این تلاوت، واقعا این تلاوت :)))))))))))) تا ابد از این پرانتزا میطلبه..

قرآن تنها چیزیه که به آدم حس ناکافی بودن نمیده. چون با وجودش میفهمی خدا با اون عظمت برایِ توی بنده‌اش چقدر ارزش قائل بوده که قرآن رو برای اینکه راهنما و همراهت باشه فرستاده و حواسش بهت بوده و هست.

قرآن آدمو پَس نمیزنه، بهمون بی توجهی نمیکنه و اتفاقا برعکس، این ماییم که در کمال تاسف بهش بی توجهی میکنیم. ما قدر قرآن رو نمی‌دونیم و حقش رو ادا نمی‌کنیم، و کاش به اهمیتش پی ببریم و تو راه خدمت به قرآن قدم برداریم و روز به روز بیشتر با این نعمت الهی مأنوس بشیم. (:

امروز رو نباید یادم بره.

وای بچه ها میشه چندتا الهی به رقیه بگین ؟ فوری..

‌

من خیلی از پارسال گله کردم، خیلی ازش غر زدم و درسته که مستحق غر زدنم بود، ولی دلم برای لحظاتی که داشتم تنگ شده و خواهد شد. از روز مادر و رفتن برقا و دو سه تایی تنها بودن تو کلاس تاریک و خالی گرفته تاا روز المپیاد زبان و مسخره بازیای قبل و بعد آزمون با سدنا، تا بازارچه روز بعدش و والیبال بازی کردن کف کلاس. روزی که با بچها جلوی در کلاس منتظر دبیر ریاضی موندیم تا من بهش گل بدم، یا اون روزی که تب داشتم ولی برای فرار کردن از زنگ زبان رفتم و موندم زیر بارون. ( و البته که تا شبش درحال مرگ بودم. ) یا امتحان ریاضیایی که تا نمره هارو ببینیم پیر شدیم و اون آزمون جامعی که مشورتی کلکشو کندیم رفت. امیدوارم امسال بتونم با تمام سختیش بازم از این خاطره‌ها بسازم، امیدوارم.

قصه‌ای با تو شد آغاز که پایان نگرفت. :)

به امام ِزمانتون تسلیت بگید..