خاطره ای از جایگاه و مقام رهبر شهید و آیت الله سید مجتبی خامنه ای نزد آیت الله بهاءالدینی آقای حسن فتحعلیان از همراهان رهبری در سفر ایشان به قم می‌گوید: ساعت 3 یا 4 صبح به منزل آیت الله بهاءالدینی رفتیم. ... قرار بود مقام معظّم رهبری پس از نماز صبح در جمکران، به خانه‌ آقای بهاءالدینی تشریف بیاورند. (ایشان آن روزها تمام نمازهای صبح را در جمکران می‌خواندند.) پسر آقای بهاءالدینی، دست ما را گرفتند و خدمت آقا رسیدیم. ایشان لباس پوشیده و منتظر کسی بودند. دستشان را بوسیدیم و احوال‌پرسی کردیم. بدون درنگ پرسیدند: خوب! آقا سیّد علی ما کجاست؟! گفتم: وقتی از جمکران بیایند، خدمت می‌رسند. فرمودند:«ایشان بزرگوارتر از آن هستند که خدمت من برسند. ایشان لطف می‌کنند.» محافظ آقا از جمکران تماس گرفتند، پرسیدند: حاضری؟ جواب دادم: بله. گفتند: پس ما راه افتادیم. به آقای بهاءالدینی عرض کردم: آقا حرکت کردند. فرمود: نه! حرکت نکردند! ابتدا خیلی به من برخورد. فوراً به بالکن آمدم و به آقای مجتبی حقیقی فرمانده‌مان گفتم: حرکت کردید؟ پاسخ داد: نه! آقا در گودی محراب مسجدند، حرکت خواهیم کرد! سرانجام، مقام معظّم رهبری با همراهان وارد منزل شدند. آقای بهاءالدینی می‌خواستند از پله‌ها پایین بیایند، ولی آقا دویدند و در بالکن به هم رسیدند. مقام معظم رهبری وقتی آمادگی میزبان و تشکیلات حفاظتی ما را دیدند، با عصبانیّت به من نگاه کردند. آقای بهاءالدینی به ایشان فرمودند: به اینان کاری نداشته باشید، من از دیشب منتظر شما بودم و نخوابیدم! مقام معظّم رهبری می‌خواستند دست آقا را ببوسند، ولی آیت‌الله بهاءالدینی نگذاشتند و فرمودند: «درست است شما قدرت دارید و جوانید، امّا خواهشی دارم! اجازه دهید دستتان را ببوسم، تا فردا به مادرتان بگویم که دست ولی‌ام را بوسیدم.» آقای بهاءالدینی، شخصیّتی بزرگوار و والا بود، که آن روز از همه چیز سخن گفت. ما که از قبل، مسایلی را شنیده بودیم، در آن جلسه خیلی چیزها فهمیدیم. خداوند را شکر می‌کنیم که ایشان، ما را اهل خواندند و نا اهل ندانستند! به تک تک ما می‌نگریستند و مطالبی را می‌گفتند: الحمدلله کسانی که با شما هستند، همه خوب‌اند. بال درآورده بودیم. سپس ادامه دادند: دو پسر بزرگ‌تان نیز الحق شبیه خودتان هستند. بچّه‌های کوچکتان را نیز مدّتی قبل دیدم؛ آنان نیز خوبند. سیرت آفتاب،لیلةالقدر، ص۶۱و۶۲. @bssham

🔹شلیک به مذاکره 🔹قرآن و نکته مذاکراتی 🔹طرح مجلس‌ برای‌ کنترل هرمز 🔹بررسی تحلیل کارشناسان خارجی 🔹ترامپ چه می خواهد؟ 🔻مطلب مهم وال استریت ژورنال 🔻دیپلمات ها باید بدانند! 🔻سفر فرمانده سنتکام به اسرائیل 🔻همه‌ شواهد حمله زمینی 🔻بانک اهداف ایران 🇮🇷 شرط پیروزی ما #نشر_حداکثری #استاد_توسل‌پناهی @bssham

