حالی نمانده برای شرح دادن، ماییم و یک اجبار به نام زندگی .

روزها که روزی گریه فراهم است ای روضه خوان،بخوان که دوباره محرم است با عشق‌و‌شور در دل هر کوچه دیده‌ام در دست کودکان محل طبل و پرچم است مانند تیغه‌های علم از سر ادب در محضر تو قامت گردن‌کشان خم است عالم تمام رخت عزا کرده بر تنش ((گویا عزای اشرف اولاد آدم است)) ما گریه می‌کنیم برای تو روز و شب تا اشک ما به زخم تنت مثل مرهم است تا روی نیزه موی تو آشفته شد حسین احوال نوکران تو عمری‌ست درهم است در من کسی به سینه و سر میزند مدام ((باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است)) کاری نکرده‌ایم برای عزای تو در داغ تو اگر که بمیریم هم کم است

ز خلق گوشه گرفتن، سلامت است.

گمان نکن شادم؛ آنچه می بینی رقص ماهی بر سر قلاب است !

من [ارگ بم] و خشت ب خشتم متلاشی. تو[نقش جهان ] و هر وجبت ترمه و کاشی. این تاول و تبخال و دهان سوختگی ها. از آه زیاد است نه از خوردن آشتی. از تنگ پریدم ب امید رهایی. ناکام تقلایی و بیهوده تلاشی. یک بار شده بر جگرم زخم نکاری؟ یک بار شده روی لبم بغض نپاشی؟ هربار دلم رفت و نگاهی به تو کردم. بر گونه‌ی سرخابی ات افتاد خراشی. از شوق هم آغوشی و حسرت دیدار. بایست بمیرم. چه باشی و چه نباشی.

و چه داغی داشت خوندن این شعر💔

شعر بخونیم

این روزها که روزی گریه فراهم است ای روضه خوان،بخوان که دوباره محرم است

"مدتی است که درگیر سوالی شده‌ام، تو چه داری که من اینگونه هوایی شده‌ام؟ #شعر

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را او که هرگز نتوان یافت همانندش را

بعد مرگم شعرهایم را بخوان تا بشنوی سرگذشتم تلخ تر از درگذشتم بوده است! +فرامرزعرب‌عامری

بیدارم از خیال تو ای بی وفاترین! هرچند خوابی در دلِ رویای دیگری... تاریکی بکام.....