آن شب، بعد از مدت‌ها داشتم پیاده‌روی می‌کردم. در جلسه مشاوره با پدرم بحثم شده بود و از جلسه بیرون آمده بودم. دچار یک فروپاشی کوتاه شده بودم؛ البته حالا که از آن گذشته است، می‌گویم کوتاه. از پل عابر پیاده پایین آمدم. دست چپم را از روی عادت به انتهای بند کیف بزرگِ کالباسی‌رنگ روی دوشم آویزان کرده بودم و در دست راستم، شیرموز نیمه‌خورده‌ای را رها تکان می‌دادم. از جلوی خط عابر پیاده‌ای رد شدم که ماشین‌ها پشت چراغ قرمزش ایستاده بودند. بر خلاف قبل‌ها به نگاه‌های گذرای آدم‌ها اهمیتی ندادم. فکرم درگیر باز کردن کلاف مغزی‌ام بود؛ کلافی که از قضا با وارد کردن هر گزاره‌ی جدید، گره‌های تازه‌ای به آن اضافه می‌شد. دو حرفیِ تلخ، با ضربه‌های آرام انگشتان مغزم، تلق‌تلق تایپ شد: خودکشی. صدایی از گوشه‌ای، مرا از دنیای درون به دنیای بیرون کشید: خانوم... خانوم.. خودم را به سمت داخل کوچه‌ای چرخاندم که از آن رد می‌شدم. صدا از آنِ زن جوانی بود که از ته دل گریه می‌کرد. با تردید به سمتش رفتم و حدود دو متر مانده به او ایستادم. با صدایی لرزان و دست‌هایی لرزان‌تر، گوشی‌اش را به طرفم گرفت و گفت: با پدرم دعوام شد، از ماشین پیاده شدم، می‌خواستم خودم رو جلوی ماشین بندازم و خودکشی کنم اما موتور بهم زد. بعد میان گریه، عاجزانه و در حالی که صدایش منقطع می‌شد از من خواست به پدرش زنگ بزنم و بگویم در چه حالی است. من ایستاده بودم و با حیرت آن لحظه را نگاه می‌کردم. روی جدول، کنارش نشستم و گوشی را گرفتم. نمی‌دانستم قرار است آن شب، کدام‌مان دیگری را از لبه برگرداند. فقط می‌دانم دیگر آن دو حرفی در سر من نبود.

تئاتر فوگ .

امروز از ساعت صفر تا حالا روز متفاوتی بود.

چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشت خواهی تو فلک هَفت شُمُر‌، خواهی هَشت چون باید مُرد و آرزوها همه هِشت چه مور خورَد به گور و چه گرگ به دشت‌ • خیام •

ولی الان که بازم فکر می‌کنم، به نظرم چقدر حرف عُمر خیام اشتباهه!

نه، عمر خیام! نتیجه تو لزوما از اون مقدمات درنمی‌آد؛ درسته تهش می‌میرم اما اینکه من می‌میرم، باعث نمی‌شه چیزی که قبل از مرگ تجربه می‌کنم، می‌سازم، به دیگری می‌بخشم و براش تلاش می‌کنم بی‌ارزش بشه. وقتی بدن من یه روزی خوراک مور می‌شه، به این معنا نیست که زندگی من در فاصلهٔ تولد تا مرگ بی‌معنا بوده. خاک، معنای زندگی من، محتوای زندگی من و تجربیات زندگی من رو از بین نمی‌بره. فقط جسم من رو در خودش حل می‌کنه..

خوش به حال آدم‌هایی که راحت رها می‌کنن.