eitaa logo
تبیین اسلام ناب/بیکران۲
34.8هزار دنبال‌کننده
1.2هزار عکس
1.4هزار ویدیو
15 فایل
راه ارتباطی @bikaraaanpv کانال اصلی @bikarran
مشاهده در ایتا
دانلود
ان شا الله از این به بعد در این کانال اصلی فعالیت همیشگی سیاسی فرهنگی اقتصادی ادامه خواهد داشت👇 @bikarran و همچنین در کانال جدیدی که بعد از مسدود شدن تاسیس کرده بودم پاسخگوی به شبهات اسلام و تبیین اسلام ناب را خواهم داشت👇 @bikarrran حتما تو هر دوتا کانال عضو باشید که همدیگه رو گم نکنیم ✅ |بیـکـران👇 ♾️ @bikarrran ♾️ ☫
🔴منتقد یا مخالف؛ خلطی که تصویر جامعه را وارونه نشان می‌دهد با مرور بحث‌هایی که این روزها درباره‌ی نسبت مردم و جمهوری اسلامی جریان دارد، به خلطی برمی‌خوریم که کمتر به آن توجه شده است. پرسش «مردم جمهوری اسلامی را می‌خواهند یا نه؟» معمولاً با این پیش‌فرض طرح می‌شود که «با جمهوری اسلامی بودن» یعنی طرفدار پروپاقرص و دوآتشه بودن. اما این دو یکی نیستند. هر کس که خواهان رفتن این نظام نیست، حتی اگر انتقادهای تندی داشته باشد، در شمار همراهان جمهوری اسلامی قرار می‌گیرد. بخش بزرگی از کسانی که مخالف به حساب می‌آیند، در واقع منتقدند. حرفشان این است که چرا آنچه جمهوری اسلامی وعده داده، اجرا نمی‌شود. این افراد خواهان تحقق جمهوری اسلامی‌اند، نه رفتن آن. اعتراضشان هم بیشتر متوجه جاهایی است که آرمان‌های نظام اجرا نشده، مانند اقتصاد لیبرالی که بر کشور تحمیل شد. برخی این را می‌دانند و آگاهانه همان نقطه را نقد می‌کنند. برخی دیگر از ریشه‌ی ماجرا خبر ندارند و هزینه‌ی سیاست‌های لیبرالی را به حساب خود جمهوری اسلامی می‌گذارند. در هر دو حالت، معیار داوری‌شان همان آرمان‌های جمهوری اسلامی است. حتی طرفداران دوآتشه هم منتقدند. آنان از نفوذ و از انحراف فکری برخی مسئولان گلایه دارند، اما معتقدند شاکله‌ی نظام، با رهبری، فرماندهان و پیروان وفادارش، بر همان عهد آغاز انقلاب باقی مانده است. اگر معیار را سخت‌گیرانه بگیریم و فقط طرفداران پروپاقرص را بشماریم، هیچ جریان سیاسی در ایران امروز اکثریت ندارد. اما در میان این اقلیت‌ها، جمهوری اسلامی با فاصله بزرگ‌ترین است. تشییع پیکر حاج قاسم، ۱۸ میلیون رأی شهید رئیسی، و ۱۴ میلیون رأی جلیلی و ۱۶ میلیون رأی پزشکیان در چارچوب نظام نشان می‌دهد دست‌کم ۳۰میلیون نفر از ۹۰ میلیون ایرانی هوادار جدی نظام و ولایت فقیه‌اند. در مقابل، پهلوی، سرشناس‌ترین چهره‌ی اپوزیسیون، در کارزار «وکالت» حدود نیم میلیون امضا جمع کرد. رجوی و دیگران اصلاً به حساب نمی‌آیند. پس حتی با سخت‌گیرانه‌ترین معیار، هسته‌ی وفادار جمهوری اسلامی ده تا بیست برابر هر جریان رقیب است. اما اگر «با جمهوری اسلامی بودن» را به معنای درست و عامش بگیریم، اکثریت قاطع مردم در این دایره قرار می‌گیرند و جمهوری اسلامی در ایران رقیبی ندارد. شواهد این ادعا