نقدی بر فیلم سه جلد اثر مهدی اسماعیلی

✅به بهانه اکران آنلاین فیلم سه جلد اثر مهدی اسماعیلی فیلم سه جلد به دلیل پیروی از شیوه غلط فیلمنامه‌نویسی در سالهای اخیر سینمای ایران خصوصا از سال ۸۸ به بعد ضربه می‌خورد. شیوه‌ای که با تمرکز بر معضلات خرد و کلان اجتماعی و فرهنگی،شخصیت اصلی را همچون سوزنی در انبار کاه رها می‌کند و هرچقدر تقلا می‌کند تا راه نجات را بیابد بی‌فایده است. گویا شخصیت را به ارابه تقدیر بسته‌اند.در پایان او می‌ماند و سرمای عالمِ بی‌ترحم. تجاوز،فرزندنامشروع،قصاص،دیه،بیماری، خشونت،کتک‌کاری،زن‌بی‌سرپرست،مسئول بدخلق و...تنها گوشه‌ای از مشکلاتی است که گریبانگیر مینو،شخصیت اصلی داستان است.زنی که در طراحی میزانسن فیلمساز یا در قاب کلوزآپ یا مدیوم کلوز دیده می‌شود. تمهیدی که همچون قراردادی بصری با مخاطب از همان دقایق آغازین به مخاطب تحمیل می‌گردد.حتی در برخی سکانس‌ها فیلمساز از نمایش شخصیت مقابل مینو و واکنش او پرهیز می‌کند تا با تمرکز دوربین روی میمیک مینو موقعیت دراماتیک او را تعمیق کند. شیوه‌ای که در سینمای مدرن و هنری اروپای معاصر به استتیک و زیبایی‌شناسی خاص تبدیل شده است.( در اتخاذ تمهیدات سبکی و روایی حتما باید به ریشه های فرهنگی و اجتماعی هم توجه کرد) این روش را به شکل رادیکال‌تری در فیلم عامه پسند سهیل بیرقی نیز دیده بودیم.با این تفاوت که به فرم اثر کمک شایانی کرده بود. اما در توضیح آنچه در ابتدای نوشتار ذکرش رفت یعنی آن شیوه غلط فیلمنامه‌نویسی باید اینگونه گفت که یکی از مهمترین کارهای فیلمنامه‌نویس مهندسی اطلاعات است. یعنی هم‌زمان با پیشبرد روایت اصلی،اطلاعات مربوط به شخصیت را به روش‌های گوناگون به مخاطب منتقل می‌کند. توضیح این شیوه‌ها در حوصله این مختصر نیست اما آنچه که پاشنه آشیل فیلمنامه‌نویسان سالهای اخیر شده طراحی از پیش تعیین شده و حقنه‌شده اطلاعات درباره شخصیت اصلی است.گویا پیش‌فرض قبلی نویسنده این است که آنقدر باید دایره مشکلات را تنگ کرد که هیچ راه نجاتی وجود نداشته باشد.طبیعی است که در چنین شرایطی با پایانی رها (نه باز) مواجه خواهیم شد. برگردیم به داستان مینوی سه جلد. مینو زنی تنها است که ظاهراً خانواده ندارد یا اگر دارد ساکن شهرستان هستند. عجیب اینکه به مینو تجاوز شده است! عجیب اینکه او فرزند نامشروعی را باردار می‌شود.عجیب‌تر اینکه مینو ناراحتی قلبی دارد و نمی‌تواند سقط جنین کند.عجیب اینکه خیلی اتفاقی او مددکار یک پرورشگاه است. خیلی عجیب آنجا دختری هست که پدرش به دلیل قتل عمد زیرتیغ است.خیلی اتفاقی دختر کس و کاری ندارد.مینو تصمیم می‌گیرد به عقد پدر دختر درآید تا برای فرزند نامشروعش پدری بتراشد.مسئول پرورشگاه مخالفت می‌کند و در ادامه پدر عفو می‌خورد و حالا مینو باید جواب دهد که این فرزند نامشروع را از کجا آورده؟ و عجیب اینکه در جلسه ملاقات شرعی پدر به مینو دست هم نزده است. ما می‌مانیم و یک پایان ول و رها. این همان بلیه فیلمنامه‌نویسی سالهای اخیر است.به جای مهندسی اطلاعات،داستان را در چنبره‌ای از مشکلات می‌اندازیم و همه‌چیز را حقنه می‌کنیم. نتیجه می‌شود فیلم‌هایی که همگی ژست دردمندی اجتماعی دارند.نه می‌توانند زمانه خود را درست نشان دهند و نه راهکار. البته که فیلم لزوما راهکار نمی‌دهد اما حداقل باید زمان خودش را درست روایت کند. این وسط می‌ماند بازی باران کوثری که در برخی صحنه‌ها قابل توجه است و بخش عمده‌ای از کاستی‌های فیلم را جبران می‌کند هرچند بازی‌اش تکراری است و در فیلم‌هایی مانند آستیگمات،سد معبر و جان‌دار و....مشابه‌اش را دیده‌ایم. برای درک و لذت بیشتر سینما با ما همراه باشید: @cheenamaa

