ولی فکر میکردید که زندگی، بدون اون ی نفـر میتونه چقدر مزخرف باشه؟

ؤ من فکر میکنم آبي چیزی فراتر از یك رنگ است ، چونان آسمان ِ بی انتها یا یك دریای سرشار از امیدواري و آبۍ فقط میتؤاند رنگ ِ تؤ باشد

همتون میدونید Blue میشه آبي . ولی میدونید To feel Blue یعنی چی ؟ افرادی که افسرده و ناراحتن ، از این عبارت استفاده میکنن .

من تاریخ آن‌شبي که ازعمق ِ وجؤد گریستم را دقیقا به‌خاطر سپرده‌ام نه برای آن‌شب بلکه براۍ آن‌صبح ، براۍ آدم ِ دیگرۍکه روزبعد به آن تبدیل شده بؤدم ؛ _ قلب سنگي - مژگاںْ کشانی

اي کاش دریانؤردی بودم اي کاش قایقی داشتم ، تا هر شامگآه در بندر آبى ِ چشمانت بادبان برافرازم ؛ _ بندر آبي ِ چشمانت - نزار قبانۍ

"اما سرنوشت، نقاش چیره دستِ تقدیر، گاه چنان قلم مو بر بوم زندگی می‌کشد که از همان ابتدا، خطوطش بوی نرسیدن می‌دهند. گویی تقدیر، واژه‌ای ناگفته در میانِ کتابِ هستی ماست؛ اگر در سرنوشتت نباشد، حتی از نزدیک‌ترین فاصله هم به آن نمی‌رسی. نه از کوریِ چشم، نه از بی‌میلیِ دل، بلکه از اراده‌ی هزاران بهانه‌ی دنیا که دست به دست هم می‌دهند تا وصال ممکن نشود. گاهی، گامی ناخواسته به عقب برمی‌داری، لحظه‌ای دیگر، دیرتر از آنچه باید، می‌رسی، و گاه، سکوتی عمیق میانِ دو قلب می‌افتد؛ سکوتی که هیچ واژه‌ای، هیچ فریادی، توان شکستنِ حصارِ سردش را ندارد. و آرام آرام، بغضِ در گلو مانده‌ات می‌فهمد که برخی آدم‌ها، مسافرِ عبوریِ این سرنوشت‌اند؛ نیامده‌اند تا بمانند، آمده‌اند تا زخمی بزنند، تا در خاطره‌ها، چون نقشی ماندگار، تا ابد حک شوند، تا همیشه ناتمام بمانند. سرنوشتِ برخی رابطه‌ها، رسیدن نیست؛ بلکه یادگاریِ تلخی‌ست از آنچه می‌توانست باشد، از عشقی که می‌توانست شکوفا شود، اما در غبارِ زمان و تقدیر، پژمرد و خاکستر شد. این یادگار، گاه چون زخمی کهنه، هرچند وقت یک‌بار سر باز می‌کند و تلخیِ “چه می‌شد اگر…” را در دل زنده نگه می‌دارد. گویی روحی سرگردان از آن رابطه‌ی از دست رفته، در گوشه‌ی ذهنمان پرسه می‌زند و به ما یادآوری می‌کند که بعضی عشق‌ها، هرگز به ساحلِ آرامش نمی‌رسند."