فراوان است. بیش از ۲۲۰ هزار شهید جان خود را فدای این نظام کرده‌اند و چنین فداکاری‌ای در تاریخ ایران بی‌سابقه است. بیش از ۳۰ میلیون نفر هم در پویش «جان‌فدا» برای دفاع از کشور ثبت‌نام کرده‌اند. این‌ها با تصویر جامعه‌ای که از نظام خود روی گردانده سازگار نیست. پرسش اصلی برای هر کسی که از «خواست مردم» سخن می‌گوید این است که منتقد را با چه معیاری مخالف می‌شمارد. تجربه‌ی روزهای جنگ نشان داد که همان منتقدان، در لحظه‌ی خطر، در صف دفاع از جمهوری اسلامی ایستادند. کسی که منتقد را معارض جا می‌زند، نه جامعه را درست شناخته و نه حقیقت را گفته است. ✍حسین ابراهیمیان ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
🔴پاول دوروف: الکل ننوشید مالک تلگرام دقایقی قبل در کانال خود نوشت: اگر بخواهم یک نصیحت به جوانان در جست و جوی موفقیت داشته باشم این است که: الکل ننوشید +ممنون از نصیحتت ولی ۱۴۰۰سال پیش دین ما بهمون یاد داده بود ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
pasokh.mp3
زمان: حجم: 3.7M
🔴میگه اسلام مال ۱۴۰۰سال پیش بدرد امروز نمیخوره و شما عقب مانده‌اید ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
🔴نموداری پاسخ به شبهه بالا ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
🔴هویتِ سلبی؛ چرا اکثر مخالفان جمهوری اسلامی بی‌پناه و سرگردان‌اند!؟ با مرور رفتار و گفتار جریان‌های مخالف جمهوری اسلامی به نکته‌ای برمی‌خوریم که کمتر به آن توجه شده است. هویت این جریان‌ها بر یک چیز بنا شده است: مخالفت با جمهوری اسلامی. اگر این مخالفت را از آنان بگیری، دیگر چیزی برای گفتن ندارند. فرض کنید جمهوری اسلامی امروز نباشد. بسم‌الله؛ شما کیستید و چه حرفی برای گفتن دارید؟ پاسخ روشن است: هیچ. این جریان‌ها نه فکر جایگزینی دارند، نه برنامه‌ای برای اداره‌ی کشور، و نه حتی بر سر یک نام و یک رهبر با یکدیگر توافق دارند. هزار تکه‌اند و هر تکه دیگری را قبول ندارد. سلطنت‌طلب با مجاهد سر سازش ندارد، تجزیه‌طلب با هر دو، و جمهوری‌خواه با همه‌ی این‌ها. تنها چیزی که آنان را کنار هم نگه داشته، دشمنی مشترک است و دشمنی مشترک هرگز به هویت مشترک تبدیل نمی‌شود. در سیاست، مخالفت محض هیچ‌گاه به پیروزی نرسیده است. حتی برای کنار زدن یک جریان حاکم هم باید آلترناتیو داشت، یعنی ایده‌ای مشخص، رهبری مشخص و انسجامی که مردم بتوانند به آن اعتماد کنند. مردم برای «نه» گفتن به جایی نمی‌روند. برای «آری» گفتن به چیزی می‌روند. کسی که فقط مخالف است، صلاحیت نظر دادن درباره‌ی آینده را هم ندارد، چون آینده را با نفی نمی‌توان ساخت. از همین رو، یکی از اتفاق‌های خوبی که جمهوری اسلامی با آن مواجه است، ماهیت مخالفان آن است. مخالفانی که نه فکر مشخص دارند، نه رهبر مشخص و نه انسجام مشخص. به تعبیر مشهور: «الحمدلله الذی جعل أعداءنا