«تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد»
شنیدهام که گدا موج میزند به درت
سرای جود تو خالی ز مستمند مباد
تو خود مراد منی، پس چه حاجت است به باب
بجز بهسوی تو این نالهها بلند مباد
به آفتاب، مبادا که پیکرت افتد
جمال شمس تو در دست نیشخند مباد
بساط گریه، فراهم برای مَرد غمین
اگر به گریه او خنده میکنند مباد
لب کبود تو ای وارث حسینِ عزیز!
ز چوبدستی کفار، بندبند مباد
#محمد_سهرابی
@beshno_hekayat🖤