رابطه‌یِ ما، شبیه به افسانه‌ها بود؛ سرشار از فراز و نشیب، مبارزاتِ درونی و بیرونی، اما همه‌چیز، در نهایت، به این سمت سوق داده می‌شد که ما،برایِ هم، خلق شده‌ایم. این، عشق بود.. این، تقدیر بود..

_

همه چیز آرام است دلِ من اِستثناست...

برای به دست آوردن کسی که دوستش دارید تلاش کنید! نذارید به قلبتون تا آخر عمرتون مدیون بمونید...!

مردم نمی‌دانند چگونه می‌شود بی‌ هیچ واژه‌ای کسی را که این‌ همه دور است این‌همه دوست داشت...

ز من‌ مخواه صبوری کنم به پای فراق که صبر پای فراق تو کار ایوب است...

آفتابا چه خبر؟ این همه راه آمدی که به این خاک غریبی برسی؟ ارغوانم را دیدی سر راه؟ مثل من پیر شده است؟ چه به او گفتی؟ او با تو چه گفت؟ نه! چرا می‌پرسم ارغوان خاموش است دیرگاهی‌ست که او خاموش است آشنایان زبانش رفته‌اند ارغوان ویران است هر دومان ویرانیم

و من تورا بسیار آرزو کردم..

حالِ مرا از نوشته‌هایم نخواهی فهمید من پشتِ کلمه‌هایی که ننوشته‌ام، خواهم گریست.

فراغِ تو، تنها یک دلتنگی نبود؛ حسِ گم کردنِ بخشی از خودم بود، بخشی که هرگز نمی‌توانست بدونِ دیگری، کامل باشد...