حق با فراستی بود به همه‌ی اونایی که گفتی مشتی نابازیگر ماقبل هنرمند و مبتذل و ضد انسان، مشتی آدم بی اصول که شخصیت شان در نیامده، مشتی آدم مقوایی ما قبل آدم که حس ندارن، مشتی آدم پرت و پلای بدردنخور اگزوتیک مدرن، مشتی آدم آشفته‌ی آکنده از دیاثت فرهنگی-هنری، مشتی آدم شنیع و ضدملی ... @cherik_nevesht

من هیچ‌وقت گریه نمی‌کنم چون اگر اشک می‌ریختم، آذربایجان شکست می‌خورد و اگر آذربایجان شکست بخورد، ایران زمین می‌خورد… اما در مشروطه دو بار اون هم تو یه روز اشک ریختم. 🔻حدود ۹ ماه بود که تحت فشار بودیم… بدون غذا. بدون لباس… از قرارگاه اومدم بیرون … چشمم به یک زن افتاد با یه بچه تو بغلش. دیدم که بچه از بغل مادرش اومد پایین و چهار دست و پا رفت به طرف و بوته علف… علف رو از ریشه درآورد و از شدت گرسنگی شروع کرد خاک ریشه‌ها رو خوردن… با خودم گفتم الان مادر اون بچه به من فحش می‌ده و میگه لعنت به ستارخان که ما را به این روز انداخته… اما مادر کودک اومد طرفش و بچه اش رو بغل کرد و گفت: عیبی نداره فرزندم… خاک می‌خوریم اما خاک نمی‌دهیم… اونجا بود که اشکم دراومد. 🔻در دولت‌های ضعیف هم چون قاجار و پهلوی، روس و انگلیس مدام ایران را تصرف کردند ولی این سرداران وطن‌پرست، مسلمان و ملی‌گرایی هم چون ستارخان بودند که روبروی دولت استبداد و استعمار خارجی‌ها ایستادند تا ایران همیشه بماند. این مردم از دیرباز اینگونه مشق عشق کرده‌اند. حاضرند خاک بخورند اما خاک به دشمن ندهند. @cherik_nevesht #چریکـنوشت #پویان

آتش بس یا ادامه جنگ؟ 🔻 افزایش سرمایه اجتماعی از دست رفته از برکات جنگ رمضان 🔸چیزی که به نظر می‌رسد این هست که دشمن بعد از ۳۵ روز جنگیدن، دچار آشفتگی و یاس در رسیدن به تقریباً تمام اهدافش شده است. اهدافی که دلیل بر آغاز چنین جنگی بود. مثل تغییر نظام. 🔹تقریبا مشخص شده که دشمن بر این باور بود که نهایتا در یک هفته به تمامی اهدافش دست پیدا کند که البته ملت ایران با نیروی ایمانی خود برابر تمامی تکنولوژی‌ ابرقدرت پوشالی دنیای مدرن ایستادند. تمدن کهن ایرانی اسلامی بر تمدن وحشی 250 ساله چیره شد. 🔸**قطعا همه باید بپرسیم که آیا این جنگی برابر بود یا نابرابر؟** قطعا ما از زمان دوران دفاع مقدس و جنگ با صدام ملعون پیشرفت زیادی کرده‌ایم اما ناگفته هویداست که این جنگ، جنگ اراده ایمانی با تمام تکنولوژی و‌ معتقدان به ماده بود. تمام تکنولوژی که باعث غرّگی کشوری و مردمانش شده است. همان جمله معروف که خدای ما بزرگ‌تر است... 🔹آمریکا دربرابر اراده و ایمان ملت ایران کم آورده و اکنون با حقارت تمام دست به حمله به زیرساخت‌هایی هم چون فولاد اصفهان می‌زند که هزاران کارگر از آن برای زن و بچه‌شان نان تهیه می‌کردند. و یا تخریب پل بزرگ کرج که به دست مهندس‌های ایرانی بنا شده بود، مثل سایر پل‌ها و سازه‌هایی دیگر، دشمن چشم دیدن ایران قوی را ندارد. 🔻سوال بعدی این است: ما باید چه کنیم؟جنگ را ادامه دهیم یا آتش بس را بپذیریم؟ حقیر بر این باورم که جنگ رمضان، بخش قابل توجهی از سرمایه اجتماعی و سرمایه سیاسی از دست رفته ما را دوباره احیا کرده. اعتماد، مولفه اصلی سرمایه اجتماعی است، اعتماد از دست رفته به کارگزاران برگشته و این یکی از بزرگترین دستاوردها و برکات جنگ رمضان بوده است. از پایه‌های هر نظام مردم‌سالار اعتماد است که موجب افزایش رشد و بلوغ در همه ابعاد حکمرانی مردم می‌شود. 🔹مهم ترین دغدغه و ترس ملت این است که آتش بس، موقتی است و مانند جنگ 12 روز سایه جنگ را از کشور نمی‌زداید، بلکه دشمن را برای حمله گسترده‌تر جسورتر و آماده‌تر می‌کند. 🔻اما من قصدم تحلیل این موضوع نیست که از عهده حقیر هم خارج است. اما نکته اینجاست که اکنون اعتماد به مسولین نظامی و عهده‌داران جنگ و عقلای حاکمیت در بین آحاد ملت، لااقل همان‌هایی که هر شب در خیابان هستند افزایش پیدا کرده. هرچند طبیعی است هر تصمیمی عده‌ای مخالف خواهد داشت اما اگر فردا روزی عقلای حاکمیت و بالاترین شخص مملکت یعنی رهبری جوان، تصمیم آتش بس را نسبت به ادامه جنگ راهبردی‌تر و راهگشای آینده نظام بداند، اکثریت مردم این تصیم را درست خواهند دانست. چراکه به عقلای حاکمیت اعتماد دارند و می‌دانند که آن‌ها هم به بر این باورند که هر نوع آتش بسی که سایه جنگ را برطرف نکند و نقطه قوتی برای آینده نباشد را نخواهند پذیرفت و تنها درصورتی آتش بس و یا هر گزینه محتمل دیگر را انتخاب می‌کنند که وضعیت ما در بهترین حالت ممکن باشد و دست برتر را داشته باشیم 🖋پویان حسن‌نیا @cherik_nevesht #چریکـنوشت

