آرزو داشتم زمان فقط جلو بره، اما هیچوقت نفهمیدم آدم گاهی بیشتر از اینکه به آدمها وابسته باشه، به گذشته وابسته میشه.
به روزهایی که دیگه تکرار نمیشن، به حسهایی که فقط توی خاطره زندهان، به نسخهای از خودش که دیگه وجود نداره.
سختترین وابستگی، دل کندن از چیزی نیست که از دست رفته؛ دل کندن از امیدیه که هنوز تهِ دلت زمزمه میکنه: «شاید یه روز، همهچی مثل قبل بشه.»
اما حقیقت اینه که زندگی، منتظر کسی که توی گذشته جا مونده، نمیمونه. گاهی رهایی، از همون لحظهای شروع میشه که میپذیری بعضی فصلها فقط برای خاطره شدن نوشته شدهان، نه برای تکرار.
café
࿔ ˚・ Challenge | tag | limit . این پیام رو فوروارد کنید تا طبق وایبی که از چنلتون میگیرم حدس بزنم م
پنج نفر دیگه شرکت کنن کافیه.