تا حالا فک میکردم منگلی چیزیم که دچار فلش بک روابط قبلی میشم ولی ظاهرا جزو علائم سندروم کامپشن فتیگه🤣
انقد شبیمه که گریه م میایه 😭🤣🤣
مخصوصا گزینه اگه منم واکنش شدید نشون بدم ممکنه حالش بدتر بشه
بعد میدونید چی میشه
اون اتفاقی که داره برا اون میفته توسط نورون‌های اینه ای تو مغز من شبیه سازی میشه، منم نیاز به تخلیه هیجانی دارم ولی نمیتونم اینکارو بکنم چون باید به خوبی تاثیر واکنش‌هامو برآورد کنم 🤣
و این قضیه خیلی اوکیه در حالت روزمره
چیزی که اوکی نیست اینه که دو سه سال تو همچین رابطه ای که هفت بیست و چهار (وقتی به خواب میری و وقتی از خواب بیدار میشی) باید این کارو بکنی بمونی
و دقیقا به خاطر نقش حرفه ای کوفتیت و دانش روانشناختیت به خودت اجازه ندی فاصله بگیری
و در نهایت که یکی میاد نجاتت میده و بهت میگه بابا ولش کن این آدمو، و توعم بالاخره بیخیال میشی و ولش میکنی،
هرگز نمیتونی از شر احساس گناهش خلاص شی
تو بر خلاف خودپنداره کمک‌رسان خودت، اصول حرفه‌ایت، و هر چیزی که ارزش میشمردی، یه نفرو زمانی که بیشتر از همیشه بهت نیاز داشت ول کردی