‌هربار میرم خودم باشم، یادم میره خودم کی بود

دستهایی که در هم درآمیختند...

گیرم که هزاران غزل از هجر نوشتیم جرأت که نداریم به دلدار بگوییم...

اذیت‌م می‌کنی یا جداً دلت تنگ نمی‌شه؟

مصرع ناقص من کاش که کامل می شد شعر در وصف تو از سوی تو نازل می شد شعر در شأن تو شرمنده به همراهم نیست واژه در دست من آنگونه که می خواهم نیست من که حیران تو حیران توام می دانم نه فقط من که در این دایره سرگردانم همه ی عالم و آدم به تو می اندیشد شک ندارم که خدا هم به تو می اندیشد

من پذیرفتم شکستِ خویش را پندهای عقلِ دوراندیش را من پذیرفتم که عشق افسانه‌است این دلِ درد آشنا دیوانه‌است میروم شاید فراموشت کنم👨‍🦯 با فراموشی هم‌آغوشَت کنم میروم از رفتنِ من شاد باش از عذابِ دیدنم آزاد باش(: گرچه تو تنهاتر از من میشوی آرزو دارم شبی عاشق شوی👨‍🦯 آرزو دارم بفهمی درد را تلخیِ برخوردهای سرد را آرزو دارم خدا شادت کند بعد شادی تشنه‌ی نامَم کند آرزو دارم شبی سردت کند بعد آن شب همدم دردت کند تا بفهمی با دلم بد کرده‌ای با وجود احتیاج دستِ مرا رد کرده‌ای ( :

در من ، مَنی از من گریزان است .

نگاه حسرتم ؛ حیران به رویت!

آشفته‌حال‌دانَد‌،آشفتگیِ‌حالم ..

- حالا‌هی‌میگین‌اگه‌حالتون‌خوب‌نیست، افسرده‌این،‌درمونده‌شدین‌وتنهایین‌با یکی‌حرف‌بزنین‌ولی‌به‌قول‌ِشفیعی‌کدکنی: تو کز خاموشی ام فهمی نداری چه خواهی فهم کردن از کلامم ؟!