سووشون مثل یه مه غلیظ می‌مونه؛ اولش آروم میاد، بعد تمام وجودت رو می‌گیره و وقتی تموم شد تازه می‌فهمی چقدر غرق قصه‌ی زری و یوسف شدی. سیمین دانشور توی این کتاب، شیراز اشغال‌شده رو جوری به تصویر کشیده که انگار داری پا‌به‌پای شخصیت‌ها توی اون کوچه‌ها قدم می‌زنی. سووشون فقط یه رمان تاریخی نیست؛ قصه‌ی ایستادگیه، قصه‌ی زنی که وسط فروپاشی دنیا، سعی می‌کنه ستون‌های زندگی‌اش رو نگه داره. کتابیه که بعد از خوندنش، یه تیکه‌ی بزرگ از قلبت رو توی صفحاتش جا بذاری، سووشون همونه. فضای داستان سنگین، عمیق و به شدت تاثیرگذاره… آغوشِ واژه ها؛