خب بالاش که تو عکس مشخصه خودتون بخونید گردن نمیگی_ خوشه ها و ابر خوشه تو لبه های خودشون به همدیگه می‌پیوندن تا زنجیره ای غو آسا از کهکشان ها رو تشکیل بدن‌؛ زنجیره ای که طول اون بر میلیارد ها سال نوری بالغ میشه. این ساختار ها رو بهش میگن رشته های کهکشانی که در بین شون نواحی خالی قرار داره که به تهیگی(نیم ساعت هنگ کردم یه دقیقه این چرا اسمش همچین_😭) یا نواحی پوچ معروفه

پیس پیس، دقت کردید هی میگم سال نوری؟ سال نوری حالا چی هست؟ ابعاد عالم فراتر از تجربیات روزمره ی ماست و زمین ام یه ذره کوچولو و نخودی عه اون وسط و بعدشم خورشید و سیاره هاش یکی از حدود ۲۰۰ میلیارد منظومه ستاره ای موجود تو کهکشان ن که بازم بین عمده شون دریای از فضای تهی فاصله ست *گرفتن نفس، آخ خب طبیعتا اگه بخوایم برای اینا از واحد های خودمون مثل کیلومتر یا مایل استفاده کنیم عدد ش مغزمون رو میسوزونه و به جهان زیرین میریم :((( ستاره‌شناسا برای اینکه بتونن این مقیاس های بزرگ رو قابل درک بیان کنن و ما نریم جهان زیرین از یه مقیاس بزرگ تر استفاده میکنن.

رایج ترین این مقیاس واحد نجومی(AU) عه و هر واحد نجومی معادل فاصله ی متوسط زمین و خورشید تعریف میشه (۱۴۹/۶ میلیون کیلومتر) *خوردن آب(دلقک خودتونین) بعدشم سال نوری هم برای توصیف فواصل میان ستاره ای و میان کهکشانی استفاده میشه یعنی مسافتی که نور که سریع ترین پدیده ای عه که تو عالم ما وجود داره (الکی که نمیگیم با سرعت نو_) در مدت یکسال در خلا طی میکنه و با توجه به اینکه نور با سرعت فوق العاده ی ۱۰۷۹ میلیون کیلومتر بر ساعت سفر میکنه یه سال نوری معادل ۹/۵ تریلیون کیلومتره (واقعا انتظار داشتید پس سال نوری ساخته نشه؟)

(منو با این گرفتن نفس و آب خوردن وسط توضیحاتم درحالی که فقط دارم تایپ میکنم می‌ندازن تیمارستان میگن این یارو روانیه___)

خب با اینکه خیلی گفتم اما بازم میگم بخش عمده ای از عالم به قدری ازمون دوره که تنها چیزی که بهمون میرسه اطلاعاته😧😧😧 به‌هرحال ما این توانایی رو داریم که چندتایی از اجرام نزدیک تر به خود رو با جزئیات بیشتری بررسی کنیم و این کار از سال ۱۹۷۵ *گرفتن صدای اساطیری سپیده دم عصر فضا و با کمک فضا ناوهای سرنشین دار و بدون سرنشین آغاز کردیم.

ماهواره ها چشم اندازی از سیاره مون مقابل چشم مون قرار دادن و فضانوردان به ماه سفر کردن و کاوشگر های فضایی به همه دنیا های اصلی منظومه شمسی و بسیاری از دنیا های کوچک ترش سرک کشیدن. این کاوشگر های خودکار با اینکه به اندازه انسان ها همه فن حریف نیسن اما خیلی با دوامن و میشه اونارو به گونه ای طراحی کرد که بازه وسیعی از وظایف رو انجام بدن✋🏻 (مثل انجام گذر های سریع از کنار اهداف شون که داده های بسیاری رو در طی ش جمع آوری میکنن، تمدید مدت حضور توی مدار یه سیاره و یا کاوش سطحی یه سیاره چه در قلب پایگاهی ثابت و سطح نشین و چه در قالب کاوشگر های سطح نورد) این کاوشگر ها نه تنها ظاهر دنیا های دیگه که ترکیبات شیمایی سطحی اونا ساختار های درونی و تاریخ زمین شناسی اونا رو هم برامون آشکار میکنه🌟