نازِ چَشمان تُو را باید به هَر قیمت خَرید بَس خُدا چَشمان زیبای تُو را ناز آفرید

من ندانم زِ نگاه تو چه خواندم ، اما دانم این چشم همان قاتلِ دلخواه من است

هرچند می‌رود! بروم چای دم کنم ‌شاید کمی نشست؛ خدا را چه دیده‌ای...

خوش آمدی! بنشین که چایِ تازه دم دارم، آه ای خیالِ دلنشین؛ بنشین که غم دارم.

اندازه یک استکان چای وقت داری؟

یعنی به قدر چای هم ارزش..؟ نه بی خیال او استکان چایی خود را نخورد و رفت... بغض مرا به دست غزل ها سپرد و رفت...

؛

اندازه‌ی ِتمام ِدوستت دارم‌های ِدنیا ، دوستت دارم .

ناگهان دلم هوای تو را کرده... راستش را بخواهی ، ناگهان فکر کردم تو کنار منی! چقدر تو را دوست می‌دارم خدای من چقدر...

عزیزِ من، مبادا روزی دوست داشتنم برایت کهنه شود. مبادا از دیدنِ جزئیاتم ساده بگذری و بودنم را تکراری و ملال‌آور ببینی. مرا همیشه با همان تازگی، شوق و لطافتی دوست بدار که در روزهای نخستِ این قصه داشتی. بگذار من و این عشق، همیشه زنده بمانیم.

؛