اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ وَ عَلی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَصْحابِ الْحُسَیْنِ @BasatinAlUlama

❖ توصیه حضرت آیةالله حسین وحید خراسانی: «از عاشوراء تا اربعین هر شب زیارت عاشوراء را بخوانید و برای فرج دعا کنید که در تعجیل فرج مؤثر است». @BasatinAlUlama

حسین بن ثویر گوید: به امام صادق علیه السلام گفتم: فدایت شوم! بسیار می‌شود که من از حسین علیه السلام یاد می‌کنم. چه بگویم؟ امام صادق علیه السلام فرمود: بگو: «صَلَّی‌ اللهُ عَلَيْكَ يَا أبَاعَبْدِاللهِ» این را سه بار می‌گویی و سلام تو، از دور و نزدیک، به او می‌رسد. 📚 الکافي؛ ج ۴ ص ۵۷۵ @BasatinAlUlama

🏷 اوضاع دوران حضرت سجّاد (علیه‌ السلام) 🏷 تشبیه خدا به مخلوقات و شیوه علاج حضرت سجّاد (علیه‌ السلام) 🏷 چرا حضرت سجّاد (علیه‌ السلام) در ادعیه‌ی صحیفه‌ی سجّادیه صلوات فراوان می‌فرستد؟ 🏷 تشبیه ملائکه به بز و ارائه تصور صحیح از ملائکه در صحیفه سجّادیه 🏷 حضرت سجّاد (علیه‌ السلام) و معرفی اولیاء اهل‌بیت (علیهم‌ السلام) @BasatinAlUlama

• مرحوم آیةالله بروجردی (أعلی الله مقامه الشریف) صحيفه سجّاديه را از باب سبک، ساختار و محتوای آن که نشانه‌هایی از اعجاز را نشان می‌دهد، منتسب به امام معصوم می‌داند: «و لا يخفى أن كون الصحيفة من الإمام (عليه السلام) من البديهيات و هي زبور آل محمّد (صلّى الله عليه و آله)، يشهد بذلك اُسلوبها و نظمها و مضامينها التي يلوح منها آثار الإعجاز». 📚 البدر الزاهر في صلاة الجمعة و المسافر @BasatinAlUlama

❖ نظر مرحوم امام خمینی در مورد سند و مضمون صحیفه سجّادیه و استفاده از فقرات آن در فقه: «فإنّ سندها ضعيف. و علوّ مضمونها و فصاحتها و بلاغتها و إن توجب نحو وثوق علی صدورها لكن لا توجبه في جميع فقراتها واحدة بعد واحدة حتّى تكون حجّة يستدلّ بها في الفقه». 📚 المکاسب المحرمه؛ ج ۱ ص ۴۸۱ @BasatinAlUlama

🏷 وجود قرآن، صحیفه سجّادیه و کتب دعا در خانه باطل‌کننده‌ی اثر جادوهای باطل است • نقل ماجرایی از مرحوم علّامه محمّد باقر مجلسی رضوان الله علیه راجع به اثر نکردن اعمال مرتاض هندی در اصفهان 📚 رساله حدود و قصاص و دیات؛ ص ۵۵ @BasatinAlUlama

● نقش سازنده‌ی امام سجّاد علیه السلام 👤 شهید آیةالله سیّد علی حسینی خامنه‌ای: 🔸 امام صادق (علیه السلام) در حدیثی، وضع و حال امام چهارم و نقش سازنده‌ی او را چنین ترسیم کرده است: «پس از حسین بن علی (علیهما السلام) همه از راه برگشتند، مگر سه نفر: ابوخالد کابلی، یحیی بن اُم‌ّ طویل و جُبَیر بن مُطعِم. بعدها مردم دیگر به آن‌ها پیوستند و جمع شیعیان، انبوه گشت. یحیی بن ام طویل به مسجد پیامبر (صلّی الله علیه و آله) در مدینه می‌آمد و خطاب به مردم می‌گفت: ما به شما (و راه و آیین شما) کافریم و میان ما و شما دشمنی و خشم و کینه قرار دارد»¹. • چه حادثه‌ی شگفت‌انگیزی! ... پس از واقعه عاشورا همه رفتند! همه از راه برگشتند! همه از آینده جذاب و دلگرم‌کننده‌ای که آن‌ها را به خود می‌کشید، مأیوس شدند! از همه آرزوها و آرمان‌های تشیّع صرف‌نظر کردند؛ فقط به نام تشیّع و به اینکه در دل به امامان عقیده و محبّت داشته باشند، قناعت ورزیدند... • و می‌دانیم که این‌گونه شیعیان، همیشه در تاریخ بوده‌اند و هنوز هم اکثریّت مهم شیعه را تشکیل می‌دهند. • در میان چندین‌ هزار شیعه‌ی زمان امام سجّاد (علیه السلام) فقط سه نفر در راه ماندند؛ فقط سه نفر وفاداری خود را نسبت به راه امامان حفظ کردند؛ تنها این سه نفر بودند که از دیدن چهره واقعی و درنده‌خویی و ددمنشی حکومت بنی‌امیه - که همیشه در زیر نقابی از تظاهر به مسلمانی پنهان بود - وحشت نکردند؛ دست و پای خود را گم نکردند؛ چیزی برخلاف انتظار نیافتند و با همان عزم پولادین، راه خود را تعقیب کردند. ¹ الإختصاص؛ ج ۱ ص ۶۴ 📚 پیشوای صادق؛ ص ۲۰ @BasatinAlUlama