و که جدا نمیشود نقش تو از خیال من

تا چه شود به عاقبت در طلب تو حال من . . .

خبرت هست که از خویش خبری نیست مرا؟

کار مرا به نیم نگاهش تمام کرد بنگر که چه می‌کند نگه،ناتمامِ او♡|

دستهایی که در هم آمیختند...

از‌آینه‌بپرس‌نام‌نجات‌دهنده‌ات‌را.

لبخند بزن؛ گرچه دلت خون است...!

حالی نمانده برای شرح دادن، ماییم و یک اجبار به نام زندگی .

روزها که روزی گریه فراهم است ای روضه خوان،بخوان که دوباره محرم است با عشق‌و‌شور در دل هر کوچه دیده‌ام در دست کودکان محل طبل و پرچم است مانند تیغه‌های علم از سر ادب در محضر تو قامت گردن‌کشان خم است عالم تمام رخت عزا کرده بر تنش ((گویا عزای اشرف اولاد آدم است)) ما گریه می‌کنیم برای تو روز و شب تا اشک ما به زخم تنت مثل مرهم است تا روی نیزه موی تو آشفته شد حسین احوال نوکران تو عمری‌ست درهم است در من کسی به سینه و سر میزند مدام ((باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است)) کاری نکرده‌ایم برای عزای تو در داغ تو اگر که بمیریم هم کم است

ز خلق گوشه گرفتن، سلامت است.

گمان نکن شادم؛ آنچه می بینی رقص ماهی بر سر قلاب است !