#رمان_مأوا #پارت_سی_چهار (از زبان فرشته) بعد دعا کردن سجاده ام رو بستم و نشستم کنارش کمر دردم شدت یافته بود غرق فکر بودم که حس کردم یکی وارد اتاق شد برگشتم و با دیدن آرش خان اخمی کردم من:مگه بهت یاد ندادن در بزنی؟ ناراحت و نگران بود و این از چهره اش معلوم بود آرش خان:داشتی نماز میخوندی نخواستم مزاحمت بشم اجازه هست بشینم؟ اعتراضی نکردم که روی صندلی میز آرایشی نشست چادرمو مرتب بستمو گذاشتم روی تخت خودمم روی تخت نشستم من:کاری داشتین؟ آرش خان:داشتم رد میشدم که دیدم داری نماز میخونی تا آخر تماشات میکردم خیلی آرامش بخشِ؟ من با تعجب:نماز؟ سرشو تکون داد مثل پسر بچه های تخس شده بود من:خیلی یه روز نخونم حس میکنم کل روز هیچ کاری نکردم سرشو انداخت پایین آرش خان:میشه به منم یاد بدی؟ من با اخم:چند سالته؟ با تعجب سرشو بالا گرفت آرش خان:۳۰ چطور؟ من:یعنی توی این ۳۰ سال یه بارم نخوندی؟

#رمان_مأوا #پارت_سی_پنج لبخند تلخی زد و نگاهشو ازم گرفت. آرش خان:متأسفانه وقتی ۴ سالم بود پدر و مادرم رو توی تصادف از دست دادم. بعد اون زمان پیش مامان‌بزرگ و بابابزرگم بزرگ شدم. هیچ‌کسی نبود که به من این چیزها رو یاد بده. من از بچگی فقط یاد گرفتم کار کنم و پول دربیارم، همین. بگم دلم براش سوخت دروغ نگفته بودم. راست می‌گفت، بالاخره باید یکی این چیزها رو بهش یاد می‌داد. منم فرصت رو غنیمت شمردم و با بدجنسی گفتم: من:به یه شرط! چشماش برق زد. آرش خان:چه شرطی؟ من:منو مجبور نکنید به کاری که علاقه‌ای بهش ندارم، منم یادتون میدم. پکر شد. آرش خان:دست من نیست، منم از بالا دستور می‌گیرم. من با اخم:پس لطف کن برو بیرون، می‌خوام استراحت کنم. بدون حرف از اتاق رفت بیرون. حالم از همشون بهم می‌خورد. چند روزی از اون روز می‌گذشت و من حتی اگه مجبورم می‌کردن، زیرزمین نمی‌رفتم. شده بود یه وعده غذا بهم می‌دادن تا فشار بکشم اما من تحمل می‌کردم. به جای سوختگی دستم نگاه کردم. دیروز به لطف سارا خانم که با زور می‌خواست ببرتم، دستم سوخته بود. صدای در اتاق باعث شد سرمو بلند کنم. ـ اجازه هست؟ با شنیدن صدای مامان جون لبخندی روی لبم نشست. من:بفرمایید مامان جون. کنارم نشست و با دیدن دستم اخماش توی هم رفت. مامان جون:باز اذیتت کردن؟ نخواستم ناراحتش کنم، برای همین فقط لبخند زدم. مامان جون آهی کشید و گفت: ـ فرشته جان، آدم‌ها همیشه همونی نیستن که ما فکر می‌کنیم. با تعجب بهش نگاه کردم. ـ یعنی چی مامان جون؟ لبخند محوی زد. ـ یعنی خدا گاهی بدترین آدم‌های زندگیمون رو وسیله بهترین اتفاق‌ها می‌کنه. اون لحظه حرفش برام هیچ معنایی نداشت، چون برای من آرش البرز فقط مردی بود که زندگیم رو نابود کرده بود. غافل از اینکه خدا برای هر کدوممون قصه‌ای نوشته که ازش خبر نداریم...

#رمان_مأوا #پارت_سی_شش (از زبان آرش) چند روزی بود که حرف‌های فرشته از ذهنم بیرون نمی‌رفت. "یه روز نخونم حس می‌کنم کل روز هیچ کاری نکردم." چطور ممکن بود؟ من اگه چند روز غذا نمی‌خوردم، ناراحت می‌شدم اما اون اگه یه روز نمازش رو نمی‌خوند، حس می‌کرد چیزی کم داره. به اتاق کارم رفتم و روی صندلی نشستم. همه عمرم دنبال پول دویده بودم. از چهار سالگی یاد گرفته بودم برای به دست آوردن هر چیزی باید بجنگم. اما هیچ‌وقت کسی به من نگفته بود که غیر از پول، چیز مهم‌تری هم توی این دنیا وجود داره. در اتاق زده شد. من: بفرمایید. سارا وارد اتاق شد. سارا:فرشته باز هیچی نخورده. اخم کردم. من: چرا؟ سارا با کلافگی گفت: ـ از صبح فقط یه لیوان آب خورده. هر کاری می‌کنیم زیرزمین نمیاد. دستم رو روی پیشونیم کشیدم. من:مجبورش نکنید. با تعجب نگاهم کرد. سارا:چی؟ من:گفتم مجبورش نکنید. سارا:اما... من: سارا! حرفم رو دوبار تکرار نمی‌کنم. بعد از رفتنش، بی‌اختیار نگاهم به قرآن کوچکی افتاد که چند روز پیش روی سجاده فرشته دیده بودم. هیچ‌وقت کنجکاو نشده بودم بدونم آدم‌ها چرا نماز می‌خونن، چرا قرآن می‌خونن و چرا برای خدا اشک می‌ریزن. اما حالا برای اولین بار، دلم می‌خواست بدونم خدایی که فرشته این‌قدر دوستش داره، کیه؟ شاید وقتش رسیده بود که من هم از اول شروع کنم... ادامه دارد...

#‌کتاب_حسین_از_زبان_حسین #پارت⁴³ @bisaheldel

"حسین(ع) را که داشته باشی شکستن هم شکل دیگری از ساخته شدن است" @bisaheldel

"میان این همه پناهِ ناتمام تو تنها پناهی که تمام نمی‌شود" @bisaheldel

"حسین(ع) تنها نامی‌ست که بغض را هم آرام می‌کند" @bisaheldel

"بعضی‌ها نامت را صدا می‌زنند، من اما هر وقت کم می‌آورم، به تو پناه می‌آورم؛ یا حسین(ع)" @bisaheldel

"چه کسی گفته عاشورا تمام شده؟ هنوز هم هر روز، جایی میانِ انتخاب‌های ما، حسین(ع) ایستاده است" @bisaheldel

"آشفتم کربلا" سلام کربلا سلام زندگی امام کربلا حسین ابن علی #مداحی

"اگر حسین(ع) سهم من از دنیا باشد از نرسیدن‌های دیگر شکایتی ندارم" @bisaheldel