کُندر دود کردم، پدر صدای فندک رو شنید، از اتاق آمد بیرون و گفت: زهرا چی می‌کِشیدی؟ #موقت

داشتم فکر می‌کردم که "اگه می‌شد از من چندتا نسخه وجود داشته باشه، حتما یکی‌شونو می‌فرستادم نماینده‌ی مجلس یا یه سیاست‌مداری چیزی در همین حدودا بشه! بعد از همه‌ی آدمای دوست‌داشتنی زندگیم جدا می‌شدم که چیزی برای از دست دادن نمونه و بتونم با خیال راحت و کله‌ی خراب علیه هر کس و ناکسی افشاگری کنم! احتمالا هم هر روز پیامک تهدید می‌گرفتم ولی به کارم ادامه می‌دادم تا..." بعد یادم افتاد خدا ما خانما رو واسه این‌کارا نیافریده، منصرف شدم. #کاش

میدونی امروز به چی فکر کردم؟ به اینکه تاحالا آدمِ نامرد کم به پستم نخورده، خیلی‌ها اذیتم کردن، حتی دلمو شکوندن. ولی هنوز هیچ‌کی رو دستِ تو نیومده؛ تو یه جور اعجاب انگیزی پست و وقیحی!

دیشب مغزم رسما از خوابیدن استعفا داد. از سرِ شب نشست سی‌و‌پنج‌ تا سناریوی احتمالیِ مختلف با چهارده‌ تا پایان‌بندیِ متفاوت نوشت، درصد وقوع هفده‌تا احتمال رو حساب کرد، شیش‌ تا بحران فرضی رو هم حل کرد. اما همچنان‌ معتقده که یه چیزی هست که هنوز بهش فکر نکرده و ما نباید بخوابیم. #خانه‌به‌دوش

آدمایی که این سوال رو می‌پرسن اینجوری فکر نمی‌کنن‌، ولی مسخره‌ترین سوالی که میشه از یه آدم داشت اینه که: "هدفت از زندگی چیه؟" مثل این می‌مونه که از یه دونه‌ی گندم بپرسی هدفت چیه؟ اونم کلی فکر کنه، فکر کنه، فکر کنه، بعدش بگه "می‌خوام درخت هلو بشم!" یا مثلا بگه "می‌خوام جوونه بزنم" خب یه دونه‌ی گندم جز خوشه شدن چه هدفی می‌تونه داشته باشه؟ کار ندارم که بهش می‌رسه یا نه، حرفم اینه که خب با خلقتِ اون دونه، هدفش هم مشخص شده! حالا یا به سمت هدفش میره، یا حروم میشه؛ ولی در هر صورت خودش که نمی‌تونه واسه زندگیش(!) هدف دلخواه انتخاب کنه! آدمم همینه دیگه! هدفش با خلقتش مشخص شده... حالا هی ما ژست‌های فیلسوفانه بگیریم و از هم این سوال رو بپرسیم، بهش جواب‌های خاص بدیم، یا... چیزی عوض نمیشه که! فکر کنم صورتِ صحیح پرسیدنش اینه که: "میدونی هدفت از زندگی چیه؟" بله! آدم می‌تونه تصمیم بگیره چی کار کنه، کجا بره، چه شغلی داشته باشه، با چه کسی زندگی کنه، چه چیزهایی رو دوست داشته باشه؛ اما نمی‌تونه با انتخاب خودش، معنای خلقتش رو عوض کنه. همین.

بالا بلندِ عزیزم... ایران. رو به شمال/ ۱۳ مهر ۱۴۰۵ . .

✍🏻 هی ما کوتاه میایم، شما فکر می‌کنی قدت بلنده! #نیسان‌نامه! •|🌌|• @bidelijat

هیچ کس باور نخواهد کرد که آمریکا، یزید و تو رو باهم لعنت کردم!

سه تا موضوع هست که دلم می‌خواد درباره‌‌شون بنویسم.

به خاطر اولیش از ظهر تا حالا تو سرم جنگیدم که حرفام شبیه قضاوت نشه ولی مطمئن نیستم که موفق بشم. می‌دونین من فکر می‌کنم که آدم قبل از اینکه بچه‌دار بشه، باید به این فکر کنه که اون بچهٔ بی‌گناه که به دنیا میاد، حق طبیعیش اینه که با پدر و مادرش زندگی کنه و از محبت و توجهشون برخوردار باشه. و اگر آدم به هر دلیلی دیگه نتونه یا نخواد با همسرش به زندگی ادامه بده، بخواد جدا بشه، بره یا هرچی! خب نمیشه که مثل فروختن ماشین یا مثل گم کردن کیفِ پول با بچه‌اش رفتار کنه! جدایی والدین برای بچه خودش زخم خیلی بزرگیه و اگه این با ترک شدن توسط اون‌ها تشدید بشه، خب دیگه زخم نیست، مثل یه خون‌ریزی ادامه‌ دار میشه که بند نمیاد... اون بچه در تولد خودش مقصر نبوده، اما والدینش تا ابد هستن! حتی وقتی بمیرن؛

‌ چرا به این فکر کردم؟ چون تفاوتِ زیاد و مشهودِ بچه‌هایی که توسط یکی از والدین ترک شدن با بقیه رو توی کلاس می‌بینم. منظورم بچه‌های‌ طلاق نیست! اونایی که به هرحال با پدر و مادرشون ولو جداگانه ارتباط دارن، با اینا که الان دارم میگم، فرق دارن...

‌ برای من مهم نیست که آدم بزرگا همو اذیت می‌کنن، آدم بزرگا زورشون بیشتره، آدم بزرگا می‌تونن دفاع کنن یا مقابله به مثل کنن یا حتی اگه هیچ‌کاری نکنن حداقل کاملا متوجه می‌شن که بهشون ظلم شده، می‌فهمن زخمی که خوردن از چی یا کیه! بچه‌ها اینجوری نیستن... اون بچهٔ بیچاره، مخصوصا وقتی هنوز اینقدر بزرگ نشده که بتونه نقش بازی کنه، حتی نمی‌دونه که زخمیه!