*«واقعیت این جنگ اینه: قرار نیست کسی به این زودی “برنده” بشه…»* بحث ایران امروز، فقط بین «مذاکره» و «مقاومت» نیست. این دوتا بیشتر شبیه دو سر یک طیف هستن، نه تنها گزینه‌های ممکن. مسأله واقعی، اینه که ایران در چه مسیری می‌خواد قدرتش رو بسازه سریع و پرهزینه، یا آهسته و ماندگار. 🔸مدلی که با اسم محمدجواد ظریف و حسن روحانی شناخته می‌شد، روی کاهش تنش و توافق با غرب حساب می‌کرد؛ چیزی شبیه برجام. نتیجه‌اش می‌تونست یک نفس اقتصادی و آرامش نسبی باشه، اما مشکل اینجاست که این آرامش پایدار نیست. بی‌اعتمادی شکل گرفته، و هر توافقی می‌تونه دوباره فروبپاشه. 🔸در طرف مقابل، مسیر «مقاومت» قرار داره؛ یعنی افزایش قدرت نظامی، حفظ نفوذ منطقه‌ای و بازی در چند جبهه همزمان. این مسیر قدرت بازدارندگی می‌سازه، اما هزینه‌اش فرسایش اقتصادی و فشار طولانی‌مدته. 🔵اما واقعیت مهم‌تر اینه: ایران عملاً هیچ‌وقت فقط یکی از این دو مسیر رو انتخاب نکرده. همیشه ترکیبی از هر دو بوده *در میدان: مقاومت، در سیاست: درِ مذاکره نیمه‌باز.* ❓سوال اصلی اما اینه: «پیروزی» اصلاً یعنی چی؟ اگر پیروزی یعنی بقا، جلوگیری از جنگ مستقیم بزرگ و حفظ نفوذ منطقه‌ای، جمهوری اسلامی تا حدی به این هدف رسیده. اما اگر منظور، تبدیل شدن به یک قدرت درجه یک جهانیه، اون داستان کاملاً فرق می‌کنه. پس مهمه که سوال خوب بپرسیم و کمی واقع گراتر عمل کنیم. تعریف ما از پیروزی یعنی چه؟ به قول پدرم: «تا الان هیچ کشوری جرات نکرده حتی سمت آمریکا تف بندازه. ولی ما همه پایگاهاش تو منطقه رو زدیم. همین الانم چنگ تموم بشه ما پیروزیم.» خب این هم یک تعریف از پیروزیه. بنابراین باید دید دنبال چه چیزهایی هستیم. ⭕ابرقدرت شدن با موشک و درگیری به‌تنهایی ممکن نیست. کشورهایی مثل چین اول اقتصاد ساختن، بعد قدرت جهانی شدن. بدون اقتصاد قوی، تکنولوژی پیشرفته و ثبات داخلی، هیچ کشوری به ابرقدرت تبدیل نشده. اما ایران یک سری «کارت‌های استراتژیک» مهم هم داره. مثلاً تنگه هرمز؛ جایی که بخش بزرگی از نفت جهان ازش عبور می‌کنه. فکر کنم 20 درصد نفت کل جهان از اینجا عبور میکنه. یا باب‌المندب که یکی از شاه‌راه‌های تجارت جهانیه. این‌ها ابزار فشار بسیار قوی هستن—اما یک نکته مهم دارن: برای بازدارندگی عالی‌ان، نه برای پیروزی نهایی. استفاده ازشون می‌تونه هزینه‌ای ایجاد کنه که کل منطقه رو وارد بحران بزرگ‌تری کنه. ❓حالا برسیم به سوالی که خیلی‌ها می‌پرسن: «این وضعیت کی تموم میشه؟» *پاسخ کوتاه: فعلاً تموم نمی‌شه.* چون این یک جنگ کلاسیک نیست که با یک قرارداد صلح تمام بشه. بیشتر شبیه یک وضعیت دائمی تنشه نه جنگ کامل، نه صلح واقعی. 🔸واقعیت شاید اینه: همه دارن تلاش می‌کنن جنگ بزرگ شروع نشه… اما همزمان دارن طوری بازی می‌کنن که این تنش هیچ‌وقت هم کامل تموم نشه. این یعنی یک آینده فرسایشی، طولانی و پر از لحظه‌های خطرناک جایی که نه یک تصمیم بزرگ، بلکه یک اشتباه کوچک می‌تونه همه‌چیز رو تغییر بده. حرف آخرم این هست: «قرار است به چه دستاوردهایی دست پیدا کنیم و رابطه جدیدمان با دنیا را چگونه شکل دهیم؟» ✍️ پویان حسن‌نیا @cherik_nevesht

