نمیدونم راستش اینجا چجوری راجبش بنویسم

امروز ساعت ۶ و نیم بیدار شدم و ۷ و نیم دیگه کنار اتوبوسا بودم. ۲ تا اتوبوس از بچه های کلاس چهارمی تا هفتمی سوار کردیم و بردیم. کجا ؟‌ باغ بانوان ناژوان. برای چی،؟ مدرسان شری- برای جشن عید غدیر! برای این برنامه از خیلیی وقت پیش کلی زحمت کشیده شده بود تا خودِ امروز که رفتیم اونجا. قرار بود بچه ها گروه بشن و با بازی و امتیازایی که بدست میارن مواد سالاد ماکارانی بهشون بدیم تا برای ظهر ناهارشون رو با توجه به امتیازا داشته باشن. مثلا بعضی گروها امتیازشون کم بود و ذرت یا نخود فرنگی بهشون نمیرسید. ایده ی جالبی بود درکل خوش گذشت. بچه های گروهم خیلی ناز بودن صدام میکردن خانوم،خانوم، میشه بریم آب بازی؟ *اگه از خودی نمیخوردم و مطهره از پشت بهم خنجر نمیزد کسی نتونسته بود زیاد خیسم کنه. وارد جزییات آب بازی نمیشیم چون میترسم مسئول ایتا به اداره آب و فاضلاب زنگ بزنه و گزارشمونو بده. تا همینجا کافیست * جزئیات بیشتر در دفترچه خاطراتم. #خاوطره

یه نکته ی دیگه، اینقدر انواع و اقسام همه عینکای بچه هارو رو امتحان کردم که الان هم چشمم هم سرم درد میکنه.

پنجشنبه/۷خرداد/۱۴۰۵

طرف هنوزم میترسه بگه... میترسه بگه طرفِ ایرانه، میترسه بگه از شهید شدن ۱۶۸ تا بچه ی بیگناه ناراحت شده‌. میترسه بگه از بمبارون شدن کشورش ناراحته. چرا؟ چون شاید اون چندتا دوستشو از دست بده، شاید فالوراش کم بشن همونایی که منتطر کمک عمو ترامپ بودن و خوشحال شدن از هر بمبی که خورد به خونه ی هموطناشون به جون عزیزای مردم. چی بگه ادم؟ امیدوارم ارزششو داشته باشه برات.

"90 شب"

دوست دارم شب صدم یه اتفاق جالب بیوفته.

به مناسبت رند شدن عدد این شبا و رند شدن ساعت و اینکه امروز شنبس حس میکنم باید شروع کنم هم درس بخونم هم برم باشگاه.