یه نوع توهم هست به اسم توهم موفقیت. شبیه این که یه قله رو از یه فاصله نزدیک میبینی، فکرمیکنی بهش رسیدی و فتحش کردی، درصورتی که ۱۰ کیلومتر باهاش فاصله داری و اگه ادامه ندی عملا به هیچی نرسیدی و شکست خوردی!
تو زندگیام همینطور. تو زندگیت کار میکنی، نصفه. درس میخونی، نصفه. باشگاه میری و یذره هیکلت رو فرم میاد ول میکنی و بازم میشه "نصفه"! اعتماد بهنفس کاذب میگیری و با خودت میگی دیگه تمومه، درحالی که با توقفت فقط زحماتی که درابتدا کشیدیو پوچ و بیارزش کردی. اگه حس کردی توهم موفیقت زدی، فقط ادامه بده، تلاشتو ضایع نکن، برو جلو و تا وقتی نتیجه رو نچشیدی و با چشم خودت ندیدی ولش نکن.
اگه یه امتیاز داشتم که میتونستم یه طیف از آدمهارو باهاش حذف کنم، قطع به یقین انتخابم آدمهایی بود که آیفون دارن ولی کار کردن با دوربینشو بلدنیستن و نمیتونن خوب باهاش عکس بگیرن.
پشیمون شدم. اگه یه امتیاز داشتم ترجیح میدادم اون طیف از آدمارو که معتقدن پزشکیان هیچکارهست و تورم و گرونی و بالا رفتن طلا و سکه و.. زیر سر رهبره رو حذف کنم. چطور تو دوره ریاست شهید رئیسی تورم نصف شد، الان پزشکیان هیچکارهست؟ اگه پزشکیان هیچکارهست، پس اون همه مناظره و وعدهی تغییر واسه چی بود؟ تئاتر داشتیم میدیدیم؟
انتقاد سرسختانهای که قبلا از آدمهای بهوونهگیر و دائم الناراحت که فکرمیکردم تلاشی نمیکنن و معمولا دلایل خوب خوب پیدا کنن برای کار نکردن و غر زدن داشتم، با ورود به گردابِ جوونی و فشارهاش کمرنگ شد. چون متوجهشدم گاهی اوقات هرچی بدوویی، فقط داری سرپا میمونی، درواقع همهی انرژیت صرف "سرپا موندن" میشه نه "جلو رفتن"، مثل دوییدن روی تردمیل که انرژیتو میگیره ولی بهجایی نمیرسی.
