سینهٔ پرحسرتی دارم که از اندوهِ او، تا به نزدیکِ لب آرم خنده را، شیون شود.

یه چیزی که تو بحث «انرژی زنانه» اذیتم می‌کنه اینه که اصلاً نمی‌فهمم چرا یه سری رفتار و اخلاق مشخص رو به زن بودن ربط میدن. مثلاً لطافت، آروم بودن، پذیرنده بودن، مراقبت‌گر بودن و این چیزا. خب اینا که ذاتاً زنونه نیستن، ویژگی‌های انسانین. یه زن می‌تونه خیلی قاطع، مستقل، رقابتی، جدی یا حتی خشن باشه و این هیچ چیزی از زن بودنش کم نمی‌کنه. اصلاً خود «لطافت» هم یه رفتار مشخص نیست که بگیم این زنانه‌ست و اون نیست. یکی می‌تونه خیلی لطیف باشه ولی خیلی رک و قاطع حرف بزنه، یکی هم می‌تونه خیلی آروم و ساکت باشه ولی اصلاً آدم لطیفی نباشه. به نظرم مشکل از جایی شروع میشه که «انرژی زنانه» دیگه فقط یه اصطلاح برای توصیف یه مدل رفتاری نیست و تبدیل میشه به اینکه «اگه زنانه‌ای باید این‌طوری رفتار کنی». مثلاً نباید پیش‌قدم بشی، باید پذیرنده باشی، باید بذاری مرد رهبری کنه، باید نرم و آروم باشی و... اونجا دیگه به نظرم داریم یه سری کلیشه‌های جنسیتی رو با اسم قشنگ‌تری ارائه می‌کنیم. خلاصه اینکه من نمی‌فهمم چرا باید زن بودن رو به یه تیپ شخصیتی خاص گره بزنیم. زن می‌تونه هر مدل شخصیتی داشته باشه و همچنان زن باشه.

انرژی زنانه تبدیل شده به یه کلیشه مسخره که باهاش رفتار های زنان رو قضاوتو محدود کنن🙏

زن آفریده شده تا زن باشه نه یه عروسک طبق معیار های دیگران ☝🏻

-