اگه برگردم شیراز، اولین جایی که دوست دارم دوباره ببیینم مسجد نصیرالملکه.
احساس میکنم وقتی کاشی کاری های پر از گل صورتی رو با انعکاس نور از شیشه های رنگی میبینم روحم میتونه از خوشحالی پرواز کنه.
وقتایی که یکی ازم فیلم وسریال میخواد و من با وسواس ودقت بالا این کارو بر اساس علایقش انجام میدم حس میکنم دارم مواد بهش معرفی میکنم و اخرش میگم برو خوش بگذره 😂
تاحالا شده یه سریالی ببینید ولی وسطاش بگید : خدایا این واقعا ارزش دیدن نداره
ولی دلتون بخواد تا آخرش ببینید ؟
من چرا باید به یه سریالی که ۱۱ تا فصل داره همچین حسی پیدا کنم