🔻هیچ نهضتی، هیچ حرکت استقلال طلبانه و ضد‌استعماری، نجات بخش و الهی بعد از عاشورا شکست نخورده و نمی‌خورد مگر با ریزش از داخل و فریب و خیانت داخلی. نگاه کنید به تاریخ. وعده خدا همیشه حق است. پیروزی همیشه با وعده کتاب خدا از آن مسلمانانی است که به خط خط قرآن معتقدند که هیچ وقت دشمن بر مسلمانان چیره نخواهند شد. در طول تاریخ، از قیام مختار تا حرکت‌های عدالت‌خواهانه مشروطه و جنبش جنگل میرزا کوچک و ایستادگی جنوب توسط رئیسعلی و همه و همه از درون بوده بر این باورم که جنگ بزرگ هنوز شروع نشده. جنگ منطقه‌ای که رهبر شهید فرمود هنوز به معنی واقعی کلمه شکل نگرفته. ما در مرحله بازدارندگی مانده‌ایم. در جنگ بزرگ حوادث سخت‌‌تر است و ایمان راسخ‌تر را می‌طلبد. پس باید واقع‌بینی را جایگزینی شعارزدگی کرد. جنگ تمدنی، مقاومت و ایستادگی میدان به پشتوانگی مردم را می‌طلب. 🔻صدا و سیمای جمهوری اسلامیِ جبلی ـ جلیلی را بهترین دوره مدیریتی این ارگان در تاریخ انقلاب می‌دانم. اما نمی‌شود از این نکته غفلت کرد که در جنگ تمدنی بار اصلی روایت بر دوش صدا و سیما است. اگر رسانه شعار زده و محفلی عمل کند آنگاه واقعیت‌ها پوشیده خواهد شد و ما دچار یاس‌زدگی خواهیم شد. برای مقاومت سخت در جنگ سخت، باید پشتوانه مردمی را هم با واقعیت‌های و پیشامدهای جنگ آماده کرد. انسان رسانه‌ها وظیفه سنگینی به عهده دارند کاش اهمیت کارشان را بدانند و مردم مقاوم آریایی مسلمانِ ایران عزتمند را به صعود به سمت قله با فکت‌های واقع‌گرایانه امید دهند. کفتارهای بی‌صفت داخلی در کمین نشسته‌اند. 🖋 پویان حسن‌نیا @cherik_nevesht

