دروغگوها به همه دروغ میگویند به مشتری، به کارفرما، به استاد. آنها معتقدند برای پیشبرد کارها دروغ گفتن عیبی ندارد و دروغ گویی موقت خواهد بود. مثلاً، تا وقتی دروغ خواهند گفت که بتوانند از دانشگاه فارغ التحصیل شوند. بعد دیگر دروغ نخواهند گفت. شاید تا زمانی که شغلی به دست بیاورند مجبور شوند به دروغگویی ادامه دهند. شاید بهتر باشد تا ارتقای مقام بعدی در شغلشان دروغ بگویند و بعد آن را متوقف کنند، نه بهتر است دروغگویی را بعد از رسیدن به بالاترین مقام در شغل خود ترک کنند! آنها صداقت داشتن (authenticity) با خود و با دیگران را دائم به تعویق می اندازند!

اما آیا این کار میتواند ناسالم باشد؟ هر چه باشد توانایی به تعویق انداختن ارضای نیازها حتی ارضای نیاز به صداقت داشتن با خودمان بخشی ضروری از موفق شدن در جامعه است. توانایی نقش بازی کردن باعث میشود چه در کوچه و بازار و چه در محیط های دانشگاهی و آکادمیک و چه در بازار خدمات سلامت روان، بتوانیم موفق باشیم. اگزیستانسیالیست‌ها در پاسخ به سئوال بالا میگویند ماسک زدن به چهره و دروغگویی جزء ذات بشر است، اما از ما میخواهند در دروغگویی و تخریب کردن خودمان آنقدر پیش نرویم که دیگر از بابت آن دچار شرم و عذاب وجدان نشویم! در این صورت دروغگویی مرضی خواهد شد. - منبع -

warning! با توجه به اینکه خیلی چیزا برای من جالبه ممکنه روزی صد تا پیام اینجا بیاد !

می‌شنوم (: https://harfeto.timefriend.net/17213015824402

نقدهاتون رو هم

- متن - بین ۱ تا ۲ سالگی کودکان توجه خود را به جزئیات کم اهمیت معطوف می کنند. مثلاً به حشرات کوچکی توجه میکنند که برای ما بی اهمیت اند. یا اگر به آنها تصویری نشان دهیم به جای تمرکز بر موضوعی که مورد توجه ماست به اشیای ریزی که در زمینه تصویر قرار دارند دقیق میشوند. توجه به جزئیات نشان دهنده تغییری در رشد روانی کودک است. آنان تا قبل از این معمولاً به اشیای رنگارنگ و نورها و رنگهای درخشان توجه میکردند ولی اکنون سعی میکنند تجربه های خود را تا حد امکان کامل کنند. (مونتسوری، ۱۹۳۶ ب، ص ۶۹) ‌

‌ در ۶ یا ۷ سالگی نیازهای رشدی کودک تغییر عمده ای می یابد. قبل از این زمان عمیق ترین نیاز کودک گسترش قابلیت های شخصی اش نظیر راه رفتن زبان و حواس است. اما اکنون کودک هوشمندتر شده است و توجهش به فضای بیرونی جلب میشود و میخواهد همه چیز را در مورد جهان از جمله جهان اجتماعی و درست و نادرست آن بداند. کودک میخواهد بفهمد چرا جهان چنین است و درباره محیط خود اطلاعات کسب کند. در این راستا کودک کاملاً جاه طلب است. او به اطلاعات و مهارتهای مجزا به طرزی که در کتابهای غیر درسی و درسی نوشته می شود علاقه ای ندارد او میخواهد جهان را به طریقی کامل و یکپارچه درک کند و تصویری بزرگ از آن به دست آورد. (لیلارد، 1996، فصل 4؛ مونتسوری، 1948 الف، صص 4، 15) - منبع -

- نقد - اینا نظرات ماریا مونتسوری درباره دوره‌های حساس رشده. شاید بشه به ترجیح حس و شهود اینجوری نگاه کرد. پیاژه هم احتمالا برای مرحله حسی حرکتی تا دو سالگی، و مرحله عملیات انتزاعی در نوجوانی از مونتسوری الهام گرفته. شاید بشه گفت اینکه یه آدم حسی بشه یا شهودی به تحریکات محیطی در این دو دوره حساس رشد بستگی داره. ‌

- منبع -

- نقد - دین سازمان یافته به طرز فجیعی مورد سوء برداشت و سوء استفاده قرار گرفته است. ‌‌

نمای کوچکی از سوء برداشت‌ها و سوء استفاده‌ها

- متن - نیاز خودتان به پیش بینی کردن و کنترل داشتن را کنار بگذارید. منظورمان این نیست که در رابطه با سلامت خودتان و اعضای خانواده تان امور مالی و رفاه و سعادت خودتان محتاط نباشید و دور اندیشی نکنید. منظورمان این است که اجازه ندهید نگرانی راجع به آینده مانع از این شود که از زندگی خود در زمان حال لذت ببرید. بدانید که زندگی قابل پیش بینی و کنترل نیست پس قدر امروز خود را بدانید. - منبع -