و من تورا بسیار آرزو کردم..

"ای تُ ای روح و تنو ایمانِ من ای غریبه آشنا ای که نامت بر دلم آرامشیست چون نوای آیه ی نورالسماء ای که در خوابو خیالم روز و شب در جستوجویت بوده ام قبله ی نورم؛جنونم مرهمی مصروع منم..🪐🤍)

"بله عزیزِ من؛ گویی ما به دنیا آمده بودیم تا سهممان از زندگی فقط جنگیدن و دوام آوردن برای وصل هم باشد! آن‌ هم با قلبی که زیر بارِ این‌همه فاصله درد و اندوه مچاله شده است..

_

"جهان به چه کار آید اگر تورا در کنار خود نداشته باشم و کلمات چه بیهوده خواهند بود اگر نتوانم روبه رویت بایستم و فریاد بزنم... دوستت دارم

و اما عزیز من... لا به لای خستگیات همیشه یادت باشه یکیو داری که از همه بیشتر دوست داره..)

و من تورا بسیار آرزو کردم..

_

نمی‌دانم چطور باید توصیفشان کنم.... چشم‌هایت؛ نه فقط یک رنگِ مشخص دارند، بلکه طیفی از احساسات را در خود جای داده‌اند. گاهی با برقِ شیطنت‌آمیزی می‌درخشند که دلم می‌خواهد بدانم چه نقشه‌ای در سر داری! گاهی آرام و عمیق می‌شوند، انگار تمامِ رازهایِ جهان را در خودشان دارند و مرا به تأمل وامی‌دارند. و گاهی... گاهی آنقدر غمگین می‌شوند که دلم می‌خواهد تمامِ غصه‌هایت را از چشمانت بگیرم و در آغوشم، آرامت کنم. آن نگاهِ نافذ، انگار مستقیم به عمقِ وجودم نفوذ می‌کند و مرا لمس می‌کند. حتی وقتی صحبت نمی‌کنی، چشم‌هایت هزاران حرف برایم دارند و من، تشنه‌ی شنیدنِ تمامِ ناگفته‌هایت هستم.‌..