرکز شد. مشکل آن‌جا خودش را نشان می‌داد که روزبه‌روز نحیف‌تر می‌شدیم و چشم‌مان فقط پی شگردها و تکنیک‌ها می‌رفت. در دوره‌ای داستان‌هایی که چیزی برای گفتن نداشتند و از هیچ آغاز می‌شدند و به هیچ ختم می‌شدند، برایم جذابیتی غریب داشتند؛ یک ابزورد واقعی. من یکی که زمانی شیفته داستان‌کوتاه «نَقل قهوه» بیژن بیجاری بودم؛ داستانی که عملاً جز زبان‌آوری‌های شگفت، چیز دیگری در چنته نداشت، تکرار ملال. البته به نظر می‌رسد در سال‌های اخیر داستان فارسی تا حدی از این مرحله عبور کرده و توجه به جهان فکری و تجربه اجتماعی در آثار بیشتر شده. با این حال فضای ادبی هر دوره ممکن است به افراط‌های تازه‌ای نیز دچار شود. تاریخ ادبیات نشان داده که چنین نوسان‌هایی معمولاً گذرا هستند، اما اثرات باقی‌مانده از آن‌ها گاه سال‌ها در حافظه ادبی باقی می‌ماند. ✍🏻 تیمور آقامحمدی #راهنمای_نویسندگی 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

🪜 نردبان بی‌پایان 💯 یکی از عناصر مهم در باب نویسندگی این است که انسان روزبه‌روز کیفیت آن را بیشتر کند؛ والّا هرکس استعدادی پیدا کند، چیزی مینویسد. 📊 این مرحله‌ی اول را باید به مرحله‌ی دوم و مراحل گوناگون دیگر همین‌طور ادامه داد. واقعاً یکی از اسرار وجود بشر، پایان‌ناپذیری اوست؛ یعنی در هیچ حدی آدم نمیتواند بگوید که الحمدللَّه کارمان خوب است؛ نه، باید در همان لحظه احساس کرد که ما در قدمهای اول و پله‌های پایین نردبانیم و پله‌های این نردبان همچنان ادامه دارد. 🗓️ ۲۸/۱۱/۱۳۷۰ #راهنمای_نویسندگی #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

روی زمین نشسته بودم. کاغذها ریخته بودند دورم. بعضی‌شان لوله شده بود، بعضی‌شان مچاله. آن‌هایی که مچاله بودند را برداشتم. کاغذ خشک بود اما جای چین‌خوردگی عمیق داشت. دخترم لباسم را آویزان کرده بود روی چوب‌لباسی و کاغذها لای جیب مانده بودند. نمی‌دانست آنجا کاغذ هست. من هم یادم رفته بود. این شد سرآغاز «قلم روایت». جزوه‌ای که از دل همان کاغذهای مچاله و خیس عرق درآمد. اگر می‌خواهید بدانید آن برگه‌ها چه حرفی برای گفتن داشتند و اینکه چطور می‌شود یک خاطره را طوری نوشت که خواننده حس کند خودش آنجا بوده، ورق بزنید. ✍🏻 #سیدسجاد_خشنودی –تحریریه بهانش #راهنمای_نویسندگی 📝بهانش | بهاے نوشتن✿ ✏️@bahanesh

📝 نویسندگی چیست؟ ☝🏻 نویسندگی به معنای خاص خودش - نه نگارش - مثل شاعری است. شاعری، فقط گفتن الفاظ که نیست؛ اولش نضج یافتن آن اندیشه و فکر است که بعد باید در قالب شعر بیاید؛ والّا اگر فرض کنیم که کسی الفاظ را نظم هم میدهد، نظمش هم هیچ اشکال وزنی و قافیه‌یی ندارد، اما مضمون نداشته باشد، این شاعر که نیست. 🌱 نویسندگی هم چنین چیزی است. نویسندگی، یعنی انسان چیزی را در ذهن خودش نضج بدهد و بپروراند و آن را از غلطها و ناصوابها بپیراید و بپالاید؛ بعد آن را در قالب الفاظِ درست بیاورد. 🗓️ ۱۳۷۰/۱۱/۲۸ #رهبر_نویسندگان 📝بهانش | بهانه‌اے براے نوشتن✿ ✏️@bahanesh