لعنتی من نمیتونم اینجا بمونم، میخواستم باهاش برگردم شیراز. بیدار شدم دیدم نیست.

لعنت به همتون من تا هفته دیگه اینجا روان ِنداشتم با خاک یکسان میشه

هربار که یادم میاد تا هفته دیگه باید بمونم اینجا گریم میگیره.

چند روز دیگه هم تازه اعلام نتایجه

یه دورم برای اون باید گریه کنم

یعنی تا اخر هفته دیگه، من فقط در حال گریه کردنم.

کجایی مگه؟

از دیشب تا الان چیزی نخوردم بخاطر اینکه قالم گذاشتن، بهم نگفتن بابام صب زود میره که زود پاشم برم اعتصاب غذا میکنم، هیچی نمیخورم دیگه.

کیر نداشتم تو این زندگی و این طویله