چشمان تو بود؛ که مرا شاعر کرد وگرنه من کجا و شعر سرودن کجا؟ -فاطمه‌صادقی-

یک شاعر و یک شاهد و خنیاگر اشعار بانوی غریبی ز غزلهای شعورم !

راه رفتن هات با من گرم و مشتاقانه نیست اختیار اشکهایم با من دیوانه نیست

شعر میخواندم حواست جای دیگر پرت بود هیچی زخمی تلختر از خنده ی بیگانه نیست

در پی درمان دردم نیستم چون واقفم این چنین زخمی دوایش کنج داروخانه نیست

قول دادم در غزلهایم نگویم کیستی ماه بانو قول من انقدر هم مردانه نیست

درد من امروز طغیان کرد هزیان گفته ام هیچ کس دور وبرم امروز خوشبختانه نیست

ادبیات چیز عمیقی است! ادبیات دل آدم‌ها را قوی می‌کند و به آن‌ها خیلی چیزها یاد می‌دهد. _بلی

همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت؛ آنچه در خواب نشد، چشمِ من و فکرِ تو بود...! تاریکےبکام🌝

دل یک نفس از فکر و خیالِ تو تُهی نیست... 👤 #صائب_تبریزی

صبح امروز کسی گفت به من؛ تو چقدر تنهایی! گفتمش در پاسخ: تو چقدر حساسی... تن من گر تنهاست، دل من با دلهاست، دوستانی دارم🌸🍃 بهتر از برگ درخت که دعایم گویند و دعاشان گویم، یادشان دردل من، قلبشان منزل من...! صافى آب مرا ياد تو انداخت، رفيق! تو دلت سبز، لبت سرخ، چراغت روشن! چرخ روزيت هميشه چرخان! نفست داغ، تنت گرم، دعايت با من!🌸🍃 #سهراب‌سپهری

دستهایی که در هم درآمیختند...