اگر به سینمای هنری اروپا علاقه دارید حتما ورمیلیو را تماشا کنید. برای درک و لذت بیشتر از سینما با ما همراه باشید: @cheenamaa

❇️اولین پوستر رسمی کانجورینگ مجموعه فیلمهای کانجورینگ خیلی جدی گرفته شد. به حق هم بود.چون دوباره جذابیت‌های ژانر وحشت را سر زبان‌ها انداخت و نشان داد با خلاقیت بصری و روایی می‌توان مخاطب را ترساند. خاصه اینکه این فیلم مباحث ایمان‌گرایی مسیحی را در مضامین خود گنجانده بود. چند سال پیش در دانشکده الهیات در نشست ایمان‌گرایی مسیحی به یکی از فیلم‌هایی که ارجاع دادم مجموعه فیلمهای کانجورینگ بود. البته نباید خلاقیت‌های بصری و روایی فیلم را نادیده گرفت. یادش بخیر اولین کانجورینگ یا همان احضار را در سینما هویزه اکران عمومی کردیم و مفصل درباره‌اش گفتگو کردیم. امیدوارم این فیلم هم تماشایی باشد و بتوانیم نشست‌های نقد و بررسی را در سینما برگزار کنیم. برای درک و لذت بیشتر از سینما با ما همراه باشید: @cheenamaa

فیلمی که ظاهراً مجوز انتشار نداشته،اکنون به شکل سریال منتشر شده است. موضوعات حساس با محوریت روحانیت همیشه دستاویز خوبی برای فیلم و سریال بوده و هست.به شرط اینکه رنگ و بوی کلیشه نگیرد. سریال درباره طلبه جوانی به نام مسیح است که خواهرش خواننده کاباره و کافه است. اتفاق ناگواری می‌افتد و او باید به عنوان تنها حامی خواهرش وارد میدان شود. سریال در قسمت اول به غایت در خلق اتمسفر و فضا ناتوان است.نه می‌تواند حس و حال حوزه علمیه را خلق کند و نه حتی فضای قبل انقلاب را. متاسفانه همان کلیشه‌های همیشگی دامن‌گیر سریال می‌شود. یک وظیفه تبلیغی و دینی برای شخصیت روحانی تعریف می‌کنند.یک روحانی سنت‌گرا طراحی می‌کنند که فقط وظیفه طلبه را درس و مباحثه و تبلیغ می‌داند.(اینجا پدر زن مسیح چنین است). از طرفی یک شخصیت گمراه و خبیث هم می‌گذارند که سد راه سعادت و خوشبختی طلبه داستان است.اینجا بهرام ابراهیمی همچین نقشی دارد. خب همه چیز از پیش مشخص است. طلبه باید منبر و محراب را رها کند و برود خواهر تنهایش را از چنگال اهریمن داستان وا رهاند.اهریمنی که علاوه بر خواهرش درصدد تصاحب دختر خواهر نیز هست. کارگردان محترم نگاهی بسیار تصنعی و مصنوعی به مناسبات جامعه آن زمان دارد. چرا گمان کرده این داستان تابو دارد یا خیلی خاص است؟ یکی از شخصیت‌های ثابت برخی فیلمفارسی‌ها زن کافه‌ای یا کاباره‌ای بود.زنی بی‌کس و تنها که از سر ناچاری و فقر مجبور بود در کافه و کاباره برقصد و معمولا چک و سفته دست صاحب کافه داشت و از دست او رهایی نداشت. یک داش مشتی کلاه مخملی عاشق او می‌شد و میخواست آب توبه سرش بریزد و درگیری شروع می‌شد. اینجا به جای آن کاراکتر کلاه مخملی عاشق‌پیشه یک طلبه جوان گذاشته‌اند. یک فیلمفارسی تمام عیار با این تفاوت که صحنه رقص و ....حذف شده است. همین! نه روایت سریال جذاب است و نه حتی تمهیدات تکنیکی آن. استفاده افراطی از رنگ‌هایی چون قرمز در قاب‌های کافه،جای غلط دوربین،ناتوانی در قصه‌گویی بصری و تکیه بر دیالوگ‌های نه چندان کاربردی در پیشبرد قصه،طراحی صحنه بسیار نامناسب که هیچ کمکی به شخصیت و موقعیت او نمی‌کند و موارد دیگر که از حوصله خارج است. دختران کوچه غم فیلمی بوده که به هر دلیلی رنگ پرده ندید(و چه بهتر).بعد چند سال در قالب چند قسمت سریالی پخش شد. اول گفتند از تولیدات اوج است اما نامی از آن در سریال نیست. هر چه بوده و هست برایش وقت نگذارید. برای درک و لذت بیشتر از سینما با ما همراه باشید : @cheenamaa