می‌گویند رضاخان که عشایر و ایلات را قلع و قمع کرد و دستور خلع سلاحشان را صادر کرد، برخی زنان غیور عشایر لر و قشقایی، اسلحه‌ها را بدون و ترس و واهمهه پارچه پیچ زیر گلیم پنهان میکردند. به نظرم یک دلیل بیشتر نداشت. اگر ازشان می‌پرسیدی چرا؟ جواب این بود: «برای اینکه اسلحه باید بماند تا یادمان نرود که هستیم» قربان آن مادری که موقع بدرقه پسرش، دست روی شانه‌اش می‌گذارد و می‌گوید: «هیچ‌وقت پشت به خاکت نکن.» 🖋پویان حسن‌نیا @cherik_nevesht

همیشه در تاریخ نام فرماندهان ماندگار شده. شاید هیچکس روایت نکرده، آن قایق‌هایی که بدون صدا، شبانه، بدون چراغ، پارو می‌زدند اگر نبودند هیچ وقت هرمز از پرتغالی‌های بیگانه خالی نمی‌شد. مردم محلی هرمز حامل یک تصمیم مهم بودند: «نباید بیگانه در خاک ما باشد.» در جنگ‌های میهن‌پرستانه ایران، پشتوانه مردمی، حمایت‌های محلی به چشم می‌خورد. نمود بارز این روایت‌ها پشتیبانی از دفاع مقدس هشت ساله است. جایی که تحول عظیم فکری و روحی و انسی در مردم شکل گرفته. دفاع از خاک با تمام دارایی و تمامی ظرفیت. ولو اهدای یک سبد تخم مرغ به جبهه. اکنون در جنگ تمدنی، زنده شاهد تکرار تاریخ هستیم. اکنون خود تاریخ را می‌نویسیم. برای بعدها که همین جملات وطن‌پرستانه را برای ماها بگویند و دهان باز بدارند از این عظمت روحی و الهی مردم ایران. 🖋 پویان حسن‌نیا @cherik_nevesht

