-

فروغ فرخزاد می‌گويد: در حیرتم از خلقت آب اگر با درخت همنشین شود، آن را شکوفا می‌کند اگر با آتش تماس بگیرد، آن را خاموش می‌کند. اگر با ناپاکی ها برخورد کند، آن را تمیز می‌کند. اگر با آرد هم آغوش شود، آن را آماده طبخ می‌کند. اگر با خورشید متفق شود، رنگین‌کمان ایجاد می‌شود. ولی اگر تنها بماند، رفته رفته گنداب می‌گردد. دل ما نیز بسان آب است . . وقتی با دیگران است، زنده و تأثیر پذیر است و در تنهایی مرده و گرفته است :) 'باهم' بودن هایمان را قدر بدانیم !

-

- و جناب شهریار اینگونه معجزه‌‌ی عشق را در وصف محبوب توصیف می‌کند: در میان این همه گل گشتم و عاشق نشدم؛ تو چه بودی که تو را دیدم و دیوانه شدم !

-

ای دل به صبر کوش که هر چیز بگذرد - ملک الشعرای‌ بهار

-

- گرچه بر روۍ‌ سرم ریخته آوار خودم؛ بلدم تکیہ‌ کنم باز بہ‌ دیوار خودم !