❇️واکنش تند کارگردان فیلم سینمایی «اسفند» به اظهارات بیژن عبدالکریمی: سربازان آمریکایی هیچ وقت در آبادان نبودند/ آبادان مظهر مقاومت است/ به این افراد بی خرد و بی دانش تریبون ندهید بیژن عبدالکریمی در اظهاراتی بی پایه و اساس مدعی شد که آبادان قبل از انقلاب فاحشه خانه سربازان آمریکایی بود. برای درک و لذت بیشتر از سینما با ما همراه باشید: @cheenamaa

🔻 درباره فیلم ورمیلیو یک فیلم ایتالیایی که جایزه بزرگ جشنواره ونیز را برد. نامزد فیلم خارجی در گلدن گلوب هم شد. به جمع پانزده فیلم نهایی اسکار هم پیوست. Vermiglio #معرفی_فیلم #ورمیلیو برای درک و لذت بیشتر سینما با ما همراه باشید: @cheenamaa

📌کانون مهدویت با همکاری کانون فیلم و عکس برگزار میکند: 💠تصویر اخر الزمان 💠 (سفر به دنیای سینمای هالیوود از نگاه مهدوی) 💢به دنیای سینمایی هالیوود خوش آمدید! در این کارگاه، به بررسی عمیق المان‌های آخرالزمانی در فیلم‌های مشهور خواهیم پرداخت.💥 🎙با ارائه استاد مصطفی یوسف زاده ⏰ زمان: سه شنبه ۳۰ اردیبهشت ماه،ساعت ۱۲ تا ۱۵ 🏢 مکان: مجتمع کانون ها،اتاق آروین ▫️هزینه ثبت نام کارگاه : برای عموم ۵۰ هزار تومان ▫️۳۰ هزار تومان مخصوص افراد عضو در دو کانون (همچنین شما میتوانید با ثبت نام پرتالی در کانون ها از این تخفیف بهره مند شوید) ✅جهت ثبت نام و اطلاعات بیشتر به آیدی زیر پیام دهید؛ @Fum_mahdaviat313 #کانون_مهدویت #کانون_فیلم_و_عکس 🆔@fum_mahdaviat 🆔@F_P_club 🆔@kanoonnews

❇️گزارش دکتر حامد سلیمان‌زاده از جشنواره کن ایشان همشهری ما هستند که تحصیلات عالیه سینما دارند و چند سالی است که از مشهد رفتند تهران و الان خارج از کشور زندگی می‌کنند. ایشان چندبار از واژه بدوی در توصیف فیلم جعفر پناهی استفاده می‌کنند. اگر فیلمی کمپوزیسیون و تدوین بدوی دارد در جشنواره کن که معتبرترین جشنواره سینمایی دنیاست چه می‌کند؟ پس می‌توان نتیجه گرفت که جشنواره کن برخلاف آن چه نشان می‌دهد سیاست‌زده است و آنچنان به ابعاد هنری یک اثر توجه نمی‌کند! برای درک و لذت بیشتر از سینما با ما همراه باشید: @cheenamaa

فهرست کامل برگزیدگان هفتاد و هشتمین جشنواره فیلم کن هفتاد و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم کن با نخل طلای جعفر پناهی به پایان رسید و هیات داوران جوایز را به این ترتیب توزیع کردند: ♦️نخل طلا - «یک تصادف ساده» به کارگردانی جعفر پناهی ♦️جایزه بزرگ ـ «ارزش احساسی» به کارگردانی یواخیم تریر ♦️جایزه بهترین کارگردانی ـ کلبر مندوزا فیلیو برای «مامور مخفی» ♦️بهترین بازیگر مرد - واگنر مورا برای «مامور مخفی» ♦️بهترین بازیگر زن - نادیا ملیتی برای «جونیور درنیه» ♦️بهترین فیلمنامه - ژان پیر داردن و لوک داردن برای «مادران جوان» ♦️جایزه هیئت داوران - «صدای افتادن» به کارگردانی ماشا شیلینسکی و «صراط» به کارگردانی الیور لاش ♦️بهترین فیلم اول - «کیک برای رئیس جمهور» به کارگردانی حسن هادی ♦️بهترین فیلم کوتاه - «خوشحالم که الان مُردی» به کارگردانی توفیق برهوم ♦️جایزه ویژه هیئت داوران - «رستاخیز» به کارگردانی بی گان ♦️تقدیر ویژه ـ «سایه پدرم» به کارگردانی آکینولا دیویس منبع: سینما ایده‌آل @cheenamaa

❇️این ویدیو را امشب استوری کردم. از نخل طلای جعفر پناهی خوشحال باشیم یا نه؟ آیا جشنواره‌های امروز مانند کن،برلین و ونیز همانند گذشته ارزش هنری دارند یا به ایدئولوژی‌های سیاسی و ژست‌های اغلب اپوزیسیونی فیلمسازان توجه می‌کنند؟ حرف در این زمینه زیاد است. امیدوارم بتوانیم در یک نشست به ابعاد جشنواره‌های خارجی و شیوه اعطای جوایز بپردازیم. برای درک و لذت بیشتر از سینما با ما همراه باشید: @cheenamaa