برای همدیگه اون شخصی باشیم که وقتی دلمون گرفته و حوصله مون سر رفته
بتونیم سر زده بریم خونه اش
اگه دستمون خالیه و رومون نمیشه به کسی بگیم راحت بهش زنگ بزنیم و حقیقت رو بگیم
اگه کار اشتباهی کردیم و نمیدونستیم که برای جبرانش باید چیکار کنیم از اون بهترین راهنمایی رو بگیریم
اگه یه روز دق و دلی همه ی لحظه های تلخی رو که بهمون گذشته رو روی سرش خالی کردیم فرداش با یه معذرت خواهی ساده ما رو ببخشه
اگه آسمون روی سرمون آوار شد و زندگی برامون جهنم بدونیم اون اولین و آخرین پناهمونه
و هزاران اگه دیگه...
خلاصه که همه ما تو زندگیمون حتماً روزای مبادای زیادی داشتیم داریم و خواهیم داشت
پس آدم روزای مبادای همدیگه باشیم.
به نظرم خوشبخت ترین آدما کسایی هستن که وابسته و دلبسته نمیشن و میتونن راحت همه چی رو بذارن کنار .