"تا کی میخوای وانمود کنی که اهمیت نمیدی؟ تا کی میخوای خودتو گول بزنی که اون حرفها و رفتارها ذرهای روت اثر نداشت، درحالیکه خودت خوب میدونی که همهشون خراشهایی روی قلبت ایجاد کردن که هیچوقت خونریزیشون بند نیومد، حرفایی شنیدی که صدها بار توی سرت تکرار شدن تا مجبورت کنن بپذیری که دوستنداشتنی و بیارزشی، رفتارهایی دیدی که باعث شد انقدر فکر کنی و فکر کنی که توی خواب هم دست از سرت برندارن. هرکی هم فراموش کنه، خودت هیچوقت یادت نمیره که چه شبا با گریه خوابیدی و هیچکس اشکاتو پاک نکرد، که اون حرفی که خودتو دربرابرش مقاوم و بیتوجه جلوه دادی، توی تنهاییهات چه کارایی که باهات نکرد. پس چرا دست برنمیداری؟ چرا دست برنمیداری از تظاهر کردن به اینکه همهچیز خوبه و تو هیچچیز یادت نیست؟"
هدایت شده از I told you i was sad
من قاصدک فوت کردم، شمع کیک تولدم رو فوت کردم، من وقتی ستارهی دنباله دار دیدم دستامو به هم چسبوندم، من آرزو هم کردم. چرا نشد؟
حتی اگه تمام دنیا هم بهم پیام بدن و زنگ بزنن و پیشم باشن، اگه اون پیشم نباشه و باهاش حرف نزنم، روزم ناقص و دوستنداشتنیه. انگار دارم پازلی میچینم که یه تیکه مهم توی مرکزش جا مونده. انگار دارم طرحی میکشم که همه حاشیههای دورش کامل شده، اما هنوز طرح اصلی کشیده نشده. انگار دارم آهنگ گوش میدم، ولی همین که به اون آهنگ همیشگی رسیدم، هنزفریهامو از گوشم درآوردن. انگار حضور اون میتونست روزمو قشنگ و کامل کنه، ولی نکرده. انگار تمام روزم با همه اتفاقات و آدمهاش، بیفایده و بیمعنی بوده. کاش میتونستم این وابستگی رو منطقی بدونم، کاش میتونستم حس کنم تو هم این وابستگی رو به من داری، کاش میتونستم حس کنم تو هم همینقدر به وجود من توی لحظات روزت اهمیت میدی، همینقدر به من فکر میکنی و همینقدر منتظر دریافت یه پیام و تماس از طرف منی، ولی حیف. حیف که تو تصمیم گرفتی موقع چیدن پازل، همون تیکه گمشدهای باشی که میتونه بهراحتی پازلو کامل کنه، اما اینکارو نمیکنه، تصمیم گرفتی همون طرح اصلی باشی که هیچوقت کشیده نشده، همون آهنگ همیشگی باشی که تا نوبت بهت رسیده، خودتو از گوشهایی که بهت معتاد شدن محروم کردی. حیف که اینجا یه نفر بیصبرانه منتظر آغوشت بود، ولی همون رو هم ازش دریغ کردی. حیف که یه نفر همیشه اینجا منتظرت بود، ولی این تو بودی که هیچوقت نخواستی ببینیش، حیف.