تموم شد.

گوشه اتاق خودمو جمع کردم. "عمو زنجیر باف"چاووشی رو گوش می دم و این سوال که "دیوونه کیه؟ عاقل کیه؟" مثل خوره افتاده تو ذهنم. اما جوابی براش ندارم. از اون طرفِ اتاق صدای لالایی میاد. و ای کاش که با "ببند چشماتو تا آروم بخوابی" برای همیشه خوابیده بودم. ۴ مرداد

جوابِ زنده بودنم مرگ نبود مردن من،مُردنِ یک برگ نبود

زندگیم داره نمیزندگیه.

شبِ همه ما یکی بود،اما تاریکی هایمان،فرق داشت.

تو بدو بدو های امروز که همش دنبال این بودم که زودتر تموم شه تا بعدش آزاد باشم؛به این فکر می کردم که چقدر آدما تو روز های شلوغشون زنده ترن!پُرچالشه و پُر استرسه، ولی خودشون نمی دونن که چقدر زنده ان! نمیدونم شایدم نیست. ۶ مرداد

بهم گفت: «برو و غم های محبوبت رو بغل کن.این بیرون چیزی برای تو نیست.»

تموم شد :(

ولی پایانش رو دوست نداشتم.