_

فنجان را به یادگار گذاشته بود. فنجان را هر روز تمیز میکرد، نمیگذاشت خاک رویش بنشیند. فنجان را گوشه ای میذاشت که دور از چشم باشد. انگار داشت از خاطرش فرار میکرد. اما باز هم هر روز صبح تمیزش میکرد، گاهی اشک هایش فنجان را میشست. نه اینکه "او" بهش آن را داده باشد، صرفا یک بار لمسش کرده بود. 《 و لمسش چه گران برایش تمام شده بود! 》 شاید باید تنها انکار میکرد تا درنهایت باورش کند. اما انگار بخشی از وجودش پذیرفته بود که نمیخواهد باور کند تنها شده. نمیخواهد باور کند تنها شده. نمیخواست باور کند‌ در هر آنچه که از روحش مانده بود، هنوز هم دوستش داشت. اما فنجان هم افتاد و شکست، تکه ها ریختند زمین و پخش شدند. و برخی اوقات، خاطراتی که نابود شده‌اند هرگز باز نمیگردند...

_

_زندگی مثل یه داستانه که باخودکار نوشته میشه. اگه جایی رو اشتباه بریم، یا باید خط بزنیمش و فراموشش کنیم. یا باید با غلطگیر روش رو بپوشونیم تا دیگران نبینن، ولی خودمون تو یاد و خاطرش بسوزیم. +اگه هم خطش بزنیم هم روش رو بپوشونیم چی؟ _اوموقع هم دیگران نمیتونن با ما کنار بیان، نه خودمون میتونیم. این یکی دیگه از اشتباهات ماست، میخوایم یه چیزی رو درست کنیم، اما خراب ترش میکنیم. بعضی خرابی ها با هیچی درست نمیشن. چون هم جوهر، هم غلط‌گیر، یه روزی تموم میشه و اون موقع انسان باید از چه چیزی فرار کنه؟ از خودش...

‌گوشیت رو نگاه کن اگه هیچ بازیی روش نصب نبود، بدون پیر شدی.

🚶‍♂️

دقت کردین یک سری چیز ها رو حتی نمیتونیم خوابشون رو ببینیم، چه برسه به اینکه واقعی بشه؟

اگه میتونید بخونید، یا پی‌دی‌افی دارین، بخونین. خیلییی قشنگه😭

برای استلا کتاب سنگدل