*آتش بس موقت آری یا خیر؟* 🔻در شرایط کنونی، طرح آتش‌بس موقت میان ایران و ایالات متحده را نمی‌توان صرفاً در چارچوب یک اقدام تنش‌زدایانه تفسیر کرد؛ بلکه این پیشنهاد، از منظر تحلیل راهبردی، *بیشتر به «مدیریت زمان به نفع بازیگر تحت فشار»* شباهت دارد. همزمانی این ایده با ادبیات تهدیدآمیز چهره‌هایی مانند ترامپ حرام‌زاده درباره «جهنمی کردن ایران» در صورت عدم بازگشایی تنگه هرمز، نشان می‌دهد که این ابتکار، بخشی از یک الگوی فشار ترکیبی است؛ نه یک مسیر واقعی برای حل‌وفصل بحران. 🔹ایران در وضعیت فعلی، از منظر «قدرت چانه‌زنی نامتقارن» و برخورداری از اهرم‌های ژئوپلیتیکی، در موقعیتی قرار دارد که می‌تواند هزینه‌های معناداری بر طرف مقابل تحمیل کند. در چنین شرایطی، آتش‌بس موقت را می‌توان نوعی «وقفه عملیاتی» تلقی کرد که به ایالات متحده و متحدانش امکان بازسازی ظرفیت‌ها، ترمیم نارسایی‌های تاکتیکی و بازطراحی سناریوهای فشار را می‌دهد. ‼️اما باید توجه داشت که رد آتش‌بس نیز بدون هزینه نیست. افزایش فشارهای دیپلماتیک، تشدید جنگ روانی و حتی ریسک گسترش درگیری، از جمله پیامدهای بالقوه عدم پذیرش چنین پیشنهادی است. *اما مسئله کلیدی اینجاست که آیا هزینه‌های پذیرش، در میان‌مدت و بلندمدت، بیشتر از هزینه‌های رد آن نیست؟* ✅در سطح آسیب‌شناسی، پذیرش این آتش‌بس چند پیامد قابل توجه دارد: 1⃣نخست، تضعیف «مومنتوم راهبردی»؛ یعنی همان شتابی که در روند تقابل به‌نفع یک بازیگر شکل می‌گیرد. توقف در این نقطه، عملاً به معنای واگذاری ابتکار عمل است. 2⃣دوم، ایجاد شکاف‌های ادراکی در داخل که می‌تواند انسجام تصمیم‌گیری را کاهش دهد. آتش بس باعث ایجاد دوقطبی در داخل می‌شود. *این دقیقا همان چیزی است که نزدیک به چهل روز در جنگ نتوانستند بدست بیاورند* 3⃣سوم، تقلیل اهرم‌های بازدارنده به‌ویژه وقتی موضوعی مانند تنگه هرمز، از یک ابزار فشار راهبردی، به یک متغیر قابل مذاکره تبدیل شود.دراقع تهدید عادی سازی می‌شود. وقتی تهدید تبدیل به مذاکره شد عملا از اهرم فشار قوی تبدیل به کارت قابل چانه زنی می‌شود 💉سابقه رفتاری ایالات متحده و رژیم صهیونیستی نیز تردیدها را تقویت می‌کند. در جریان جنگ غزه در سال 2014 ، موارد متعددی از نقض آتش‌بس‌های اعلام‌شده ثبت شد. همچنین خروج یکجانبه آمریکا از برجام نشان داد که حتی توافقات رسمی نیز در برابر تغییر محاسبات سیاسی، تضمین پایداری ندارند. این موارد، اگرچه از نظر حقوقی یکسان نیستند، اما در یک سطح کلان، بیانگر الگوی «بی‌ثباتی در تعهدات» هستند. 🧲در صورت پذیرش آتش‌بس، احتمال شکل‌گیری پدیده «تشدید مطالبات پسینی» وجود دارد؛ به این معنا که پس از پایان دوره، طرف مقابل با بهره‌گیری از فرصت بازسازی، خواسته‌های گسترده‌تری را مطرح می‌کند. نمونه‌های مشابه در مذاکرات بین‌المللی نشان می‌دهد که وقفه‌های کوتاه، اغلب به بازتعریف دستورکار به زیان طرفی منجر می‌شود که در موقعیت برتر اولیه قرار داشته است. 🖋 پویان حسن‌نیا @cherik_nevesht

*واقع‌گرایی به جای تحلیل رسانه‌ای* بعضا در تحلیل‌ها می‌خوانم باید آنقدر مقاومت کنیم که دشمن را به زانو درآویم. خیر معنی مقاومت این نیست. *معتقدم ایده «به زانو درآوردن دشمن» معمولاً بیشتر از اینکه یک برنامه عملیاتی دقیق باشه، یک تعبیر رسانه‌ایه.* ✅در دنیای واقعیِ روابط بین‌الملل، حتی بازیگرانی که دست بالا دارن هم معمولاً دنبال «مدیریت هزینه‌ها و گرفتن امتیاز» هستن، نه شکست کامل طرف مقابل. 🔻بنابراین اگر بخوایم واقع‌بینانه نگاه کنیم، مسیر مؤثرتر برای ایران—در صورت نپذیرفتن آتش‌بس—ترکیبی از چند لایه اقدامه، نه صرفاً تقابل مستقیم. 1⃣اول، حفظ و مدیریت «ابتکار عمل راهبردی» مهمه. یعنی ایران باید طوری رفتار کنه که طرف مقابل همیشه در وضعیت واکنشی بمونه، نه اینکه خودش وارد بازی طراحی‌شده توسط دیگران بشه. این کار بیشتر با تنظیم دقیق سطح تنش، زمان‌بندی اقدامات و پرهیز از تصمیم‌های هیجانی انجام میشه. 2⃣دوم، تقویت «بازدارندگی چندلایه». بازدارندگی فقط نظامی نیست؛ شامل ابعاد اقتصادی، انرژی، امنیت دریایی و حتی رسانه‌ای هم میشه. مثلاً نقش تنگه هرمز و باب‌المندب به‌عنوان یک گلوگاه انرژی جهانی، بیشتر از اینکه ابزار اقدام مستقیم باشه، یک اهرم بازدارنده و چانه‌زنیه که باید هوشمندانه حفظ بشه، نه لزوماً مصرف. 3⃣سوم، بازی در زمین دیپلماسی هوشمند. حتی در اوج تنش، کانال‌های دیپلماتیک هیچ‌وقت کاملاً بسته نمی‌شن. ایران می‌تونه با استفاده از بازیگران واسط، نهادهای بین‌المللی و شکاف‌های بین آمریکا و متحدانش، هزینه اجماع‌سازی علیه خودش رو بالا ببره. ⛔️ *مهم: اختلاف بین قدرت‌ها می‌تونه به یک فرصت تبدیل بشه.* 4⃣چهارم، مدیریت ادراک و جنگ روایت‌ها. در دنیای امروز، «تصویر» تقریباً به اندازه «واقعیت» مهمه. اگر ایران بتونه خودش رو به‌عنوان بازیگر منطقی و طرف مقابل رو به‌عنوان عامل بی‌ثباتی معرفی کنه، در بلندمدت دست بالاتری در افکار عمومی و حتی در فضای سیاسی بین‌المللی پیدا می‌کنه. *پس باید در زدن اعراب منطقه با سیاست عمل کرد نه هردنبیلی* 5⃣پنجم، تاب‌آوری داخلی. هیچ راهبرد خارجی بدون پشتوانه داخلی پایدار نیست. به نظرم این مهم‌ترین و مهم‌ترین اقدام استو قبلا هم نوشتم جنگ بزرگ مقاومت و استقامت بزرگ می‌خواهد. کنترل اثرات اقتصادی، حفظ انسجام اجتماعی و کاهش شکاف‌های داخلی. ♿️در نهایت، اگر آتش‌بس پذیرفته نشه، هدف واقع‌بینانه این نیست که یک طرف «سقوط» کنه، بلکه اینه که موازنه به شکلی تغییر کنه که *طرف مقابل به این جمع‌بندی برسه که ادامه فشار، هزینه‌اش از فایده‌اش بیشتره.* و اینکه من به فرماندهان جنگ اعتماد دارم 🖋 پویان حسن‌نیا @cherik_nevesht

