زمانی که مردم نتوانند هیچ اشتباهی در نسخه جدید شما پیدا کنند، گذشته شما را به یادتان می آوردند.

مژه برهم نزنم آینه سان در همه عمر،بس که در دیده ی من شوق تماشای تو بود.

_ من بهت یه کاغذ سفید میدم با یه قلم؛ حالا دیگه به خودت بستگی داره که خط خطیش کنی ، دروغ بگی ، یا برام یه شاخه گل بکشی . من تو رو آزاد میزارم تا خودت ارزشت رو تو زندگیم مشخص کني ؛

چند روزیست که سرم پر است از ترس یکرنگ شدن با جماׁعت بیرنگ رنگ پریده ی ِ این خاکستان . کساني که سبد خریدشان پر از گرسنگیꨲست و از بهار ؤ آزادی تنها سکہ ه‍ꩌایش را می شناسند روزنامه میخوانند و هر روز منتظر نامه ای هستند که هࢪگز نخواهد آمد دلتنگند اما نمیدانند براۍ چه کسی و ترس من هم از این است ؛ مي‌ترسم که این مرض به من نیز سرایت کرده باشد آخر چند روزیست که نمیدانم دلم برای تو بیشتر تنگ شده یا برای ِ خودم . - از سري نامه های گمشده .

شب هیچ‌گاه کامل نیست همیشه چؤن این را ميگویم و تاکید می‌کنم در انتهای اندوه پنجره‌ی بازی هست پنجره‌ی ِ روشنی ؛ همیشه رویای شب‌زنده‌داری هست و میلی که باید بر آورده شود ، گرسنه‌گی‌یی که باید فرونشیند یک دست درازشده ، دستی گشوده ؤ چشمانی منتظر ... یك زندگی زندگی‌یی که انسان با دیگران‌اش قسمت کند

میدانم روزی این غم پایان میابد ولی من آن روز ذوق و شوقِ شاد زیستن را دارم؟

چه حرف عجیبی:)