. 6️⃣2️⃣ #نه_به_یانکی‌ها تجاوز به کشور کنگو در روان‌شناسی، «سوگیری تأیید» (Confirmation Bias) باعث می‌شود ذهن برای حفظ آرامش خود، تنها توهمِ شیرینِ «آمریکای آبادگر» را ببیند و حقایق ویرانگر را ناخودآگاه فیلتر کند. بیایید این خطای شناختی را با تاریخ کنگو (دهه ۶۰) و نقض صریح «ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر» (حق حیات، آزادی و امنیت شخصی) محک بزنیم. پاتریس لومومبا، نخست‌وزیر منتخب کنگو، برای حفظ یکپارچگی کشورش ابتدا از آمریکا کمک خواست، اما با مخالفت آن‌ها به ناچار به شوروی روی آورد. سازمان سیا به جای آبادگری، با اختصاص ۱۰۰ هزار دلار سیاستمداران و نظامیانی چون موبوتو را با رشوه خرید تا این دولت دموکراتیک را سرنگون کنند. آمریکا با نقض حقوق بین‌الملل، حتی یک ویروس بیولوژیک برای ترور لومومبا فرستاد و در نهایت نقش کلیدی در ردیابی، دستگیری و قتل فجیع او ایفا کرد. سپس واشنگتن با تأمین مالی مزدوران سفیدپوست و استفاده از هواپیماهای ترابری برای اعزام چتربازان، قیام‌های مردمی را به خاک و خون کشید تا دیکتاتوریِ موبوتو تثبیت شود. ارمغانِ این مداخله، تحمیلِ یکی از بی‌رحم‌ترین دیکتاتوری‌های تاریخ

بود

که میلیاردها دلار از ثروت ملی را غارت کرد و مردم کنگو را در سوءتغذیه و فقر مطلق نگه داشت. یک ذهنِ بیدار و شجاع باید بپرسد: آیا خریدن سیاستمداران، ترور نخست‌وزیرِ قانونی و مسلط کردنِ یک حاکمِ غارتگر بر مردم، با هیچ منطقی معنای «توسعه و آبادانی» می‌دهد؟ 🛑🛑🛑 لیست مجموعه #نه_به_یانکی‌ها را در اینجا می‌توانید ببینید... @bssham

🔰 آزادی به سبک آمریکایی 🛑 این بار شوروی کتاب سرکوب امید: دخالت‌های نظامی آمریکا و سازمان سیا از جنگ جهانی دوم به بعد، نوشته ویلیام بلوم این کتاب را ما در قالب #پادکست‌ هایی با هشتک #نه_به_یانکی‌ها خدمت شما مخاطبین گرامی عرضه خواهیم کرد. این شماره پادکست درباره تجاوز به شوروی است. لیست مجموعه #پادکست ها را در اینجا می‌توانید ببینید... #شوروی #آمریکا #آزادی #آبادانی #نه_به_یانکی‌ها @bssham

🇮🇷 تنگه هرمز متعلق به ایران است🇮🇷 چرا برخی کشورها ادعا می کنند عبور و مرور از تنگه حق آنها است؟ تنگه هرمز در جنوب ایران و بین دو کشور ایران و عمان واقع شده که حدود 160کیلومتر طول و97کیلومتر عرض دارد باریکترین نقطه آن 33کیلومتر است. سهم آب سرزمینی ایران 22کیلومتر است که همانند خاک و مرز ایران است. منشا مقررات و حقوق دریاها دو معاهده است که اجازه عبور کشتی ها از تنگه ها را میدهد مشروط به اینکه عبور کشتی ها سریع، بدون توقف، امن و بی ضرر باشد معاهده1958 و کنوانسیون 1982 اولی بر حق عبور بی ضرر تاکید می کند و معنایش این است که کشور ساحلی می تواند حق عبور را تعلیق کند دومی بر حق عبور ترانزیت تاکید می کند و معنایش این است که کشور ساحلی نمی تواند مانع عبور کشتی ها شود. 🇮🇷ایران بر اساس همین معاهدات حق دارد کنترل کامل تنگه را به هر شکلی به دست گیرد چرا که:🇮🇷 1⃣ قوانین بین المللی غالبا در حالت صلح دوام دارند ایران اکنون در حالت جنگ است آن هم با طرفی که بارها قوانین ممنوعیت جنگی مثل(حمله به پل ها) را زیر پا گذاشته چه رسد به قوانین صلح 2⃣ایران هر دو معاهده را امضای اولیه کرده اما به علت قوانین ناعادلانه هنوز مجلس شورای اسلامی آن را تصویب نکرده که به معنی عدم پذیرش آن است. 3⃣ براساس همین قوانین عبور کشتی‌ها از این تنگه برای ایران امن و بی ضرر نیست. آمریکا و متحدانش برای تجهیز پایگاه‌های خود از همین تنگه تسلیحات حمل کرده و آن را برعلیه مردم ایران به‌کار گرفته. 4⃣بخش زیادی از مسیری که کشتی‌ها عبور می‌کنند بر اساس قوانین فوق، جزئی از خاک ایران است و ایران حق حاکمیت بر آن را دارد. @bssham