امشب فهمیدم، مردمی که قریب چهل شب در خیابان‌ها بودند هم خودشان را فروخته اند. خودشان را به خدا فروخته اند و قطعا خدا خریدار است. تمام هزینه‌ای که مردم در این راه می‌دهند را خدا خریدار است. این مردم مرد روزهای سخت‌تر هم هستند.

میخوام یه حرف دلی بزنم. البته خیلی وقته پیام‌های تند نگذاشتم. 🔻 نزدیک به یک اربعین گذشت. دلم برای اونهایی می‌سوزه که این چهل روز تو تجمعات شرکت نکردن، تو خیابون در کاروان‌های خودوریی نیومدن، پرچم ایران رو تکون ندادن و حاضر نشدن شعار علیه این تجاوز بدن و حمله‌های بی‌شرمانه به مدرسه و کشتن بچه ها و دخترها و دانشگاه و پل و زیرساخت‌ها رو‌ محکوم کنن. واقعا میگم دلم براشون میسوزه. چون مثل همیشه تاریخ رقم خواهد خورد. و‌ روسیاهی و پشت کردن به خاک و وطن به اسم ضدیت با جمهوری اسلامی و لکه ننگ بر پیشانی‌اشن خواهد ماند. نمی‌دانم جواب بچه‌هایشان وقتی دارند تاریخ را ورق می‌زنند و‌ از این روزها می‌پرسند را چه خواهند داد. من فقط یک چیز را میدانم، *اگر نایستیم دیگر ایرانی نخواهد ماند* دیگر خانواده‌ی بزرگ ایرانی وجود ندارد. و باید این را هم بگویم که اعتقادم است:*در کربُ‌بَلا بی‌طرفان، بی‌شرفانند* @cherik_nevesht

ما مانند صخره‌های هرمز، هزاران سال از موج‌ها سیلی خوردیم ولی هیچ وقت خم نشدیم و نشکستیم. آن احمق فکر می‌کند با گره زدن دریا می‌تواند ما را در قفس گرفتار کند. اما قمارباز نمی‌داند که خورشید در هیچ قفسی جا نمی‌گیرد و عاقبت، گره کورِ دریا خودش را می‌بلعد. پیر ما گفته بود. به مانند تمام انبیاء تاریخ. عاقبت فرعون مشخص است. و به قول پیر جماران: ما فقط از خدا می‌ترسیم. 🖋پویان حسن‌نیا @cherik_nevesht