میگم فراموشت کردم، ولی هنوز هروقت تو چشمای یه نفر نگاه میکنم چشمای تو رو میبینم. هرزمان دستای یه نفرو میگیرم حس اولینباری رو دارم که دستای تورو گرفتم. هرموقع یه نفر بهم لبخند میزنه لبخند تو رو توی صورتش جستوجو میکنم. میگم فراموشت کردم، ولی تو هنوز هستی؛ هنوز هستی و من جستجوت میکنم، بین اشک و لبخند این آدما، بین صفحات کتابی که قطرههای اشکم روش خشک شدن، بین کلمات بیمعنی ولی سرشار از احساسی که نوشته شدن اما هیچوقت بیان نشدن، بین شعرهایی که مخاطبشون تو بودی ولی هیچوقت به گوشات نرسیدن. میگم فراموشت کردم، ولی تو هنوز اینجایی و من هرروز و هرشب میبینمت؛ لابهلای خاطراتم، آرزوهام، افکارم، احساساتم و مهمتر از همه خودم. میگم فراموشت کردم، اما تو هنوز هستی؛ تو هنوز هستی و من آرزو میکنم ای کاش هیچوقت نبودی.
I was born dead.
میگم فراموشت کردم، ولی هنوز هروقت تو چشمای یه نفر نگاه میکنم چشمای تو رو میبینم. هرزمان دستای یه نفر
I just wonder how you can write like this.