. 5️⃣ #اپستینی‌ها_در_پناه_پهلوی «شاهنشاه فرمودند: " آمریکایی‌ها فشار می‌آورند که شما باید در سیستم اداری و حتی سیاسی خود تغییراتی بدهید." عرض کردم: " آن‌ها چه حقی دارند؟ " فرمودند: " می‌گویند اگر نکنید، کنگره ما بودجه نظامی شما را تصویب نمی‌کند. "» جلد اول خاطرات امیر اسدالله علم ۷ آبان ۱۳۴۸ 🛑 لیست مجموعه #اپستینی‌ها_در_پناه_پهلوی را در اینجا می‌توانید ببینید... @bssham

. 7️⃣2️⃣ #نه_به_یانکی‌ها تجاوز به کشور برزیل در روان‌شناسی، «خطای اسنادِ مثبت» (Positive Attribution Bias) ذهن را وادار می‌کند تا برای احساس امنیت در جهانی پرآشوب، نیاتِ یک قدرتِ سلطه‌گر را همواره «خیرخواهانه و آبادگر» تفسیر کند و چشم بر ویرانگری‌های او ببندد. بیایید این سدِ دفاعیِ روان را با تاریخ برزیل (۱۹۶۱-۱۹۶۴) و نقض صریح «ماده ۱۹ منشور سازمان کشورهای آمریکایی» (منع مطلق مداخله مستقیم یا غیرمستقیم در امور داخلی و خارجی دولت‌ها) محک بزنیم. ژائو گولارت، رئیس‌جمهور قانونی و محبوب برزیل، کمونیست نبود، بلکه ملی‌گرایی مستقل بود که می‌خواست سود شرکت‌های چندملیتیِ خارجی را به نفع فقرای کشورش محدود کند و تن به تحریم کوبا ندهد. سازمان سیا به جای استقبال از این آبادگریِ بومی، با نقض حقوق بین‌الملل تا ۲۰ میلیون دلار هزینه کرد و از طریق شبکه‌های خود (مانند AIFLD) اعتصابات و آشوب‌های فلج‌کننده‌ای را برای بی‌ثبات کردن جامعه به راه انداخت. در آوریل ۱۹۶۴، با هماهنگی و مدیریتِ مستقیمِ وابسته نظامی آمریکا (سرهنگ ورنون والترز) و اعزام ناوگان جنگی و موشک‌اندازهای آمریکایی به سواحل برزیل، ارتش علیه دولت دموکراتیک کودتا کرد. ارمغان این «توسعه‌بخشی»، تحمیل یکی از خشن‌ترین دیکتاتوری‌های نظامیِ تاریخ آمریکای جنوبی بود که ۲۰ سال به طول انجامید، کنگره را تعطیل کرد و آزادی‌های مدنی را در هم کوبید. فاجعه‌بارتر آنکه، با بودجه و آموزش‌های نهادهای آمریکایی مانند "آژانس توسعه بین‌المللی" (OPS)، یک پلیس مخوفِ صدهزار نفری در برزیل ساخته شد که «جوخه‌های مرگ» را به راه انداخت و شکنجه‌های سیستماتیک را علیه مردم اعمال نمود. یک ذهنِ بیدار و رها از توهم باید بپرسد: آیا اعزام ناوگان جنگی برای نابودی دموکراسی و آموزشِ نهادهای امنیتی برای راه‌اندازی «جوخه‌های مرگ و شکنجه»، با هیچ منطقی در جهان معنای «آبادانی» می‌دهد؟ 🛑🛑🛑 لیست مجموعه #نه_به_یانکی‌ها را در اینجا می‌توانید ببینید... @bssham