I'm feeling deeply hurt like somebody stabbed me in the heart How can they be so harsh to me. I mean I'm happy why do you want to take it away? I wanna cry like I just don't get it like you're happy you have no right to be so be damn sad do your own business be the ***ing busy, lonely person ever I don't get it how is that even possible aren't I dear to them?

it was just so much to process and I'm totaly unable to understand what I heard totaly shocked totaly confused I don't know if its about trust about jealousy about what really about what what? whatttttt?

I've never been this much confused

maybe I just didn't see it coming didn't axpect that but whatttttt?

can I say what for the eternity?!

میدونید امشب میتونست زندگیمو برا همیشه تغییر بده😔😂 انقد بار هیجانی داشت. شایدم واقعا تغییر بده در بلند مدت.

والد بودن یه چیز منحصر به فردیه. شما قدرت انرژی هسته ای رو دارید. میتونید ازش خوب استفاده کنید یا بد. میتونید بسازید یا نابود کنید. و وقتی که نابود میکنید، باید به این فک کنید که تا سالها و نسل ها پیامدهای کار شما باقی میمونه. و البته همچنین وقتی می‌سازید. از فرزنداتون انتظار دارید نابود نشن، انتظار دارید بازسازی شن، انتظار دارید با حفره ای که تو جهانشون به وجود اومده راحت بسازن بدون اینکه رو هیچ چیز دیگه ای اثر بذاره. خب این محتمله، اگه یه بچه مسلط داشته باشید میتونه از یه سنی به بعد از تبعات آتی حمله های هسته ای شما جلوگیری کنه، ولی با چه فشاری؟ به چه قیمتی؟ چطور انقدر مطمئنید که اصلا اون بچه انتخاب میکنه از تبعات جلوگیری کنه؟ شاید نکرد. شاید ترجیح داد بسوزه و بسوزونه. حتی اگه فقط باعث میشه قسمت های بیشتری از جهانشو از دست بده. خب طبعا به این فکر نمی‌کنید. طبعا آدم ها برای شما خیلی ساده ن. ولی میدونید آدما پیچیدن. آدما درد واقعی میکشن. آدما با یه قاعده ای کار میکنن و یه وقتا فقط امکان نداره با معادله ای که شما شروعش کردید نتیجه خوبی به وجود بیاد. یه وقتا شما از کامپیوتر وجود آدما انتظار دارین جواب دو به علاوه دو رو پنج به دست بیاره و بابت اینکه اینکارو نمیکنه نفرینش میکنید. شاید فقط باید بنویسید دو به علاوه سه. شاید باید یه کم فک کنید دارید چی کار می‌کنید. شاید باید فقط بفهمید چه قدرتی دارید.

من واقعا میبینم ماشین وجود آدما رو. من میبینم هر ورودی چه خروجیی داره. برا همین انقد تحت تاثیر قرار میگیرم وقتی به یه بچه بیگناه ظلم میشه. خیلی وقتا حتی فکر میکنن جالبه. خیلی وقتا فکر میکنن رفتارهای پخته بچه ها ناشی از شعور و هوش بالاشونه. در حالیکه فقط ناشی از فشاره، فشاری که برا سنشون خیلی زیاده. فشاری که میتونه بشکندشون. من میبینم تو آینده بچه چه اتفاقی میفته. میتونم یه عالمه سناریوی احتمالی ببینم و بابت همشون در تاسف عمیقی فرو میرم. وقتی نگاه میکنی خیلی راحت به نظر میرسه متوقف کردنش. مثل اینکه یه نفر یه چوب برداشته باشه، شروع کنه به تیز کردنش که فرو کنه تو چرخ ماشین. و اون لحظه خیلی راحت به نظر میرسه که فقط نذاری لاستیکو پاره کنه. ولی برا کسی که داره چوبو تیز میکنه؛ خب اون کاملا کوره اون اصلا نمی‌فهمه و اون چوبشو هر بار تو قلب منم فرو میکنه

once my aunt said: (I have a special place in my home, when ever I'm hurt, or deeply sad I need to sit at that place, hold my knee and try to calm down.) like a safe place, a shelter. some time it's not a place it's a person.

دیروز اینو تو تلگرام خوندم و جالب بود برام

خب این ینی این بنده خدا اهمال کار نبوده 😔😂 به طور فنی شما زمانی که میتونی خودتو مجبور کنی یه کاری انجام بدی دیگه اهمال کار نیستی 😔😂

و من خیلی برام سواله چطوری آدما نمیتونن خودشونو مجبور کنن کاری رو انجام بدن. احساس میکنم صرفا انتظار دارن اون کاره خیلی راحت باشه بعد چون سخته میشینن نگا میکنن انجامش نمیدن 🤣 خب لعنتی از اولم قرار نبوده راحت باشه و برا هیچ کس راحت نیست و فقط باید به زور انجامش بدی همین 😔🤣