⚖️ در بابِ «قضاوتِ نابجا»
(تحلیلی بر خطکشهای شکسته در سنجشِ دیگران)
گزاره اول:
«تصدیِ مقامِ قضاوت بر ساحتِ دیگری، بدونِ اشراف بر “لایههایِ پنهانِ نیت”، نه نشانهِ بصیرت، که عریانسازیِ “نقصانِ وجودیِ” قاضی است؛ چرا که ذهنِ محدود، در مواجهه با امرِ نامتناهیِ “ایمان”، به مکانیسمِ دفاعیِ “تخفیفِ سوژه” پناه میبرد تا حقارتِ خویش را در آینهیِ قضاوتِ دیگران پنهان سازد؛ غافل از آنکه قضاوتِ خلق، غبارِ رویِ شیشه است، نه تَرَکِ بر الماس.»
💡 لبّ کلام:
وقتی کسی بدون درک نیت قلبی شما، قضاوتتان میکند، در واقع در حالِ رونمایی از کمبودهای درونی خودش است. ذهنهای کوچک چون توان درک بزرگیِ روح شما را ندارند، سعی میکنند شما را کوچک جلوه دهند تا خودشان بزرگ به نظر برسند. اما به یاد داشته باشید: قضاوت دیگران تنها غباری است که بر سطح مینشیند، نه آسیبی که به گوهر وجودی شما (الماس) وارد شود.
________________________________________
✍️ به قلم: بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَـد | اتاق استراتژی
@bmlimit
⚓️ انجمن دانشبنیان (دکترینِ حَـد)
⚖️ در بابِ «بیحرمتی و توهین»
(تحلیلی بر صدای طبلهای توخالی)
گزاره اول: روانشناسیِ فحاشی
«هتکِ حرمتِ “ساحتِ ایمانی” توسطِ “ابژههایِ غریزی”، صرفاً تقلا برایِ اثباتِ “هستمندیِ” خود در برابرِ “سکوتِ سنگینِ” حقیقت است؛ فحاشی، زبانِ الکنِ ناتوانی است که چون از “منطقِ دیالکتیک” تهی شده، به “خشونتِ کلامی” متوسل میشود تا شاید با ایجادِ خراش بر روحِ دیگری، خلاءِ عمیقِ معناییِ خویش را پر کند…»
🔹 تفسیر: توهین، سلاحِ آدمهای ضعیفی است که منطق ندارند. آنها با پرتاب سنگ، فقط میخواهند وجود خود را ثابت کنند، اما دریا با سنگ متلاطم نمیشود.
گزاره دوم: استراتژیِ سکوت
«فروپاشیِ مرزهایِ ادب، نشانگرِ “سقوطِ آنتولوژیک” (هستیشناسانه) مخاطب است، نه ضعفِ گوینده؛ سکوتِ من در برابرِ این هجوم، نه از سرِ انفعال، که “عدمِ پذیرشِ سطحِ نزاع” است.»
🔸 تفسیر: کسی که بیادبی میکند، پیش از هر چیز شاهرگِ کرامتِ خودش را زده است. سکوت در برابر تاریکی، انتخابِ آگاهانهیِ نور است برای سقوط نکردن به سطحِ نزاعِ بیارزش.
________________________________________
✍️ به قلم: بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَـد | اتاق استراتژی
@bmlimit
انجمن دانشبنیان (دکترینِ حَـد
⚖️ در بابِ «تهمت و نشرِ اکاذیب»
(تحلیلی بر بومرنگِ متافیزیکیِ افترا)
گزاره اول: تقابلِ «عدم» با «وجود»
«برساختنِ “روایتِ کذب” و اسنادِ آن به “حقیقتِ جاری”، تلاشِ مذبوحانهیِ “عدم” برایِ خدشهدار کردنِ “وجود” است؛ غافل از آنکه قوانینِ متافیزیکِ عالم، “کنشِ افترا” را چونان بومرنگی قاطع به مبدأ بازمیگرداند…»
💡 لبّ کلام (تفسیر راهبردی):
دروغپردازی و تهمت، تلاشِ «هیچ» برای ضربه زدن به «هست» است. اما نظام خلقت بیدار است؛ تهمت دقیقاً مثل یک بومرنگ به سمت فرستنده بازمیگردد. طبق منطق وحی، تهمتزننده در حالِ بلعیدنِ “گوشتِ مردارِ” خویش است؛ او پیش از آنکه به آبروی دیگری ضربه بزند، در حالِ ویران کردنِ مزرعهیِ جانِ خودش است.
________________________________________
✍️ به قلم: بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَـد | اتاق استراتژی
🆔 @bmlimit
⚓️ انجمن دانشبنیان دکترینِ حَـد
⚖️ در بابِ «آبروریزی و ترورِ شخصیت»
(تحلیلی بر نظامِ صیانتِ الهی در دکترینِ حَـد)
🛑 گزاره اول: اعلانِ جنگ با «ستارالعیوب»
«تعرض به “حیثیتِ انتزاعیِ” مومن در ساحتِ اجتماع، پاره کردنِ پردههایِ عصمتِ خویش در پیشگاهِ “حقیقتِ مطلق” است؛ آنکه برایِ “ترورِ شخصیتِ” دیگری کمر میبندد، ناآگاهانه حکمِ “رسواییِ وجودیِ” خود را در ملأِ اعلی امضاء کرده است…»
💠 تحلیل راهبردی:
آبرو، مِلکِ شخصیِ افراد نیست، بلکه «ودیعهای الهی» است. کسی که تلاش میکند آبروی دیگری را ببرد، در واقع با صفتِ «ستارالعیوبِ» پروردگار وارد جنگ شده است. در این تقابل، پیش از آنکه پرده از رویِ دیگری کنار برود، شخصِ هتاک، پوششِ امنیتِ الهی را از رویِ خودش برداشته و رسواییِ خودش را امضا کرده است.
🛑 گزاره دوم: عزت؛ توزیعی آسمانی، نه بَرساشتی زمینی
«عزت و ذلت، “توزیعِ آسمانی” است نه “برساختِ زمینی”. اگر تمامِ اهلِ زمین برایِ شکستنِ جامی که خدا خواهانِ سلامتِ آن است تبانی کنند، تنها دستهایِ خود را زخمی خواهند کرد؛ چرا که آبرویِ الهی، به “تاییدِ لایکها” و “قضاوتِ کامنتها” گره نخورده است.»
💠 تحلیل راهبردی:
در عصرِ رسانههای مجازی، نباید فریبِ «هیاهوی خلق» را خورد. منزلتِ واقعیِ انسان با تعدادِ لایکها یا قضاوتِ کامنتها بالا و پایین نمیشود. عزت، ریشهای آسمانی دارد؛ لذا تبانیِ تمامِ دنیا برای تخریبِ یک «حق»، تنها منجر به مجروح شدنِ دستهایِ توطئهگران خواهد شد، نه شکستنِ جامی که صاحبش خداست.
________________________________________
✍️ به قلم: بهرام محمدی
🏛 دکترینِ حَـد | اتاق استراتژی
🆔 @bmlimit
🔗 انجمن دانشبنیان