𝐃𝐚𝐲 𝟒𝟒
𝐈 𝐝𝐞𝐬𝐞𝐫𝐯𝐞𝐝 𝐚 𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐠𝐨𝐨𝐝𝐛𝐲𝐞.

روز‌ ۴۴
من‌سزاوار‌‌یک‌خداحافظی‌‌صمیمانه‌تر‌بودم.

امیدوارم‌خوشحال‌تر‌بشی
می‌بینم‌که‌خسته‌ای
می‌بینم‌که‌ناراحتی
دلت‌نمی‌خواد‌حرف‌بزنی
ترجیح‌میدی‌با‌خوابیدن‌دردت‌رو‌ساکت‌کنی
خسته‌کاری
خیلی‌وقته‌که‌یه‌روز‌شاد‌نداشتی‌
و‌من‌برای‌این‌چیزها‌گریه‌می‌کنم
گاهی‌براشون‌گریه‌می‌کنم
من‌فقط‌می‌خوام‌خوب‌باشی
برای‌مدت‌های‌طولانی
این‌تنها‌آرزوی‌من‌بود
و‌من‌برای‌این‌چیزها‌گریه‌می‌کنم
گاهی‌براشون‌گریه‌می‌کنم.

𝐃𝐚𝐲 𝟒𝟓 
𝐚𝐧𝐝 𝐡𝐨𝐰 𝐨𝐝𝐝 𝐢𝐬 𝐢𝐭 𝐭𝐨 𝐛𝐞 𝐡𝐚𝐮𝐧𝐭𝐞𝐝
𝐛𝐲 𝐬𝐨𝐦𝐞𝐨𝐧𝐞 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐢𝐬 𝐬𝐭𝐢𝐥𝐥𝐲 𝐚𝐥𝐢𝐯𝐞.

روز ۴۵
و‌چقد‌رعجیب‌است‌که‌تو‌سط‌کسی‌که
هنوز‌زنده‌است‌تسخیر‌شده‌باشید.

منِ‌لعنتی‌عاشقت‌بودم،
چرا‌این‌واسه‌ات‌کافی‌نبود؟

𝐃𝐚𝐲 𝟒𝟔
𝐝𝐨𝐧'𝐭 𝐦𝐢𝐬𝐬 𝐦𝐞,𝐲𝐨𝐮 𝐜𝐡𝐨𝐬𝐞 𝐭𝐡𝐢𝐬.

روز‌۴۶
دلتنگ‌من‌نشو،
این‌انتخاب‌خودت‌بوده‌است.