I wish you knew how much I miss you.

مطمئن باش هرجایی هم که بری، هر کاری هم که بکنی و هر حرفی هم که بزنی من اینجا منتظرت می‌مونم. حتی اگه ترکم کنی و ازم خسته بشی، اگه بری و دلت برام تنگ نشه، اگه تو بغل اون آروم بگیری و آغوش منو فراموش کنی، اگه آهنگ‌هایی که باهم گوش می‌کردیم رو با اون گوش کنی و یاد من نیوفتی، حتی اگه تظاهر کنی خاطراتمونو فراموش کردی، فقط کافیه دوباره برگردی، برگردی و یه قدم به سمتم برداری تا من با تمام وجود به سمتت بدوئم.

خوشحال کردن دیگران یه بخشی از وجودمو درمان میکنه.

When I wake up, I'm afraid somebody else might take my place.

از کجا مطمئن باشم که از پیشم نمیری؟ از بغض توی صدات که سعی میکنی پنهانش کنی یا اون یه طومار کلمه‌ای که از توی نگاهت میشه خوند؟ از لبخندت که غم‌های توی دلت رو مخفی‌ نگه‌داشته یا شایدم از تارهای موهات که سنگینی رازهای توی دلت، اون‌هارو وادار به افتادن و ریزش کرده؟ نکنه همه‌ی اینا مقدمه‌ای واسه رفتنت باشه و من بی‌خبر باشم؟

واقعا کاش همه یه دست و یه پا نداشتن ولی من تو رو میدیدم بوس بوسی و بغلت میکردم کلی

:))))

"تا کی میخوای وانمود کنی که اهمیت نمیدی؟ تا کی میخوای خودتو گول بزنی که اون حرف‌ها و رفتارها ذره‌ای روت اثر نداشت، درحالیکه خودت خوب میدونی که همه‌شون خراش‌هایی روی قلبت ایجاد کردن که هیچ‌وقت خونریزی‌شون بند نیومد، حرفایی شنیدی که صدها بار توی سرت تکرار شدن تا مجبورت کنن بپذیری که دوست‌نداشتنی و بی‌ارزشی، رفتارهایی دیدی که باعث شد انقدر فکر کنی و فکر کنی که توی خواب هم دست از سرت برندارن. هرکی هم فراموش کنه، خودت هیچ‌وقت یادت نمیره که چه شبا با گریه خوابیدی و هیچ‌کس اشکاتو پاک نکرد، که اون حرفی که خودتو دربرابرش مقاوم و بی‌توجه جلوه دادی، توی تنهایی‌هات چه کارایی که باهات نکرد. پس چرا دست برنمیداری؟ چرا دست برنمیداری از تظاهر کردن به اینکه همه‌چیز خوبه و تو هیچ‌چیز یادت نیست؟"