دوست داشتم یک پروانه باشم.

تلخ‌ترین قسمت کنکور ۱۴۰۵ اونجایی بود که برای ۴ داوطلب کارت ورود به جلسه صادر شد ولی حاضر نشدند، چون به‌شهادت رسیده بودند؛ تا قیامت لعنت بر آمریکا و اسرائیل و وطن‌فروش‌ها...

در سخت‌ترین لحظات زندگی‌ام، تنم در تب می‌سوخت و جانم از چیزی دیگر؛ و من در میان آن همه آتش، آرام‌آرام سوزانده می‌شدم و فرو می‌ریختم.

به جای کلمه «سوزانده» عبارت بهتری یافتم؛ «پخته‌» ‌ تجربهٔ رنج‌های متعدد و موازی، انسان را پخته می‌کند؛ ققنوس می‌سوزد، فرو می‌ریزد، مکث می‌کند؛ اما در همان آتش، چیزی در او دگرگون می‌شود. از میان خاکستر دوباره برمی‌خیزد؛ نه همان ققنوسِ پیشین، بلکه نفسی پخته‌تر و ریشه‌دارتر. با باری سنگین از تجربه که سبکبال ادامه دادن را به او یاد می‌دهد! تب و رنج توامان می‌سوزاندم و زمزمه می‌کنم گاهی قرار است آن‌قدر در آتش نگهم دارد تا آنچه باید از من بماند و از دل خاکستر بیرون بیاید.

اگه خاطرات نبودن، آدم رهاتری بودم.

زندگی با موسیقی جور دیگه‌ای جریان داره.

موسیقیِ جریان زندگی شما با چه نُت‌هایی نواخته می‌شه؟

آره موجی، رها کردن یه هنره که هیچکس بهمون یاد نمیده؛ البته به جز دردهای خودمون.

بالاخره، همیشه شب فرا می‌رسه.