آفتاب، با وجودی که چلهی تابستان را چندیست گذرانده اما تابش امروزش از همیشه سوزانتر است؛ که آن هم خبر از داغ دلش میدهد. در دل عالم نیز کمتر از این نیست، مگر آنان که چشم و گوششان از تاریکی لبریز است.
امروز، روزی که پیامبران برای آن عزاداری میکردند، روز وعدهی خدا و روز بیتابی زینب...
لبهای تشنه، آب را فرا میخوانند و گویی فرات با موج بر موج انداختن خود، قصد پیشروی به سوی خیام را دارد؛ اما این تقدیر خداوندگار تو نیست حسین.
ستارههای شکسته، صحرا و تپههای ماهوری را زینت بخشیدهاند. ماه در علقمه، شرمسار از روی خورشید. خورشید اما از داغ او خمیده... فرزند خون خدا بودن هم نمیتواند تمام این داغهایی که در یک روز بر دل انباشته میشوند را تاب آورد.
دلتنگی بر روی دلتنگی! داغ بر روی داغ! و همهی اینها هنگام خداحافظی از اهل حرم، به اوج خود میرسد.
حسین! برای اهل حرم حرز بگذار که بعد از تو امانشان بیامان خواهد شد. دل زینبت را با خواندن قرآن، اندکی تسکین باش. گونههای دخترت را با بوسهای نوازش کن، که بعدها درد سیلی بر آن کم اثر باشد.
اما حسین! به راستی عالم، علت سر کشیدن جام بلای تو را درک خواهد کرد؟ نه! و شاید هرگز این درک برای احدی رخ ندهد! تنها عشق تو بر دل آنها خواهد تابید و همین کافیست... همین کافیست که نور هدایت و کشتی نجاتی برای دوستدارانت در تاریکیهای زمانه باشد، حتی اگر خود از این موضوع بیخبر باشند.
#آیهان_نویس
𝒷𝓁𝓊𝑒𝓃𝒾𝑔𝒽𝓉
