گر چه در پرنیانِ غمی شوم ، در دلم زیستهای ، آه از عشق که ندانستم
کیستي تو ! چیستي تو ؟
آبی ، رنگِ عمق است! جایی میان اندوه و آرامش، جایی که سکوت سنگینتر از فریاد شنیده میشود.
از انسان بودن و زیستن جان به لب شدهام،اگر میتوانستم در جا از این مقام انصراف میدادم.