چند وقت پیش توی جمع دوستام داشتم ماجرای آخرین ویزیتِ چشم پزشکی‌ و عوض کردن عینکم رو تعریف می‌کردم و یه جایی بین حرفام گفتم نمره چشمم کم‌تر شده؛ تا اون لحظه فکر می‌کردم این یه حرفِ ساده و یه واقعیتِ مسلمه که ممکنه ضعیفیِ چشم با عینک زدن بهتر بشه! اما دوستام تعجب کردن و معتقد بودن که چشم همیشه ضعیف‌تر می‌شه‌ نه بهتر. من این ماجرا رو برای مادرم تعریف کردم و اون انگار که داره از یه اتفاقِ روزمره و عادی حرف میزنه، کنار همهٔ دلایلی که آورد گفت: خب معجزه هم هست دیگه! من خیلی بعدش فکر کردم که واقعا چقدر حضور و ارادهٔ خدارو کم می‌بینیم! منظورم این نیست که دوستام درست میگن و این اتفاق معجزه بوده؛ من فقط به این فکر کردم که چقدر به اشتباه در نگاهمون علت و معلول‌های مادی و قوانین دنیا، جدای از اراده‌ و خواست خدا پر رنگ شده! و البته به این‌ هم که توی توجيه هر اتفاقی علت چندمم خداست؟

✍🏻 از جمعیتِ دلتنگی‌هایم، تو بیشتری. •|🌌|• @bidelijat

تکیه زده به "لا اله الا الله" برای از پا ننشستن... رو به شمال/ ۲۶ مرداد ۱۴۰۵ . .

✍🏻 من نمی‌دانم فردا چه می‌شود. شاید گره‌ها باز شود، شاید نه؛ •|🌌|• @bidelijat

تنها اگر ظهور افقِ نهاییِ این تاریخ باشد، می‌ارزد.

| نورْ گَرْدونْ | از سهم اولین لحظه‌هایِ آخرین ماهِ تابستون.

می‌گفت مثل غنچهٔ آفتابگردونی که تو شب باز شده!

✍🏻 #پیام_ناشناس - زهرا جان امروز ۴ شهریورماه و من در نیمه شبی که همه در ارامش و بی خبری خواب به سر میبرند با دلی گرفته میگشتم در میان مخاطبینم و رسیدم به تو از سر بی حوصلگی و کنجکاوی به سراغ عکس های پروفایلت رفتم رسیدم به ادرس کانالت و بازهم خواندم و خواندم تا رسیدم به تاریخ پانزدهم تیر ماه و با نوشته هایت انقدر اشک ریختم که چشمانم صدایشان درامد و شقیقه هایم درد گرفت اما... انا دلم کمی ارام شد و به قدر روزهای دلتنگی که بسیار زیادند خدارا شکر کردم که امشب این مطالب رسیدم چون از نهم ماه قشنگ رمضان که از روز دهم آن قشنگی عبادت هایش گره خورده بود با غمی عمیق و جگرسوز،دلم غم داشت،جگرم میسوخت و چشمانم دم به دم با دیدن تصویر اقا جانم از قاب تلویزیون بارانی میشد ولی باز قلبم ارام نمیگرفت و گوشه ی ذهنم صدایی می آمد که درد عمیق تر از این حرف هاست اما کسی نیست که بتواند ان را به زبان بیاورد و مرهم هرچند کوچکی روی دل های سوخته یمان بگذارد اما امشب خدای همیشه هوادارم مرا به به اینجا کشاند و مرهم دلم را از قلم آرامبخش شما به من داد ممنونم از تو دوست غریبه و آشنا + الحمدالله... •|🌌|• @bidelijat

چیزی که جدیداً باهاش درگیرم و روح و روانم رو مشغول کرده، احساسِ دل‌سوزیه! ممکنه عجیب به نظر برسه؛ من هیچ‌وقت تو زندگیم آدم سنگ‌‌دل یا بی‌تفاوتی نبودم، اما هرگز هم این‌جور دلم برای بقیه نمی‌سوخت! خیلی دوست دارم منشأ این حال رو بفهمم؛ چه چیزی در من تغییر کرده که این حس توی وجودم انقدر پررنگ، شدید و گاهی حتی کلافه‌کننده شده؟

داشتم فکر می‌کردم که انگار یه آپدیتِ جدید روی روحم نصب شده(:

شایدم به خاطر اینه که زیاد به ترسناک بودن دنیا فکر می‌کنم! و به اینکه آدم‌ها چقدر بی‌پناه، ضعیف و ظریفن... یعنی دلم فقط برای اتفاق‌های وحشتناک نمی‌سوزه، برای همین زندگیِ روزمره دل‌سوزی می‌کنم! برای خودِ مفهومِ انسان بودن وسط این جهانِ چغر و سخت و بی‌رحم...

خدایا شکرت(: آخه ما با این دلِ نازک‌ با این دنیای خشن چطور تا می‌کردیم اگه نمی‌شناختیمت؟