من الحمقی»؛ خدا را شکر که دشمنان ما را از نابخردان قرار داد. جبهه‌ای که خودش نمی‌داند چه می‌خواهد، نمی‌تواند برای جبهه‌ای که می‌داند چه می‌خواهد خطری راهبردی باشد. پرسش اصلی برای هر کسی که خود را در صف مخالفان جمهوری اسلامی می‌بیند این است که فردای بدون جمهوری اسلامی را با چه چیزی می‌خواهد بسازد. تجربه‌ی این سال‌ها نشان می‌دهد هویتی که فقط بر «نه» بنا شود، سرانجام به بی‌پناهی و سرگردانی می‌رسد. ✍حسین ابراهیمیان ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
🔴میگه اگه تمام عمر دعا میکرد نمیشد راه بره ولی علم قدرت بهش داد +پاسخ در صوت زیر ✅ |بیـکـران👇 ♾️ @bikarran ♾️ ☫
sedaye-tamiz.mp3
زمان: حجم: 3.3M
🔴تو عکس بالا میگه اگه تمام عمر دعا میکرد نمیشد راه بره ولی علم قدرت بهش داد ✅ |بیـکـران👇 ♾️ @bikarran ♾️ ☫
🔴بی‌جناحی؛ فضیلت یا خلأ فکری!؟ با مرور فضای سیاسی این روزها به ادعایی برمی‌خوریم که با افتخار تکرار می‌شود: «من به هیچ جناح سیاسی تعلق ندارم». گوینده گمان می‌کند با این جمله استقلال و بی‌طرفی خود را نشان داده است. اما این جمله بیش از آنکه نشانه‌ی استقلال باشد، نشانه‌ی خلأ است. سیاست عرصه‌ی فکر و جهت است. کسی که می‌گوید به هیچ فکر سیاسی تعلق ندارد، در واقع می‌گوید برای پرسش‌های اصلی سیاست پاسخی ندارد: کشور را به کدام سو باید برد، با چه مبنایی و از چه راهی. چنین کسی چه سیاستمداری است؟ تعلق به یک فکر مشخص لازمه‌ی کنش سیاسی است و هرچه این فکر دقیق‌تر و جزئی‌تر باشد، بهتر. اگر کسی معتقد است فکرش بیرون از همه‌ی جریان‌های موجود است و حرف تازه‌ای دارد، راهش روشن است: تشکیلاتش را بسازد، حزبش را تأسیس کند و فکرش را به میدان بیاورد. اما کسی که نه فکر تازه‌ای را سامان داده و نه هیچ فکر موجودی را پذیرفته، در خلأ ایستاده است. او نمی‌داند چه چیزی را دنبال می‌کند و طبعاً به هیچ مقصدی هم نمی‌رسد. البته باید میان دو معنای «تعلق» تفکیک کرد. تعلق به معنای وامداری، زدوبند و وابستگی به منافع یک باند، آفت سیاست است و باید از آن دوری کرد. اما تعلق به معنای پایبندی به یک فکر و مبنای مشخص، شرط ورود به سیاست است. مشکل آنجاست که برخی برای فرار از معنای نخست، معنای دوم را هم کنار گذاشته‌اند و بی‌فکری خود را بی‌طرفی نام نهاده‌اند. پرسش اصلی برای هر کسی که خود را «بی‌جناح» می‌نامد این است که چه فکری را دنبال می‌کند و برای چه چیزی در میدان سیاست ایستاده است. تجربه‌ی سیاست نشان می‌دهد آن‌که به هیچ فکری تعلق ندارد، سرانجام ابزار فکر دیگران می‌شود. ✍حسین ابراهیمیان ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
5.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
😊جوابشو بدم رفقا!؟😊 میگه مسلمین تو دنیا خونریزی کردند همیشه... ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran